Commissioner Of Income-Tax, Bihar v. Ramniklal Kothari

Case: COMMISSIONER OF INCOME-TAX, BIHAR versus RAMNIKLAL KOTHARI [[1969] 3 S.C.R. 860] (1969) Mane gad, fagre | aay | : TANG ATA Blac | (Commissioner of Income-Tax, Bihar V. | Ramniklal Kothari) (HIG 7, 1969) (Fao Ho Ato ATE WIT To To War) oo gpe dae baz (1922 at 11), arzie’ 10(1) ate (2), 16(1) (@)att 23 (5)(m) (ii) —arvare Hea aret aritertt A aren st WaTwanita—aataret 10(2) aeita wrtare ale afar aeifaat wrERAT Atal S ? —geqef are fafaes nat & fafae arzaiz war ar) fraiza ag 1955-56Mix 1956-57 ¥ far sad are wal a grea agaaTaia BT ssa He Takaaartiae & Aaa ae TAT, Mewsre F agra H far ay a waaay,aTaT-agg Wit TIA TtMratfeaBelfastHRfac sarwetfear)wrzHraifeat alt aera argad (adr) A Hae arg F ara BT AqAT Held F BIy aqatfaa fearafsace AF areal at ates we fear ae sa ag H, frayart F ceaat a erat fear ar fe ag sora Pear war é, caer al ats TTAFHfac a auf & araat at sfasfoa ax fear acife afance as faa A enaeaa tac, 1922 at aret 10(2) Fata aaa self scat at ade araBY ATU BA A AH (allowance) #1 ea gq ae fH gar va fafara cat a | | | be : 7 ~ ~ “4 he , fart ag ater ar, ara afsa eH seat(aT fe agarateeazaraHITATT Tal BT TET AT) are Tama |ay fafa aqare sett F ST A wyTTq ?— eq eqraraa at werecet a ofaPratiea fear Se qaqa Fadia aed ox farafafad afufasifea fear aar— afafaatica—eran za daz, 1922 BY ger 23(5)(#) (ii) F soafeaaé fa tfsees Ga Hara at afearat A anirary Br aa (Hat) vast gaara & aftafaa far qrear| wtlere art Ba HTT TT TAT Taw STfay ota ara “arateHB ara ae afaara 2’(Profits andgains ofbusiness) BIXgat Brae IT aT10 F eA ATTAFH aAnTAT zsare 10(1) & sataary ag sift areard ara att Far sa ara se alsaeet & fru aiaeaesaa, ate aie10(2) * ada agra vata at,WTA H BUA qa wasifta Ba aaa TaH a Healer aas1gt aaya fe anita & gat ara Ft ara Hid Tat wierd a arat akufaarat al daar F agaHT Als, (allowances) ¥ are10 ¥ siarargar<feaia¥ afenfaa wx oft ag af, at fH arer 16(1) (@) ae aterr adhe faara-afa ag (balance of profit) ¥ # sm (att) % afafeat GA ger 2a aaa,ama, Alaa aT wer Theatay ai feara.a aftataa fear arat —2 ag faataaaati dtar 2 fe wrfiare a aurea ara waeiita Sta aN, ara alsa Heaaflart great saTa aa—aate Aaa,ears, SAA oT wea Tfwatas agaaet fear ATUAT| aifia FUt AVAA AUT TATA MIAHBT MIGaT, Atay ATT (Shanti)Kumar Narottam Morarji v. Commissioner of Income-tax, Bomby City)27 aio Sto AIXo 69; MaTs AUNT FAA TITHE ATgaT, fagre site setar(Jitmal Bhuramalv. Commissionerof Income-tax,Bihar & Orissa)37 mide StoWIto528;AIX AMASIG YA TATA HAART Alaa, ARTA(Basantlal Gupta v, Commissioner of Income-tax, Madras) 50 age dogize 541 agaifad fag 7|Hae Feats YASBTT FATA AAs AAA, qfsant ats (M/s.Iswardas Subhkaran v. Commissioner of Income-tax, West Bengal) FARTgee eqqgtaa aT aiaat faze Ho38/1952, TIA 2 FA,1953 agatefar TT| (| fafaes artet afumrfcar: 1966 st do 575 whe 576 get falas 1960 #T Ho 1274 ate 1275 are wattey cafes armel B qeqt 3eqrararaa & aretha 5 qazaz, 1963 ary faaa ate area % fae faire sarsamaTaT TE ate|| adtorat at ae aade Mo aRHA UG, TAO Ho HTL, TITe Udo THRWt ato to gat | meat at teeTaal Uo Mo Bar Ae zo dto faz| amare ar fraa raratfagia So ate arg % fear) | caraifaafa mg— | | meret caalrara Hard are fafaer wat F aniterz > eq a fafaBRATS Fea aT) sa fae caf & arate F eT HR amareaqg qt gk araTT Bley at7| | fazer at 1955-56 & fou gerdt a amt GAY & sree agar arate(77,027 aaa Hag Pear i atardaee } Aaa aK Maa, Het ® TILA(maintenance) #1 zeaq (depreciation), arat-sqa atc agta & RT F BAR13,283 eat # AH (allowances) aT atat far emia & maTHt orfaaz Sars a)tH a)tHtHare ar (awe 8) asa weld welFY dye fear atewa wHat & erat at ageat fear 1 arane arfaac ® faart & af seatAYE CATE BULA TR BAT AT Ha: oT A ca * faa oq zante“Beare Feat era: (Ate amr) erat ad ae awar at \afe car aca aoT a oa CHAT BT erat are GEFerrall Hosa areard-saqeq. Ffear stat arfag at| A Sars a)tH a)tHtH | katFrater a 1956-57 F yeahs are} out a TIT ATT awit 53,540 aaa fear ste yey Heareal ® grace gz gt fast 19,380 ead79TTat FAA gr erat frar—Faat 1,956 wat dea eg ® ea FAqrqHTaifmat & sar & aratea cfg Br grat HAT HT Fear Ate He ufrat sr eraqaTage Hz fear y | . Case: COMMISSIONER OF INCOME-TAX, BIHAR versus RAMNIKLAL KOTHARI [[1969] 3 S.C.R. 860] (1969) ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, ਬਿਹਾਰ ਬਨਾਮ ਰਾਮਨਿਕਲਾਲ ਕੋਠਾਰੀ ਮਾਰਚ 7, 1969 [ਜੇ. ਸੀ. ਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਏ. ਐਨ. ਗਰੋਵਰ, ਨਾਯਬ ਨਾਇਕਾ।] ਆਮਦਨ-ਟੈਕਸ ਐਕਟ (1922 ਦਾ 11), ਧਾਰਾ 10(1) ਅਤੇ (2), ਜੇ6(1)(ਬੀ) ਅਤੇ 23(5) (ਏ) (ii) ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਭਾਈਵਾਲੀ - ਭਾਈਵਾਲ ਦੀ ਇੱਥੇ ਨਿਰਧਾਰਤ - ਭਾਗੀਦਾਰ ਜੇਕਰ ਧਾਰਾ 10(2) ਦੇ ਤਹਿਤ ਕਟੌਤੀਆਂ ਦਾ ਹੋਰ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਪ੍ਰਤੀਵਾਦੀ ਨੇ ਚਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਈਵਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲਾਂ 1955-56 ਅਤੇ 1956-57 ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਫਰਮਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਮੁਨਾਫੇ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਟਾਫ ਨੂੰ ਤਨਖਾਹ ਅਤੇ ਬੋਨਸ, ਦੇਖਭਾਲ ਅਤੇ ਮੁਰੰਮਤ ਅਤੇ ਮੋਟਰ-ਕਾਰ, ਯਾਤਰਾ ਖਰਚੇ ਅਤੇ ਵਿਆਜ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਕੀਤੇ। 'ਏ' ਅਪੀਲੀ ਸਹਾਇਕ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਨੇ ਵਿਆਜ ਦੇ ਦਾਅਵਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮਾਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਵਾਦੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਖਰਚੇ ਦੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ਨ ਲਈ ਵਾਪਸ ਭੇਜਿਆ। ਇਹ ਕਟੌਤੀ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1922 ਦੀ ਧਾਰਾ 10(2) ਅਧੀਨ ਮਨਜ਼ੂਰ ਸੀ ਜੋ ਪ੍ਰਤੀਵਾਦੀ ਦੀ ਕਰ ਯੋਗ ਆਮਦਨ ਦੀ ਗਣਨਾ ਵਿੱਚ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਤੀਵਾਦੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਖਰਚੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੇ ਖਰਚੇ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਖਰਚੇ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਾਈਵਾਲ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਕਰ ਯੋਗ ਆਮਦਨ ਵਿੱਚ ਕਟੌਤੀਆਂ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਆਮਦਨ ਹੋਈ, ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਪ੍ਰਤੀਵਾਦੀ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਅਪੀਲ। ਫੈਸਲਾ: ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1922 ਦੀ ਧਾਰਾ 23 (5)(ਅ) ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਰਜਿਸਟਰਡ ਫਰਮ ਦੇ ਭਾਈਵਾਲਾਂ ਦੀ ਆਂਸ਼ਿਕ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੁੱਲ ਮੁਨਾਫ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਭਾਈਵਾਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਭਾਈਵਾਲਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਅਤੇ ਧਾਰਾ 10 ਅਧੀਨ ਗਣਨਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਮੂਲ ਫਾਇਲਿੰਗ ਕਰ ਯੋਗ ਆਮਦਨ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਾਰਾ 10(1) ਧਾਰਾ 10(2) ਅਧੀਨ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਟੌਤੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ ਭਾਈਵਾਲਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਰ ਯੋਗ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਾਈਵਾਲੀ ਆਲੋਕਨਾਂ ਦੀ ਗਣਨਾ ਕਾਨੂੰਨੀ ਮਿਆਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਾਫ਼ੀ ਸਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਜਾਂ ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਬਣਾਏ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਕਟੌਤੀ ਦਾ ਨਿਰਧਾਰਣ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, 10% ਅਤੇ 10% ਦੀ ਲਾਭਪ੍ਰਦਤਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਦੀ ਸੰਰਚਨਾ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੁਆਰਾ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ। ਪਰ, ਹੋਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਤੌਰ ਤੇ, ਫਰਮ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ ਕਰ ਯੋਗ ਆਮਦਨ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਈਵਾਲ ਵਿੱਚ ਕਾਲਪਨਿਕ ਇਨਪੁਟ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇਣਾ, ਇਸ ਲਈ, ਅਪ੍ਰਤੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ ਦੀ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਾਂਤੀਕੁਮਾਰ ਨਰੰਤਮ ਮੋਰਾਰਜੀ ਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, ਬੰਬੇ ਸਿਟੀਜ਼ਨਸ਼ਿਪ, 27 ਆਈ.ਟੀ.ਆਰ. 69 . .ਤਿਤਮਲ ਭੂਰਾਮਾ/ ਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, ਬਿਹਾਰ ਅਤੇ ਓਰਲੌ. 37 ਜੇ.ਟੀ.ਆਰ. 528 ਅਤੇ ਬਸੰਤਲਾਲ ਗੁਪਤਾ ਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, ਮਦਰਾਸ, 50 ਆਈ.ਟੀ.ਆਰ. 541, ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਐਮ/ਐੱਸ. ਈਸ਼ਵਰਦਾਸਵਰਦਾਸ ਸ਼ੁਭਕਰਨ ਬਨਾਮ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ, ਜਨਕਮ ਟੈਕਸ ਹਵਾਲਾ ਨੰਬਰ 38 ਦੇ 1952 ਮਿਤੀ 2 ਜੂਨ 1953, ਕਲਕੱਤਾ ਹਾਈ ਕੋਰਟ, ਨਾਮਨਜ਼ੂਰ। ਸਿਵਲ ਅਪੀਲੇਟ ਜੁਰਿਸਡਿਕਸ਼ਨ: 1966 ਦੇ ਸਿਵਲ ਅਪੀਲ ਨੰਬਰ 575 ਅਤੇ 576।. ਪਟਨਾ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਮਿਤੀ 5 ਅਕਤੂਬਰ, 1963 ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਫੈਸਲੇ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਖਾਸ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੁਆਰਾ ਅਪੀਲਾਂ। ਮਿਸਲ. ਜੁਡੀਸ਼ੀਅਲ ਕੇਸਾਂ ਨੰਬਰ 1274 ਅਤੇ 1275 ਦਾ 1960. ਡੀ. ਨਰਸਿੰਮਾ, ਐਸ.ਕੇ. ਅਯਿਆਰ, ਆਰ.ਐਨ. ਸਚਥੇ ਅਤੇ ਬੀ.ਡੀ. ਸ਼ਰਮਾ ਲਈ, ਅਪੀਲਕਾਰਤਾ (ਦੋਵੇਂ ਅਪੀਲਾਂ ਵਿੱਚ)। ਐਮ.ਪੀ. ਚਾਗਲਾ ਅਤੇ ਯੂ.ਪੀ. ਸਿੰਘ ਲਈ, ਜਵਾਬਦੇਹ (ਦੋਵੇਂ ਅਪੀਲਾਂ ਵਿੱਚ)। ਕੋਰਟ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਸ਼ਾਹ, ਨਾਇਬ ਨਿਆਂਕਾ ਦੁਆਰਾ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਜਵਾਬਦੇਹ ਰਾਮਨਿਕਲਾਲ ਕੋਠਾਰੀ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵੱਖਰੀਆਂ ਫਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਈਵਾਲ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਵੱਖਰੀਆਂ ਰਜਿਸਟਰਡ ਫਰਮਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਮੁਨਾਫੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਆਮਦਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1955-56 ਲਈ ਜਵਾਬਦੇਹ ਨੇ ਚਾਰ ਫਰਮਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਮੁਨਾਫੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਰੁਪਏ 77,027/- ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਐਲਾਨਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰੁਪਏ 13,283/- ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਜੋ ਕਿ ਸਟਾਫ ਨੂੰ ਤਨਖਾਹ ਅਤੇ ਬੋਨਸ ਦੇ ਭੁਗਤਾਨ, ਮੋਟਰ-ਕਾਰ ਦੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਵ ਅਤੇ ਮੁਰੰਮਤ ਦੇ ਖਰਚੇ, ਯਾਤਰਾ ਖਰਚੇ ਅਤੇ ਵਿਆਜ ਲਈ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ। ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਹਜ਼ਾਰੀਬਾਗ, ਨੇ ਵਿਆਜ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਵਾਬਦੇਹ ਨੇ ਕੋਈ ਸੁਤੰਤਰ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਖਾਤੇ ਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜੇਕਰ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ, ਰਕਮਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਫਰਮਾਂ ਦੇ ਖਾਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਖਰਚੇ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1956-57 ਲਈ ਜਵਾਬਦੇਹ ਨੇ ਚਾਰ ਫਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੁਨਾਫੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਰੁਪਏ 53,540 ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਐਲਾਨਿਆ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਧਾਰਾਂ ਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਯੋਗ ਕੱਟੌਤੀ ਦੀ ਕੁੱਲ ਰਕਮ ਰੁਪਏ 19,380 ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੁਪਏ 1,956 ਵਿਆਜ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਭੁਗਤਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਵਿਆਜ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। Case: COMMISSIONER OF INCOME-TAX, BIHAR versus RAMNIKLAL KOTHARI [[1969] 3 S.C.R. 860] (1969) Section: CONCLUSION COMMISSIONER OF INCOME-TAX, BIHAR v. RAMNIKLAL KOTHARI March 1, 1969 [J. C. SHAH AND ~- N. GROVER, JJ.] Income-tax Act (11 of 1922), s.r. 10(1) & (2), J6(1)(b) and 23(5) (a) (ii) Partnership carrying on business-Partner's lvhere determined-Partner if further entitled to deductions under s. 10(2). The respondent was carrying on business in diverse lines as a partner in four different firms. For the assessment years 1955-56 and 1956-57 he declared his share df pmfits from the four firms and claimed deductions made up of saJarv and bonus to staff. expense$ for maintenance and depreciation of motor-car, traveJiing expenses and interest. The Incbme-tax Officer and the Appellate Assistant Commissioner allowed only the claim for interest as a permissible deduction. The Tribunal set aside the orders and remanded the cases for the two years for an examination of the nature of expenditure claimed to have been incurred by the respon~ dent. as, in its view, deductions admissible under s. 10(2) of the Income-tax Act, 1922 were allowable in computing the taxable income of the respondent. On the question, whether expenses incurred by the respon-dent (who wa·s not carrying on any independent business of his own), in carnin~ income from the various firms in which he wa~ a partner, were allowable in law as deductions, the High Court held in favour of the 'respondent. Tn appeal to this Court, HELD: Section 23 (5)(a)(ii) of the Income-tax Act, 1922 provides that the share of the partner in the profits and gains of a registered firm shall be included in the total income of the partner. The share so received by the partner is 'profits and gains of business' earned on by him and is on that account liable to be computed under s. 10. The receipt being business income for the ourpose of s. 10(1) expenditure necessary for the purpose of earning that income and allowances appropriate under s. 10(2) are deductible therefrom in determining the taxable income of the partner. The facts that in computing the total profits of the partnership allowances admissible to the pcrtnership in the computation of its profits and gains were taken into acbount, in the manner provided by s. 10, or that s. 16(1) (b) reauires that salary, i.nterest, commission or othe'r remuneration payable by the firm besides the share in the balance of profit is to be taken into account, do not imply that in determining the taxable income of the partner, expenditure incurred by the partner in earning the profits. salary, interest, commission or other remuneration is not to be allowed. [862 C-H] Shantikumar Narnttam Morarji v. Commissioner of Income-tax, Bombay Citv, 27 I.T.R. 69 . .Titmal Bhurama/ v. Commissioner of Income-tax, Bihar & Orl<ro. 37 J.T.R. 528 and Basantlal Gupta v. Commissioner of Income-tax, Madras, 50 I.T.R. 541, approved. M/1. !JWardas Subhkaran v. Commf.r•ioner of lncom•-tax West Bengal, Jncome-tax Reference No. 38 of 1952 dated June 2. 1953, of the Calcutta Hi~h Court, disapproved. A B c D E F G H C.J.T. v. RAMNIKLAL (Shah, J.) A CIVIL APPELLATE JURISDICTION : Civil Appeals Nos. 575 and 576 of 1966. Appeals by special leave from the judgment and order dated October 5, 1963 of the Patna High Court in Misc. Judicial Cases Nos. 1274 and 1275 of I 960. B D. Narasaraju, S. K. Aiyar, R. N. Sachthey and B. D. Sharma, for the appellants (in both the appeals). M. C. Chagla and U. P. Singh, for the respondent (in both the appeals). The Judgment of the Court was delivered by c Shah, J. The respondent Ramniklal Kothari carried on busi- ness in diverse lines as a partner in four different firms. He re-ceived from time to time income from the different registered firms as his share of profits. Case: COMMISSIONER OF INCOME-TAX, BIHAR versus RAMNIKLAL KOTHARI [[1969] 3 S.C.R. 860] (1969) A Sars a)tH a)tHtH | katFrater a 1956-57 F yeahs are} out a TIT ATT awit 53,540 aaa fear ste yey Heareal ® grace gz gt fast 19,380 ead79TTat FAA gr erat frar—Faat 1,956 wat dea eg ® ea FAqrqHTaifmat & sar & aratea cfg Br grat HAT HT Fear Ate He ufrat sr eraqaTage Hz fear y | . | | 4¢ —’ eA " * | ae aa argaa (attar)a arant arfsac & areata gfe Ht at1 atewaar wait wfrazat (Income-tax Appellate Tribunal) % araaq sifTazeur orf areat at aoea ax fear wit aaa Bl Sa aa gHcqET ST TTTaca & fau sfasfea ax fear fake araeqg Hogeadh a soma BTABreTaTfear arafanxn & fare & vera aren sai aogea water Hiatt ala *Bq F HUA oT aie yeast Bl HUT wis Hl TAMA HL AAT sepa Faq aT1922 HY arr 10(2) & adit aAfaa Felfaal aqaa aT aaarat afer a cat gat aaal & farafafad seqal gen caetae, 1922 Ht are 66(1) # adiq wal ssa qaa Hoe gaat ua way® fan fafzcrax fRar— * “Whether the e penses incurred by the assessee (who wasnot carrying on any independent business of his own),inearningincome from various firms in which he was a partner, are allowablein law as deductions.” qeqt goa eqrarag a ge faae ar gay cera Byet Hfear)saeararaagu fara sarge feu art x mranx argad A ag at atte sei ter at * fad Faz ca want at ayaT3— . wa FTE cai aad ag gt HS HIeaIe Har J waar farat aoa eafHata arr arta F azar 2 ai ga gait a afsea ara ait afwara vast ae2 alt sema caq baz, 1922are Oe aeta uaa1feat wrenBIT BTM A yay ara arsar, aH rT fet aA ary HIVAIT HATAatt afaara 2”(profits and gains of business)at% gat Fre A Bre 10sana anayaq 2 ate ag dearfesot ar fava adiefe artert s FaAAAITAT seHA Faq Naz FT gra 10 F Geaeqyare Hl TEA al AAvar afaorat at amar aa ayy arfartat agave ae wy feara aaltatag wt et ae ft1 wrearc eee ate wrfiardy FT ara HITATN- ATT FH BTHanis tt at 21 gata esediar eate HUA Aral Aanilart HT Fa vagy frarfedt are (at fe agar ate caaeaHTTaTt ag} HT ZTat) va fafara wat a, fare ag artlarz ar, wa Ted HLAWH SITTequ fafa Hagar Hztat Wo eT A age ay?” 592 wedla saat Ear aa F afeafaa owe ara B afacaraya saat Ear aa F afeafaa owe ara B afacaraya Ear aa F afeafaa owe ara B afacaraya aa F afeafaa owe ara B afacaraya F afeafaa owe ara B afacaraya afeafaa owe ara B afacaraya ara B afacaraya B afacaraya afacarayageqan carataa facia afar = [1970] 1 Taeft Fo ger 23(5)(m)(ii) B wedla saat Ear aa F afeafaa owe ara B afacaraya saat Ear aa F afeafaa owe ara B afacaraya Ear aa F afeafaa owe ara B afacaraya aa F afeafaa owe ara B afacaraya F afeafaa owe ara B afacaraya afeafaa owe ara B afacaraya ara B afacaraya B afacaraya afacarayadar 8 aarfs sa ara at ae Sas are fH ATs a TITAT HY ATT $ SF% ab ora dar 21 aga H sissa A ea aa st chart we faa, Alzaardt wa H gaa tar aa gt Pear, fe wat Se arate a sereh at oer wararitarz gran Pau ary ae arcane at oa at att wT ger Fear ATT aTaTHITaT St AMSA sre fHar GTA ara HIATT Far BAT: FA FT AAzt,pITae HT ET TM wars gre safes ary gat Fara Heaterav-fagie a SHR eae F yas Aa ar 10(1) ¥ avafeara aafenfag fra ar % arfzeareta dar gs aleQ he ae ary HIST F grey ANT2 gq: BUT WIT BT AaaTTT HWA A gg grat 10(2) & ava agfar wsayaa etal 2| arr 23(5)(#)(ii) safua weit 2 fe <freed oeFe anit akafaarat H writers ar att (aa) saat ee are A afeafaafear area ATTare 16(1)(a) Fe Arde wrat & fH ara-afaHs (balance of profit) H # ArT(ci) & afafee wl grt aa aaa, eats, BATAT WAT AT qiafaa Hatmia yaartea Ha ana feara FH frat grat Alar 2| Ter aa ae fastest atfar fe ora aise eta H shea woe aaa oa—aala ATA, TI, HATAar ara oifeafan, arias at ga Huda os gaaifes HWA TTT FIAT APeat area i aritarc st orfeaat are 10(1) & sata wreath aa ala3 otc arzardl aia aa H area (aa), Ta wT HF aise FAH fr wayayg at aafad are aNHert Ft auaa am waafta ata ana aelalAVA S| Case: COMMISSIONER OF INCOME-TAX, BIHAR versus RAMNIKLAL KOTHARI [[1969] 3 S.C.R. 860] (1969) ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1956-57 ਲਈ ਜਵਾਬਦੇਹ ਨੇ ਚਾਰ ਫਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੁਨਾਫੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਰੁਪਏ 53,540 ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਐਲਾਨਿਆ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਧਾਰਾਂ ਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਯੋਗ ਕੱਟੌਤੀ ਦੀ ਕੁੱਲ ਰਕਮ ਰੁਪਏ 19,380 ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੁਪਏ 1,956 ਵਿਆਜ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਭੁਗਤਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਵਿਆਜ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਪੀਲੇਟ ਸਹਾਇਕ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਨੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਪੀਲੇਟ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਪਾਸ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੇਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬਦੇਹ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਖਰਚੇ ਦੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਜਾਂਚ ਲਈ ਮੁੜ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਫਰਮਾਂ ਤੋਂ ਜਵਾਬਦੇਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਮੁਨਾਫੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਆਮਦਨ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਯੋਗ ਸੀ ਅਤੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1922 ਦੀ ਧਾਰਾ 10(2) ਅਧੀਨ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਯੋਗ ਕੱਟੌਤੀਆਂ ਜਵਾਬਦੇਹ ਦੀ ਕਰਯੋਗ ਆਮਦਨ ਦੀ ਗਣਨਾ ਵਿੱਚ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਪਟਨਾ ਦੀ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1922 ਦੀ ਧਾਰਾ 66(1) ਅਧੀਨ ਰਾਏ ਲਈ ਦੋ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੇਠਲਾ ਸਵਾਲ ਭੇਜਿਆ: "ਕੀ ਉਹ ਖਰਚੇ ਜੋ ਕਰਦਾਤਾ ਨੇ ਕੀਤੇ ਹਨ (ਜੋ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਸੁਤੰਤਰ ਵਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ), ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕਟੌਤੀਆਂ ਵਜੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹਨ?" ਪਟਨਾ ਦੀ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਜਵਾਬਦੇਹ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਅਦਾਲਤ ਦੁਆਰਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਛੁੱਟੀ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਦੋ ਅਪੀਲਾਂ ਦਾਇਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਕਮਾਏ ਗਏ ਮੁਨਾਫੇ ਅਤੇ ਲਾਭ ਕਰ ਅਧੀਨ ਆਮਦਨ ਹਨ ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1922 ਦੀ ਧਾਰਾ 10 ਅਧੀਨ ਕਰਜ਼ਾਬਲ ਹਨ। ਸਾਂਝੇਦਾਰੀ ਦੇ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇਦਾਰ ਦੀ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਜਾਂ "ਵਪਾਰ ਦੇ ਮੁਨਾਫੇ ਅਤੇ ਲਾਭ" ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਕਮਾਏ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਕਾਰਨ ਧਾਰਾ 10 ਅਧੀਨ ਗਣਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਸਾਂਝੇਦਾਰੀ ਦੇ ਕੁੱਲ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਨੂੰ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 10 ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਗਣਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਅਤੇ ਲਾਭ ਦੀ ਗਣਨਾ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੇਦਾਰੀ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਭੱਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਏ ਗਏ ਸਨ। ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸਾਂਝੇਦਾਰੀ ਦੀ ਆਮਦਨ ਵਪਾਰਕ ਆਮਦਨ ਵਜੋਂ ਗਣਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਂਝੇਦਾਰ ਦੀ ਕਰਜ਼ਾਬਲ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਉਸ ਦੀ ਕੁੱਲ ਆਮਦਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰਾ 23(5)(ਏ)(ii) ਅਧੀਨ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਵਪਾਰ ਵਜੋਂ ਕਮਾਈ ਗਈ ਆਮਦਨ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਲਈ ਵਕੀਲ ਨੇ ਮੰਨਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਫੈਸਲੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਕੀਲ ਸਹੀ ਸੀ ਕਿ ਫਰਮ ਦੇ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਤੋਂ ਜਵਾਬਦੇਹ ਦੀ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਉਸ ਵਪਾਰ ਤੋਂ ਆਮਦਨ ਸੀ ਜੋ ਸਾਂਝੇਦਾਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਰਮ ਦੇ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਉਹ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਹਨ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਾਂਝੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਪਾਰ ਸਾਂਝੇਦਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਫਰਮ ਤੋਂ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਫਰਮ ਦੀਆਂ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਅਧੀਨ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਈ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਧਾਰਾ 10(1) ਅਧੀਨ। ਵਪਾਰ ਤੋਂ ਆਮਦਨ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਧਾਰਾ 10(2) ਅਧੀਨ ਉਚਿਤ ਭੱਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹਨ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਕਰਜ਼ਾਬਲ ਆਮਦਨ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਧਾਰਾ 23(5)(ਏ)(ii) ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਂਝੇਦਾਰ ਦੀ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਅਤੇ ਲਾਭ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਨੂੰ ਸਾਂਝੇਦਾਰ ਦੀ ਕੁੱਲ ਆਮਦਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਧਾਰਾ 16(1)(ਬੀ) ਦੀ ਮੰਗ ਹੈ ਕਿ ਫਰਮ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਤਨਖਾਹ, ਵਿਆਜ, ਕਮਿਸ਼ਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਦੇ ਸੰਤੁਲਨ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁੱਲ ਆਮਦਨ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ ਇਹ ਤਾਤਪਰਯ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਕਮਾਉਣ ਵਿੱਚ ਉਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਖਰਚੇ, ਤਨਖਾਹ, ਵਿਆਜ, ਕਮਿਸ਼ਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਸਾਂਝੇਦਾਰ ਦੀ ਕੁੱਲ ਆਮਦਨ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਸਾਂਝੇਦਾਰ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਰਸੀਦ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਵਪਾਰਕ ਆਮਦਨ ਹੈ, ਕੰਪਨੀ ਕਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਾਨੂੰਨ ਲਈ। ਧਾਰਾ 101 ਅਨੁਸਾਰ, ਅਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਆਮਦਨ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਖਰਚੇ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਭੱਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਘਟਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਭਾਗੀਦਾਰ ਦੀ ਟੈਕਸਯੋਗ ਆਮਦਨ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਈ ਫੈਸਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਚ੍ਛੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੈਟਲ ਹਨ। ਸ਼ਾਹਕੁਮਾਰ ਨਰਤਮ ਮੋਤੀਰਾਜ ਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, ਬੰਬਈ ਸਿਟੀ (1) ਵਿੱਚ ਬੰਬਈ ਦੀ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਹ ਆਮ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਰਜਿਸਟਰਡ ਫਰਮ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕੁੱਲ ਆਮਦਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਖਿਲਾਫ ਕੋਈ ਵੀ ਕਟੌਤੀ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਫਰਮ ਦੇ ਮੁਆਇਨੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਨਾਲ ਹਿੱਸਾ ਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਭਾਗੀਦਾਰ ਨੂੰ ਕਟੌਤੀ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੋਵੇਗੀ ਜੇਕਰ ਉਹ ਕਰ ਅਥਾਰਟੀ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੇ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਕਟੌਤੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਖਰਚੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਖਰਚਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਟੈਕਸ ਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। Case: COMMISSIONER OF INCOME-TAX, BIHAR versus RAMNIKLAL KOTHARI [[1969] 3 S.C.R. 860] (1969) B D. Narasaraju, S. K. Aiyar, R. N. Sachthey and B. D. Sharma, for the appellants (in both the appeals). M. C. Chagla and U. P. Singh, for the respondent (in both the appeals). The Judgment of the Court was delivered by c Shah, J. The respondent Ramniklal Kothari carried on busi- ness in diverse lines as a partner in four different firms. He re-ceived from time to time income from the different registered firms as his share of profits. For the assessment year I 955-56 the respondent declared his D share of profits from the four firms at Rs. 77,027 /- and he claimed an allowance of Rs. 13,283/- being payment of salary and bonus to staff, expenses for maintenance and depreciation of motor-car, travelling expenses and interest. The Income-tax Offi-cer, Hazaribagh, allowed the claim for interest as a permissible deduction and disallowed the rest. In the view of the Income-tax E Officer since the respondent did not carry on any independent busi-ness, the amount, except interest, were not claimable by the res-pondent on_ his own account; if at all, the amounts should have been claimed as business expenses incurred in the accounts of the four firms. D For the assessment year 1956-57 the respondent declared Rs. 53 ,540 as his share of the profits in the four firms and claimed an aggregate amount of Rs. 19,380 as admissible deduction on various grounds including Rs. I ,956 as interest paid by him. The Income-tax Officer allowed the claim for interest and disallowed the rest of the claim. r G G The Appellate Assistant Commissioner confirmed the orders of the Income-tax Office•. But the Income-tax Appellate Tribu-nal set . aside the orders passed by the Income-tax Officer and remanded the cases for examination of the nature of expenditure claimed tci have been incurred by the respondent. In the view of the Tribunal share of the profits received by the respondent H from the firms was taxable as business income and appropri~te deductions admissible under s. I 0(2) of the Inco~e-tax Act 1922 were allowable in computing the taxable income of the 'respon'. dent. 862 The Tribunal then referred the following question in the two cases to the High Court of Patna for opinion under s. 66(1) of the Indian Income-tax Act, 1922 : "Whether the expenses incurred by the assessee (who was not carrying on any independent business of his own), in earning income from various firms in which he was a partner, are allowable in law as deductions?" The High Court of Patna answered the reference in favour _of the respondent. With special leave granted by this Court, these two appeals have been preferred by the Commissioner of Income-tax. Case: COMMISSIONER OF INCOME-TAX, BIHAR versus RAMNIKLAL KOTHARI [[1969] 3 S.C.R. 860] (1969) ana faa fagrdt at sfaarfea wet ar saa feat¢ we we fafazaataru fafeaafear ar gard: anfapare ateaa AU FATT BARTwma, rag(:) A Ses FaTATAT a ag afufratiza fear fe annea fafaageata ® wT Hag aw agi2 fe feat cfaers GA Br ania avdt waaafeafea ara Ha feat at w@tay ar crar BTBr BTat ael é—aafeara & da ar oftsaa va Gt Hand ® faaicar B gaued fearaay ataifiare & fac wetdt ar arar wear waaTs star ale sy BTA ATTHTT wTsq aa Ht Ae B acqee HT aa g fH ae Hela Fa AAW AT FT eqq eatarta 2 aT fH sa arat at afsa wea ® fac soma fear ar ar faa gt Heaaay aT tet BI | | a. hs | 4 | ow sO . ” TMA STS YA TAA AVTHT aaad, wata(?) HR ars H usa seT‘maraa 4 ag afatratica fear fa oa fraifedl at ara aaerfea ww ang,at far anftert at, gram daa Qaz, aT are 10(2)& ada oe at aaamet ania a 8, saat ie afafafead fear ar gaa B soeea wt, Heidt st"at aadt &1 ara ar art afefafeaa fear or gate sara wt Fa vfaaarmel & are 10(2) & weta aa aaarfaa sett afe ag aaa feastwelatHATA J AMAT sre BA Hl ITB AIT ara Hl afaa Her F far qaaaWR aaraat Ie FAT TAT ATI| Saat AUS FATA aTaHT Masa, faare ate yetar(®) F aay Fqeat sea earaiea a ug fafafeaa fearfe cH afawat fag aera,alfefeat sa Ft ariterz ar ag car fear fe wt F areary at Fara Hwa Ffa oftart & aeeat at fear nar ada arfafsasaahaiatat(commericialexpediency) ® 67 F ate weflard srwarz a aA afar ww F walaa asara fear gat ari eararaa a afafaatfca fara fe fag afew Hera FrfastaswtWHsferqa geam gaadaz,1922 at ater10(2) %wieaq a sfaraft&ate*eqF warfeawTaam|Mara quaa (ST)BT Aaa ae F eT A za AAAIA aat 7a ay| [elas AW AS TATA waHt wlaaa, fag atrsstarat tq (saUm)] ca ararag A ag na aad feat ar fH ua fee afrasaHIF UIA aaeal Al aad aaa stHeldt zeara A agarfaa gar afe gaaarfufsas aaa araadtdiaar se er (mite a) a fear ware wegpara & fan at af Far Hera } reat Baraca F A Aret afer gage Rarsta at saa sea saa tae dace Tawaqa alae smaaa, afeaat ants (*) F astatfata (unreported)fada aryaarad fear ca aaa A uae fare afaac Seta A aaa H faa AT HI<AITwat & far wea gaara F ara anata feari Hera H feat wl acer H fez wRaTe at oafera wa B Baa Hear aaa gs ar aa: Hera A aTtfedh aTzaurea Hea F far va gata faaifas fear anes was ga. A agreaHEFT HT HUIT WMA AAC HA AAT FAT Tt aaa Aaa wT Ale F BT F(*) 50 aTg0 eo WITo 541, 50 aTg0 eo WITo 541, aTg0 eo WITo 541, eo WITo 541, WITo 541, 541,| (*) 50 aTg0 eo WITo 541, 50 aTg0 eo WITo 541, aTg0 eo WITo 541, eo WITo 541, WITo 541, 541,() 37 AIgo Toto 528,(*) 44 ao aTso AIto 887, aar frat warsaiarag ar frata ea aaa yea eorarfacte aaadt ar aa otfe ie Bart a weareare H fraifedt & feat Ft Faure adk at at afagag oi fastedaH Sas H ETH ay ga: yale alaea ule Husa Ma FrAATUW BW TA aIes vty wel atfara ges arnfagfa F wa caw fHarfe feat at aor a artartt & ot ara fraifedi at ag eta a qe ary FBTA at res Bu Sat ca gat ea BAB sqUea, attardt arr ag! gfeSI aITAIT are SITs fay qe agg H atary Fmt ate BE etd adiaT aaa fa (ara ar) art greg Pear ar waar faas feet ate ea ITTa aq sama fat | |fasta yea emenfacia ger eam faarx 8 gH aena Fa F waneS|THLIAT, WTAAAT ae a aaa sat Hy ws at ale fasifeds & arseFT ogRaine we fear at fe Ga a oer araig & Hera at aerga me ar fraieaers TAT Bala Rl aaa Ufa wade weld aa A |aia wane ald o stag afga arfes at aah 2 | adit arts Ht at 1Z| Moifqo_ - Case: COMMISSIONER OF INCOME-TAX, BIHAR versus RAMNIKLAL KOTHARI [[1969] 3 S.C.R. 860] (1969) ਬੰਚਰਤਲ ਗੁਪਤਾ ਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, ਮਦਰਾਸ (1) ਵਿੱਚ ਮਦਰਾਸ ਦੀ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਭਾਗੀਦਾਰ ਦੀ ਆਮਦਨ ਦਾ ਨਿਰਧਾਰਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫਰਮ ਵਿੱਚ ਆਮਦਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 10(2) ਅਧੀਨ ਕਟੌਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ। ਧਾਰਾ 10(2) ਅਧੀਨ ਭੱਤਾ ਉਚਿਤ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ ਜੇਕਰ ਖਰਚਾ ਭਾਗੀਦਾਰ ਵੱਲੋਂ ਸਿਰਫ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਆਮਦਨ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਪਟਨਾ ਦੀ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਇੱਕ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿਤਮਲ ਭੂਰਾਮਲ ਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, ਬਿਹਾਰ ਅਤੇ ਉੜੀਸਾ (1) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਅਣਵੰਡਿਤ ਪਰਿਵਾਰ ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਫਰਮ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਸੀ, ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਅਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਤਨਖਾਹ ਫਰਮ ਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵਪਾਰਕ ਸਮਝਦਾਰੀ ਅਤੇ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਕਾਰੋਬਾਰ ਤੋਂ ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਕਮਾਉਣ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹਿੰਦੂ ਅਣਵੰਡਿਤ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੁਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਧਾਰਾ 10(2)(xv) ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1922 ਦੀ ਅਵਧਾਰਣਾ ਅਧੀਨ ਭੱਤਾ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਤਮਲ ਭੂਰਾਮਲ ਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, ਬਿਹਾਰ ਅਤੇ ਉੜੀਸਾ (1) ਇਸ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਮੁਸ਼ਾਹਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਅਣਵੰਡਿਤ ਪਰਿਵਾਰ ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਅਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਤਨਖਾਹ ਦੀ ਕਟੌਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਭੁਗਤਾਨ ਵਪਾਰਕ ਵਪਾਰਕ ਸਮਝਦਾਰੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਸੇਵਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਦੇ ਵਕੀਲ ਨੇ ਕਲਕੱਤਾ ਦੀ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇਕ ਅਣ-ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਫੈਸਲੇ ਮੈਸਰਜ਼ ਇਵਾਦਰਾਸ ਸੁਭਕਰਨ ਬਨਾਮ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਦੇ ਇਨਕਮ-ਟੈਕਸ, ਵੈਸਟ ਬੰਗਾਲ(1)। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਅਣਵੰਡਿਤ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਤੀਜੇ ਪਾਰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇਦਾਰੀ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਕ ਚੌਲ ਮਿੱਲ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਚਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਦੱਸ ਲਈ ਇਸ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਭਾਲਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ, ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਇੱਕ ਮੁਨੀਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਦੇਖਣ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਮੁਨੀਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਤਨਖਾਹ ਨੂੰ ਸਾਂਝੇਦਾਰੀ ਦੀ ਆਮਦਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਟੈਕਸਯੋਗ ਆਮਦਨ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭੱਤਾ ਵਜੋਂ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਦਾਸਗੁਪਤਾ ਸੀ.ਜੇ., ਅਦਾਲਤ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਰਾਏ ਦੇ ਸਨ ਕਿ ਚੂੰਕਿ ਮੁਨੀਮ ਨੇ ਅਰਜਦਾਤਾ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਫਰਮ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ, ਪਰ ਕੇਵਲ ਅਰਜਦਾਤਾ ਦੇ ਨੌਕਰ ਵਜੋਂ, ਮੁਨੀਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਰਕਮ ਟੈਕਸਯੋਗ ਆਮਦਨ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭੱਤਾ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਸੀਖਿਆ ਮੁੱਖ ਨਿਆਂਕਾ ਨੇ ਮੁਸ਼ਾਹਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮੁਨਾਫਾ ਅਰਜਦਾਤਾ ਨੂੰ ਸਾਂਝੇਦਾਰੀ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਨੈੱਟ ਮੁਨਾਫਾ ਵਜੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਖਰਚੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਟੌਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਜੋ ਸਾਂਝੇਦਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਉਸ ਸਾਝੇਦਾਰ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖਾਤੇ 'ਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਿੱਖਿਆ ਮੁੱਖ ਨਿਆਂਕਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟਾਈ ਗਈ ਰਾਏ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮਾਮਲਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹਿਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅਰਜਦਾਤਾ ਲਈ ਵਕੀਲ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਮੁਨੀਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਰਕਮ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਟੈਕਸਯੋਗ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਕਟੌਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਪੀਲਾਂ ਅਸਫਲ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਖਾਰਜ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਖਰਚੇ ਸਮੇਤ। ਇੱਕ ਸੁਣਵਾਈ ਫੀਸ। ਅਪੀਲਾਂ ਖਾਰਜ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਵੀ.ਪੀ.ਐਸ. ਡਿਸਕਲੇਮਰ ਸਥਾਨਕ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਨਿਆ ਨਿਰਣਾਂ ਕੇਵਲ ਮੁਕੱਦਮੇਬਾਜ਼ਾਂ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸਮਝਣ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਇਸਤੇਮਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ । ਸਾਰੇ ਵਿਹਾਰਕ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰਤ ਮੰਤਵਾਂ ਲਈ ਨਿਆਂ ਨਿਰਣੇ ਦਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸੰਸਕਰਣ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਅਮਲ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। Vasu GuptaAdvocate Case: COMMISSIONER OF INCOME-TAX, BIHAR versus RAMNIKLAL KOTHARI [[1969] 3 S.C.R. 860] (1969) "Whether the expenses incurred by the assessee (who was not carrying on any independent business of his own), in earning income from various firms in which he was a partner, are allowable in law as deductions?" The High Court of Patna answered the reference in favour _of the respondent. With special leave granted by this Court, these two appeals have been preferred by the Commissioner of Income-tax. Where a person carries on business by himself or in partner-ship with others, profits and gains earned by him are income liable to be taxed under s. JO of the Indian Income-tax Act, 1922. Share in. the profits of a partnership received by a partner is "profits and gains of business" carried on by him and is on that account liable to be computed under s. 10, and it is a matter of no moment that the total profits ol the pannership were computed in the manner provided by s. 10 of the Income-tax Act and al-lowances admissible to the partnership in the computation of the profits and gains were taken into account. Income of the part-nership carryin,g on business is computed as business income. The share of the partner in the taxable profits of the 1egistered firms liable to be included under s. 23(5)(a)(ii) in his total income is still received as income from business carried on by him. Counsel for the Commissioner accepted, and in our judgment counsel was right in so doing, that the share of the respondent from the profits of the firm was income from business carried on by the partner. Business carried on by a firm is business carried on by the partners. Profits of the firm are profits earned by all the partners in carrying on the business. In the individual assess-ment of the partner, his share from the firm's business is liable to be taken into account under s. 10(1). Being income from business, allowances appropriate under s. 10(2) are admissible before the taxable income is determined. Section 23(5)(a)(ii) provides that the share of the partner in the profits and gains of a registered firm shall be included in the total income of the partner; and s. 16(1)(b)· requires that salary, interest, commission or other remuneration payable by the firm beside the share in the balance of profits is to be taken into ac-count in determining the total income. But it is not thereby implied that expenditure properly allowable in earning the profits, salary, interest, commission or other remuneration is not to be allowed in determining the taxable total income of the partner. The receipt by the partner is business income for the purpose of A B c D E F G H A s. 10(1), and being business income, expenditure necessary for the purpose of earning that income and appropriate .allowances are deductible therefrom in determining the taxable income of the partner. The legal principles which we have endeavoured to set out are B well settled by several decisions. In ShanJikumar Narottam J.!o· rarji v. Commissioner of Income-tax, Bombay City(') the Htgh Court of Bombay held that it is not correct as a general legal proposition that a partner in a registered firm is not entitled to claim any deduction against the share of the profits included in his total income, the share having been arrived at on the assess-ment of the firm with regard to its profits. It would be open c to the partner to claim a .deduction provided he satisfies the taxing a..uthority that such deduction represents necessary expenditure, the expenditure being incurred in order to enable him to earn the profits which are being subjected to tax. Case: COMMISSIONER OF INCOME-TAX, BIHAR versus RAMNIKLAL KOTHARI [[1969] 3 S.C.R. 860] (1969) In Basantlal Gupta v. Commissioner of Income-tax, Madras(') D the High Court of Madras held that in determining the income of an assessee who is a partner, deduction under s. 10(2) of the Income-tax Act may be made from his share of income in the firm even after the share has been ascertained. An allowance under s. 10(2) will be permissible in proper cases even after the share ·has been ascertained if the expenditure sought to be deduct-ed was incurred by the partner solely and exclusively for the pur-E pose of earning his share in the income of the firm. In a case decided by the High Court of Patna in litmal Bhu-ramal v. Commissioner of Income-tax, Bihar & Orissa(') a Hindu undivided family which was a partner in a firm claimed that the salary paid to its members for attending to the business of the F firm was incurred as a matter of commercial expediency and for the purpose of earning profits from the partnership business. Tue Court held that in the assessment of the Hindu undivided family the expenditure would be properly claimed as an allowance under s. 10(2) (xv) of. the Indian Income-tax Act, 1922. Jitmal Bhura-mars case(8) was brought i:n appeal to this Court: see Jitmal Bhu-ramal v. Commi~sioner of Income-tax, Bihar & Orissa('). It G was observed by this Court that a Hindu undivided family ·will be ~owed t<;> ·deduct salary paid to members of the family, if the p~yment 1S made 3;8 a matter of commercial or business expe-diency, but the service rendered must be to the family in relation to the business of the family. H . Counsel for t!ie Commissioner relied upon an unreported 1udgment of the High Court of Calcutta in Messrs. Iswardas Subh- (1) 27 l.T.R. 69. (2) 50 l.T.R. 541. (3) 371.T.R. 528~ (4) 44 I.T.R. 887. (S.C.) karan v. Commissioner of Income-tax, West Bengal('). In that case a Hindu undivided family entered into a partnership agree-'· ment with third parties for the purpose of carrying. on a rice mill business. It .was not possible for any of the members of the family to attend personally to that business and, therefore, the family employed a Munim to look after its interest. Salary paid to the Munim was claimed as an allowance in determining the taxable income out. o.f the share of the partnership income. Chak-ravartti, C.J., delivering the judgment of the Coun was of the opinion that since the Munim did not look after the interest of the assessee in the firm's business, but only as a servant of the assessee, the amount paid to the Munirn was not an allowance admissible in determining the taxable income. In any event, observed the learned Chief Justice, the profits which have come to the assessee from the partnership have come as net profits, and after they have so come, there cannot be any futther deduc-tion on account of expenditure incurred not by the partnership but by the partner who received the share or incurred on any account whatsoever. We are unable to agree with the view expressed by the learn-ed Chief Justice. The case was apparently not fully argued and counsel for the assessee conceded. that the amount paid to the Munim was not a permissible deduction in assessing the taxable income of the family out of the share of the profits received from the firm. The appeals fail and are dismissed with costs. fee. One hearing Appeals dismissed. V.P.S. A B c D E