Khan Bahadur Ahmed Alladin & Sons v. Commissioner Of Income-Tax, Andhra Pradesh

Case: KHAN BAHADUR AHMED ALLADIN & SONS versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, ANDHRA PRADESH [[1968] 2 S.C.R. 439] (1968) _ po | i $n-:|a |yO ¢ Oo 7 oe , p ; . | ae -y _ ’ . -ATA agIET eA eal wes ez oo, ar — ATART ATTRA, ATT IAAT | - (Khan Bahadur Ahmed Alladin and Sons v. ° Conimissioner of Income-Tax, Andhra Pradesh)(24 aaraz, 1967)| _ . (earatafet So ato ang, ato TaleaTAt BIT sto Aria) | ——gfeeaa gray daa daz, 1922—are1 2(4) —fastfratasadBH FIT wie AT & ao ATHTT fees S wie Hata WeIt ATat BT TA Hewat goa sie Gt Fo Ae aay featWT aaa oferta aT Te ST ATTTAT. TAT—fautfcet et ga ara at ata a AAR ST ahRaT SATBea aratay grt sa fasay fara fada waifear qrAT—ee sere wT RA ae fara care H eae aTTrae agteoaT ag aT HATASt eal BT TH ATT aANTWITT - | Los . —fraifeatt wa arer aeare | Pada Hear @der aieFO AATF TTY Va weary, yest ar FO MITA MAT STyer mt aa fad| araax srfrarfeat Hauer say ag ettare FratFR avert & Tear H ae ATT fear eras FH eqET FT tay aTfaeg at ae aaa ate yfaal F aeaeg F vat.ag cata A fe seeFrater & fae @ter war at ate vast 8 Ho ara wT faafratwile art rat Sl eT aa SY ara afasrd, atta aga atkatta afarer are ate ax feat qat) seq eararag ¥ atare 66(1) & seller facer Hy aaTT Hr fear 1 fade gaTTT ATTSTITT aTATAG H HL TE athar BT ATTA: ATT HT BT,7 afafratfca—aa facet qt ogaa Ft fe af aeraANT F TST FT aA g, atta afawer B Aer aeaeeht Tea _av.| ar vat HEAT Alar S ae fine sareeaET BT MTA HTTAT TAsafer % Gar fe area arent aferhras Ft are 2(4) HoT2, aadfaa fafrs faata at ary we slat st ea FCAT aTerm fats ak aa at frar-gar sete att sat atafracnfares at afafram at arer 66(1) ¥ aetta qatetat andt & 1 (Ta 5):ae | Lo ne ser fe ear ate HoTaIT SATE H CART BT MTA a,faaratatgaat fafteaa atte st at al fet gata faate area seat F cite afar ofefeafaat Bt TEs &1 a fears HRA 9x FT|waz Pret dfiaca fran, fagia ar wade ay ay HRA Te frat Aemeat fag fret fase waa H fee gaa Teal ate ofefeafaat.ger mara afte arate az finde weaT ated | TegT ATA A atraret|opegare Sat aa a TaTa Ged adat a1 aeafa S arysare ft 1E HA TT ETAT are aaa STI BT TAT 1/6 ST AT|san fanaa we ® are adea H dla adtal & vas Br fear TATay ate faa & qtr THA HT Wal OTT H carr H PAT TAT ATHTT|ated & dara ® fav fear var ar & dara ® fav fear var ar dara ® fav fear var ar ® fav fear var ar fav fear var ar fear var ar var ar ar1 wae ora Gard BT aU& fau attra wer % fates & fae cater facta ala at 4,aire gafan deraere earl fafaara wR afeestor & aa feat_wat at fer are vara H fer st fHar Tat aT| aTeT grat ag fasawet fear nar 2 feataref wat & gaat Gaett Me ara ATToganfta aR watt a aA ahwa wna a fas att gaataeat afte ofefeafaat & pat waa FT cata F was gu Tea PaTaTAT> de a ag afefraifer feat ar fe eeraere sarge HETet siterr at afte are wary aT eae aT ww ATT aT(FUT 6) vat or4 ated & dara ® fav fear var ar & dara ® fav fear var ar dara ® fav fear var ar ® fav fear var ar fav fear var ar fear var ar var ar ar po_a | ,| arae & wae aT aay geet Hage va at ofa ara STATaed1 Berg eat cafe Tes aT Gary TE aa, TAH FT,|ofa arg al, at soaviat Aat afer ate atta afar are vasarer frente ae aeat ar aerres afc are H ara aaafead BryaM ate soa et sax yews sat afar1 afsHTTHT TTTST& aay freaet ate eal at aaarat afar aie SA Soa eaTaTeTTaTqa varataa % fa fhond frara® ar aedl at aret dears faedaweaearaat Farts& uaPar1 (FUT ae 11) & fare vet Steer ater A ATAe F ATHi . oe. “ os | | } _ GAaRTET ASATAaa To mMHTMT OSL |: 7 1962 ® fda area dear 42 F aresr sa gee eave | * & feats 23 gare, 1964 & facta site area & faeg fare gataART Ft TY TAG 1”: a ada etme ae=aT aRATefrat, aTgo ato(zat attay #)Haga, Tata FAT, Fo Ato—|aaraat AT sto Ho ATRsaat at ae at ae ae.ost Ras, werarfafaet stwqo(ast atta F)Ho FIAT Hl alo Wto Fas HZCOeto Mo FAT | oo cd saat at ae at ae ae , | ; CO sarareara at foi eqragha dto wrareatat % fear | rayania wrarearat— a . . ag eft 1962 % fade eras dear 42 % 23 gars, 1964 | Case: KHAN BAHADUR AHMED ALLADIN & SONS versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, ANDHRA PRADESH [[1968] 2 S.C.R. 439] (1968) ਖਾਨ ਬਹਾਦੁਰ ਅਹਮਦ ਅੱਲਾਦੀਨ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, ਆਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਨਵੰਬਰ 24, 1967 [ਜੇ. ਸੀ. ਸ਼ਾਹ, ਵੀ. ਰਾਮਾਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਵੀ. ਭਾਰਗਵ, ਨਾਇਬ ਨਿਆਂਕਾ] ਭਾਰਤੀ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1922, ਐਸ. 2(4)—ਵਪਾਰ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਹਸਿਕ ਕਾਰਜ—ਇਸ ਨੂੰ ਕੀ ਹੈ—ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤੈਅ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਇੱਕ ਮਿਸ਼ਰਤ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੈ ਕਾਨੂੰਨ ਅਤੇ ਤੱਥ ਦਾ—ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਕੇਸ ਦਾ ਬਿਆਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ। ਮੁਦਈ ਫਰਮ ਨੇ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬਰਗੜ ਫੈਕਟਰੀ ਖਰੀਦੀ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਸਟੋਰਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਅਤੇ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਨੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਅੱਗੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਟੋਰਾਂ ਅਤੇ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦ ਅਤੇ ਵਿਕਰੀ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਨਿਵੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਕਰੀ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਪਹਿਲੇ ਜਵਾਬਦੇਹ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਆਮਦਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੁਨਾਫਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਕਰ ਯੋਗ ਹੈ। ਦਾਅਵਾ ਨੂੰ ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਅਪੀਲੀ ਕਮਿਸ਼ਨਰਾਂ ਅਤੇ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਦੁਆਰਾ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੇ ਐਸ. 66(1) ਅਧੀਨ ਇੱਕ ਹਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਰਮ ਨੇ ਇਸ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੁਆਰਾ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ। ਫੈਸਲਾ : (i) ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਕੱਢਣ ਵਿੱਚ ਕਿ ਇੱਕ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਵਪਾਰ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਹਸਿਕ ਕਾਰਜ ਹੈ, ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਯੋਗ ਤੱਥਾਂ 'ਤੇ "ਵਪਾਰ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਹਸਿਕ ਕਾਰਜ" ਅਧੀਨ ਐਸ. 2(4) ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਕਿਸਮ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਇੱਕ ਮਿਸ਼ਰਤ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੈ ਕਾਨੂੰਨ ਅਤੇ ਤੱਥ ਦਾ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਐਕਟ ਦੇ ਐਸ. 66(1) ਅਧੀਨ ਕੋਈ ਚੁਣੌਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। (442 H) (II) ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਵਪਾਰ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਹਸਿਕ ਕਾਰਜ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਸ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਬਤ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਤੱਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਮਦਨ ਕਰ ਵਿੱਚ ਸਾਹਸਿਕ ਕਾਰਜ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਾਮਲਤਾ ਵਧੇਰੇ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਮ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। (442 H) (iii) ਮੌਜੂਦਾ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਅਪੀਲਕਰਤਾ ਫਰਮ ਨੇ ਉਧਾਰੀ ਪੈਸੇ ਨਾਲ ਬੰਗਾਲ ਫੈਕਟਰੀ ਖਰੀਦੀ। ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਆਮਦਨ ਸਿਰਫ ਕੰਪਨੀ ਦੁਆਰਾ ਉਧਾਰੀ ਪੈਸੇ 'ਤੇ ਅਦਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਵਿਆਜ ਦਾ ਲਗਭਗ 1/6 ਸੀ, ਅਤੇ ਫਰਮ ਨੇ ਵਿਕਰੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖਰੀਦ ਦੀਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਿਕਰੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸ੍ਰੋਤਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਾਡੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਖਰੀਦੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਵਿੱਤੀ ਸਰੋਤ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੇਸ ਦੇ ਤੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਕਟਰੀ ਖਰੀਦਣ ਦੀ ਨੋਬਲਟੀ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਲਈ ਇਹ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਫਰਮ ਦੁਆਰਾ ਨਿਵੇਸ਼ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕੋਈ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਅਪੀਲਕਰਤਾ ਫਰਮ ਨੇ ਬੰਗਾਲ ਫੈਕਟਰੀ ਨੂੰ ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਖਰੀਦਿਆ ਕਿ ਲਗਾਤਾਰ ਗਤੀਵਿਧੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋ ਮੁਨਾਫਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਹੈ, ਬਜਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਦਾ, ਟੈਕਸੇਸ਼ਨ ਕੋਰਟ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਫੈਕਟਰੀ ਖਰੀਦ ਵਪਾਰ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਹਸਿਕ ਕਾਰਜ ਸੀ। (443 G-H; 444 A) (iv) ਇਸ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਅਪੀਲ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕੋਰਟ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਰਟੀ ਦੁਆਰਾ ਉਠਾਏ ਗਏ ਬਿੰਦੂਆਂ ਨੂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਪੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1358 ਐਫ., 1953-54 ਅਤੇ 1954-55 ਹਨ, ਸਬੰਧਤ ਲੇਖਾ ਅਵਧੀਆਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ 30-9-1948, 30-9-1952 ਅਤੇ 30-9-1953 ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਹਨ। ਖਾਨ ਬਹਾਦੁਰ ਅਹਿਮਦ ਅਲਾਦੀਨ ਐਡ ਸਨਜ਼ (ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ 'ਕਰਦਾਤਾ ਫਰਮ' ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ) ਤੋਂ ਹਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਭਾਈਵਾਲਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਖਾਨ ਬਸ਼ੀਰ ਅਹਿਮਦ ਅਲਾਦੀਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਖਾਨ ਸਲੀਮ ਦੋਸਤ ਮੁਹੰਮਦ ਅਲਾਦੀਨ ਅਤੇ ਨੂਰ ਮੁਹੰਮਦ ਅਲਾਦੀਨ। ਕਰਦਾਤਾ ਫਰਮ ਨੇ 403 ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ ਖਰੀਦੀ ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਇਮਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਗੁੰਨ ਫੈਕਟਰੀ ਅਤੇ ਚਾਲੀ ਪ੍ਰਾਪਰਟੀਆਂ, ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸੌ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਕੁਆਰਟਰਾਂ, ਅਤੇ ਰੇਲਵੇ ਸਾਈਡਿੰਗਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਦਸ ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਟੋਰਾਂ ਤੋਂ, ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ। ਬਰਗੁੰਨ ਫੈਕਟਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਰਟੀਆਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਨਾਲ ਫਰਨੀਚਰ ਆਦਿ ਦੀ ਕੀਮਤ 27 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਤੇ ਸਟੋਰਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ 8 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਤੇ ਤੈਅ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਸਬੰਧਤ ਲੇਖਾ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਕਰਦਾਤਾ ਫਰਮ ਨੇ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦਾ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ 9,53,918.00 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਵੇਚਿਆ, ਅਤੇ 46 ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ, 14 ਫੈਕਟਰੀ ਸਟੋਰੇਜ਼, ਫਰਨੀਚਰ ਨਹੀਂ, ਰੇਲਵੇ ਸਾਈਡਿੰਗ ਆਦਿ 26,48,215.00 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਵੇਚੇ। ਇਹ ਵਿਵਾਦਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਮੁੜ ਵੇਚਣ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਮਤ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਕੀਮਤ ਵਧੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੰਕਟਾਸਵਾਮੀ ਨਾਇਡੂ ਐਡ ਕੰਪਨੀ ਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, 35 ਆਈ.ਟੀ.ਆਰ. 594, ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਕਾਪਰ ਸਿੰਡੀਕੇਟ ਬਨਾਮ ਹੈਰਿਸ, 5 ਟੀ.ਸੀ. 159, ਮਾਰਟਿਨ ਵੀ. ਲੋਰੀ, 11 ਟੀ.ਸੀ. 297, ਰਟਲੇਜ ਬਨਾਮ ਇਨਲੈਂਡ ਰੈਵੇਨਿਊ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, 14 ਟੈਕਸ ਮਾਮਲੇ 490, ਇਨਲੈਂਡ ਰੈਵੇਨਿਊ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਬਨਾਮ ਫਰੇਜ਼ਰ, ਅਸੈਸੀ, 24 ਟੈਕਸ ਮਾਮਲੇ 498, ਲੀਮਿੰਗ ਬਨਾਮ ਜੋਨਸ, 15 ਟੈਕਸ ਮਾਮਲੇ 333, ਸਰੋਜ ਕੁਮਾਰ ਮਜੂਮਦਾਰ ਬਨਾਮ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ, ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ, 37 ਆਈ.ਟੀ.ਆਰ. 242 ਅਤੇ ਇਨਲੈਂਡ ਰੈਵੇਨਿਊ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਬਨਾਮ ਰੀਨਹੋਲਡ, 34 ਟੈਕਸ ਮਾਮਲੇ 389, ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। Case: KHAN BAHADUR AHMED ALLADIN & SONS versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, ANDHRA PRADESH [[1968] 2 S.C.R. 439] (1968) • A KHAN BAHADUR AHMED ALLADIN & SONS v. COMMISSIONER OF INCOME-TAX, ANDHRA PRADESH November 24, 1967 [J. C. SHAH, V. RAMASWAMI AND V. BHARGAVA, JJ.) B Indian Income-tax Act, 1922, s. 2(4)-Adventure in the nature of trade--What is-Tests to determine-Question is mixed question of la»' ond fact-Tribunaf s duty in preparing statement of case; The assessee firm purchased a Brengun factory from the Government of India and sold the stores and pan of the lands and buildings shortlv c afterwards at a higher price. It admitted before the Income-tax autho-rities that the purchase and sale in respect of the stores constituted an adventure in the nature of trade, but in respect of the land and buildings sold it contended that they had been purchased by way of investment, and the sale of a part of them did not result in assessable profit. The claim was rejected by the Income-tax Officer, by the Appellate Commis-sioner, and by the Appellate Tribunal. The High Coun in a reference un&,r s. 66( I) also rejected it. The firm appealed to this Court by D special leave. HELD : (i) In reaching the conclusion that a transaction is an adventure in the nature of ttade, the Appellate Tribunal has to find the primary evidentiary facts and then apply the legal principle involved in the statutory expression "adventure in the nature of trade",_ used in s. 2(4) of the Indian Income-tax Act. A question of this description is· a mixed question of law and fact and the decision of the Appellate It Tribunal thereon is open to challenge under s. 66( I) of the Act. [442 F-GJ (ii) The question whether the transaction is an adventure in the nature of trade must be decided on a consideration of a11 the relevant facts and circumstances which are proved in the particular case. The answer to the question does not depend 011 the application of any ab-stract rule, principle or formula but must depend UPQn the total im-F pression and effect of all the relevant facts and circumstances established in the panicular case. [442 HJ (iii) In the present case the appe!lant firm purchased the Brengun factory from borrowed money. The income from the property was onlv about 1/6 of the interest payable by the company on the money borrow· ed. The first sale was effected by the firm within three months of the purchase. and the sums received from sale were utilised for paying off the debts as also the dues to the Government. The firm had not enough financial resources to invest the monev required to purchase the facto!"'.' and the transaction could not therefore be with a view to making a perma· nent investment, but only for making profit. It had not been established by evidence that the appellant firm purchased the Brengun factocy for the purpose of establishing a cycle factory. Having regard to the total effect of an the relevant facts and circumstances established in the case it was rightly held by the High Court that the transaction was an adventure in the nature of trade and pan of a profit making scheme. [448 B-HJ G H (iv) The •tatement of case is not intended to be a mere copy of the order sheet in a litigation but it must set out the ooints raised by the aggrieved party, the reply thereto, if any, and the authorities or statutory • provisions relied upon for t~ view taken by the Appellate Tribunal to-.~ether with an intelligible summary of the factS found by the Appellate Tribunal. The Tribunal should clearly state its conclusions and findings ot fact and should not leave it r:o the lfigh Court or this C..ourt to deduce the findings or to collect facts from a large number of documents which :ire part of the record of the case. [449 A-DJ Case: KHAN BAHADUR AHMED ALLADIN & SONS versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, ANDHRA PRADESH [[1968] 2 S.C.R. 439] (1968) |: 7 1962 ® fda area dear 42 F aresr sa gee eave | * & feats 23 gare, 1964 & facta site area & faeg fare gataART Ft TY TAG 1”: a ada etme ae=aT aRATefrat, aTgo ato(zat attay #)Haga, Tata FAT, Fo Ato—|aaraat AT sto Ho ATRsaat at ae at ae ae.ost Ras, werarfafaet stwqo(ast atta F)Ho FIAT Hl alo Wto Fas HZCOeto Mo FAT | oo cd saat at ae at ae ae , | ; CO sarareara at foi eqragha dto wrareatat % fear | rayania wrarearat— a . . ag eft 1962 % fade eras dear 42 % 23 gars, 1964 | ear gem set eararag F foe a fate eaTT sre ay2. st atta F aeaafaa fai ay 1358 ger, 1953-54, att 1954-55 & fara gana Sear arava war: 30-9-1948,30-9-1952 ate 30-9-1953 wl aureaala ater ae J 1 freifeat aA.Qt ager sens aaratat wos qa (fat gas oeara fraifed wtRT TAT B) H 3 wNMlare |1 GTA aelSr Bene aarela alt Vaat ga art aifga chet yerne aardia ateae Berna TATA IPratfedt otaver Tears a taaT sreaTaT ate saa sea.aafaat eater at fad 403 wae xia, 14 areeTar waa TTT100 frgrasth vatet ate tare caer Hae aria ate gah afateaaavste afeafcg & 1 tat BTCaTA ate Gat af F ara aeataay’wT AeA aS ara way fase fRat var at 1 gaaT Heart aa F aerareae—frerifedt«46 waeato uta ont Wao F 14 woerstFH ae arearar fear) Hr wH waa ga ATT aa GAtat 9, ge faara 53, Waa 816 caer wal TI aTfs alo& fH 26,48,215 WHo wvsral HTFgaiaaa & fae age few me yeaGUT 2,26,484 eat sito THoa areatat yfa wat ofawa ar & gafana F faw10,46,834 eq aito uae afirn fear wart frafedt wet Ft aterafyacn & ane ae cdiere fear ar fa avertte gafaea aro gafaea aro aroaga frat amar afeaty gait afe adt at aeg eae F eT H eH i .| F oe 4: - ae | | Y _ % e gafaea aro gafaea aro aro | og BT aRTET MEAT AeA To MTAKT aaa [FATo TATeATAT] 953 | ~ |TTTqT) BatBT HaraMare selA ag acta aT ott eafae dh awe fe aga we at fafears ag fee ata waGalae afer & et Tetfreatfedt ot at etter a araae afare aarae atte agar ate ater afeeeor F attr Haat aefear art atte afirater aver avatar aar aa ag ar fH frettedSH T UATE HATA ay UH safest ely gars dy fe yaar saareata ar ma a aT arTT ar SY SaN aA we a fae|adel et fe serra deragre earareeT HR Mea at atx arsafare ot ag aectaat & feet are & farsa ara sea wetBag|ee atfaeareta at 1 frettedaa at ate Satta afar ahaha farafafed set ot sea earataa at oH araat afua feat—RTT RATT ATTETAT BATT BT. eae ATT waa BTAT PATH HWA FL eatwe A or ay ag ae ST_sia ap?”|7goa ravaraa % feria 23 garg, 1964 F age facia S are frat(fetta fees ca ser at vax fear|og . . da|| |a aft qapare fara® ag aeiter a fis qapare fara® ag aeiter a fis fara® ag aeiter a fis® ag aeiter a fis ag aeiter a fis aeiter a fis a fis fis 3. aftaret at az &aft qapare fara® ag aeiter a fis qapare fara® ag aeiter a fis fara® ag aeiter a fis® ag aeiter a fis ag aeiter a fis aeiter a fis a fis fis«BMT ARIST wena aad F wre aegeat wardla F ara fratfedd |,HH MATT AAT Wat AY TY ara aerex aaréla wes Heat F artam welt ot fre gay cea ceare aardts qos sect per war 2 1eer fafarr agar cere aeafrat # acy fea arate agae agartare wea1 fraifetial wth BT Tay arafasa ahaa area aT ake ses ge ore ew are Fe aaa fade Fee atafafrenat & Oo He Tey Tal TRE HWA FH ATT a FATT HTTamar afsa fear ata fe afar e aaa &1) ge eta az wzfeat vat fe yfa att wat er aa ate fae faatfedt aa FSTAT H AH Ae aT ae Rel TAT aT fH wa HATA aegagTeaT att frat e arava ay srVaryt ar oH aga wer are fratfeetwt hoe wal agacia at ag dy fe faaifedd wdFX yf aParia adh fear ar site fegraet da Fo ea H Fara at aaa Ffrat & a afaarica we feat ar ate are waa aT) ataref ayae & a ag aefter ae oft fe ae ar aeqaare fafeara s wa F qr,at earaTe wT H siterey wal on atte fase asit afer at areaat | 7 :eeF -| yo OS ;7 a | 4. fafa arcade faat ote frat ae 1358 pate | Case: KHAN BAHADUR AHMED ALLADIN & SONS versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, ANDHRA PRADESH [[1968] 2 S.C.R. 439] (1968) ਵੰਕਟਾਸਵਾਮੀ ਨਾਇਡੂ ਐਡ ਕੰਪਨੀ ਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, 35 ਆਈ.ਟੀ.ਆਰ. 594, ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਕਾਪਰ ਸਿੰਡੀਕੇਟ ਬਨਾਮ ਹੈਰਿਸ, 5 ਟੀ.ਸੀ. 159, ਮਾਰਟਿਨ ਵੀ. ਲੋਰੀ, 11 ਟੀ.ਸੀ. 297, ਰਟਲੇਜ ਬਨਾਮ ਇਨਲੈਂਡ ਰੈਵੇਨਿਊ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, 14 ਟੈਕਸ ਮਾਮਲੇ 490, ਇਨਲੈਂਡ ਰੈਵੇਨਿਊ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਬਨਾਮ ਫਰੇਜ਼ਰ, ਅਸੈਸੀ, 24 ਟੈਕਸ ਮਾਮਲੇ 498, ਲੀਮਿੰਗ ਬਨਾਮ ਜੋਨਸ, 15 ਟੈਕਸ ਮਾਮਲੇ 333, ਸਰੋਜ ਕੁਮਾਰ ਮਜੂਮਦਾਰ ਬਨਾਮ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ, ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ, 37 ਆਈ.ਟੀ.ਆਰ. 242 ਅਤੇ ਇਨਲੈਂਡ ਰੈਵੇਨਿਊ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਬਨਾਮ ਰੀਨਹੋਲਡ, 34 ਟੈਕਸ ਮਾਮਲੇ 389, ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿਵਲ ਅਪੀਲ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ: 1966 ਦੇ ਸਿਵਲ ਅਪੀਲ ਨੰਬਰ 708 ਤੋਂ 710। 1962 ਦੇ ਕੇਸ ਨੰਬਰ 42 ਵਿੱਚ ਆਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੇ 23 ਜੁਲਾਈ, 1964 ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਛੁੱਟੀ ਦੁਆਰਾ ਅਪੀਲਾਂ। ਸੁਕੁਮਾਰ ਮਿੱਤਰਾ, ਵਾਈ. ਵੀ. ਅੰਜਨੇਯੂਲੂ, ਭੁਵਨੇਸ਼ ਕੁਮਾਰੀ, ਜੇ. ਬੀ. ਦਾਦਾਚਨਜੀ ਅਤੇ ਓ. ਸੀ. ਮਾਥੁਰ, ਅਪੀਲਕਰਤਾ (ਸਾਰੀਆਂ ਅਪੀਲਾਂ ਵਿੱਚ) ਲਈ। ਨਿਰੇਨ ਡੇ, ਸਾਲਿਸਟਰ-ਜਨਰਲ, ਐਸ. ਕੇ. ਅਈਅਰ, ਆਰ. ਐਨ. ਸਚਥੇ ਅਤੇ ਐਸ. ਪੀ. ਨਾਇਰ, ਪ੍ਰਤੀਵਾਦੀ (ਸਾਰੀਆਂ ਅਪੀਲਾਂ ਵਿੱਚ) ਲਈ। ਅਦਾਲਤ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਰਾਮਸਵਾਮੀ, ਜੇ. ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਅਪੀਲਾਂ ਆਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੇ 23 ਜੁਲਾਈ, 1964 ਦੇ 1962 ਦੇ ਕੇਸ ਨੰਬਰ 42 ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਫੈਸਲੇ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਛੁੱਟੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਅਪੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1358 ਐਫ., 1953-54 ਅਤੇ 1954-55 ਹਨ, ਸੰਬੰਧਿਤ ਲੇਖਾ ਮਿਆਦ ਕ੍ਰਮਵਾਰ 30-9-1948, 30-9-1952 ਅਤੇ 30-9-1953 ਨੂੰ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਾਲ ਹਨ। ਮੁਲਾਂਕਣ ਫਰਮ ਖਾਨ ਬਹਾਦਰ ਅਹਿਮਦ ਅਲਾਦੀਨ ਐਡ ਸੰਨਜ਼ (ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 'ਅਸੈਸਸੀ ਫਰਮ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਭਾਈਵਾਲ, ਖਾਨ ਬਹਾਦਰ ਅਹਿਮਦ ਅਲਾਦੀਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਖਾਨ ਸਾਹਿਬ ਦੋਸਤ ਮੁਹੰਮਦ ਅਲਾਦੀਨ ਅਤੇ ਨੂਰ ਮੁਹੰਮਦ ਅਲਾਦੀਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਮੁਲਾਂਕਣ ਫਰਮ ਨੇ ਬ੍ਰੇਨਗਨ ਫੈਕਟਰੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਜਾਇਦਾਦਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਟੋਰਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ 403 ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ, 14 ਫੈਕਟਰੀ ਇਮਾਰਤਾਂ, ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸੌ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਕੁਆਰਟਰ, ਅਤੇ ਰੇਲਵੇ ਸਾਈਡਿੰਗ, ਫਰਨੀਚਰ ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ ਖਰੀਦੀਆਂ। ਬ੍ਰੇਨਗਨ ਫੈਕਟਰੀ ਅਤੇ ਫਰਨੀਚਰ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਇਦਾਦਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਰੁਪਏ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। 27 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਟੋਰਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ 8 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਸੰਬੰਧਿਤ ਲੇਖਾ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਅਸੈਸਰੀ ਫਰਮ ਨੇ ਸਟੋਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ 9,53,918 O.S. ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਅਤੇ 46 ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ, 14 ਫੈਕਟਰੀ ਇਮਾਰਤਾਂ, ਫਰਨੀਚਰ, ਰੇਲਵੇ ਸਾਈਡਿੰਗ, ਆਦਿ ਨੂੰ 26,48,215 O.S. ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਕੀਮਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਕਮ ਦੀ ਮੁੜ ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਏ ਸਟੋਰਜ਼ ਦੀ ਕੀਮਤ ਰੁਪਏ 2,26,484 ਓ.ਐਸ. ਸੀ ਅਤੇ ਫੈਕਟਰੀ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਇਮਾਰਤ ਆਦਿ ਦੇ ਮੁੜ ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਰੁਪਏ 10,46,834 ਓ.ਐਸ. ਸੀ ਸੀ। ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਅੱਗੇ ਅਸੈਸੀ ਫਰਮ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਸਟੋਰਜ਼ ਦੀ ਮੁੜ ਵਿਕਰੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਲਾਭ ਪੂੰਜੀ ਵਾਧਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਰ ਇੱਕ ਵਪਾਰਕ ਕਾਰਜ ਦੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਸਾਹਸ ਸੀ। ਫੈਕਟਰੀ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਨਿਵੇਸ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਪਾਰਕ ਕਾਰਜ ਦੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਸਾਹਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਅਧਿਕ ਰਕਮ ਪੂੰਜੀ ਸੰਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਸੈਸੀ ਫਰਮ ਦੀ ਦਲੀਲ ਨੂੰ ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਅਪੀਲੀ ਸਹਾਇਕ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਅਤੇ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਅਪੀਲ 'ਤੇ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਅਸੈਸੀ ਫਰਮ ਨੇ ਲਾਭ ਕਮਾਉਣ ਦੀ ਇੱਕ ਸੋਚੀ ਸਮਝੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਉਸ ਨੇ ਖਰੀਦੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸੰਪਤੀਆਂ ਦਾ ਲਾਭ ਉਠਾਉਣਾ ਸੀ, ਕਿ ਵਿਚਾਰਾਧੀਨ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਵਪਾਰਕ ਕਾਰਜ ਦੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਾਹਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਲਾਭ ਉਸ ਨੇ ਸੰਪਤੀਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਉਹ ਕਰ ਯੋਗ ਸੀ। ਅਸੈਸੀ ਫਰਮ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਇਸ ਸਵਾਲ 'ਤੇ ਇੱਕ ਮਾਮਲਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ: "ਕੀ 'ਬ੍ਰੇਨਗਨ ਫੈਕਟਰੀ' ਦੇ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦ ਲਾਭ ਕਮਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਜਾਂ ਵਪਾਰਕ ਕਾਰਜ ਦੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਾਹਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਸੀ?" ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ ਵਿੱਚ ਜੋ 23 ਜੁਲਾਈ, 1964 ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਅਸੈਸੀ ਫਰਮ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਦਿੱਤਾ। ਅਪੀਲਕਰਤਾ ਵੱਲੋਂ ਸ੍ਰੀ ਸੁਕੁਮਾਰ ਮਿਤਰਾ ਨੇ ਤਰਕ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅਸੈਸੀ ਫਰਮ ਨੇ ਅਬਦੁੱਲਾ ਅਲਦੈਨ, ਖਾਨ ਬਸ਼ੀਰ ਅਹਿਮਦ ਅਲਦੈਨ ਦੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਖਾਨ ਬਹਾਦੁਰ ਅਹਿਮਦ ਅਲਦੈਨ ਅਤੇ ਕੰਪਨੀ (ਇਸ ਨੂੰ ਅਲਦੈਨ & ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇਦਾਰੀ ਫਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੌਇੰਟ ਸਟਾਕ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖਾਸੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਾਫੀ ਵਿੱਤੀ ਸਰੋਤ ਸਨ। ਅਸੈਸੀ ਫਰਮ ਕਈ ਜੌਇੰਟ ਸਟਾਕ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਏਜੰਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰੇਨਗਨ ਫੈਕਟਰੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਈਕਲ ਫੈਕਟਰੀ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਉਦਯੋਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਸ਼ਾ ਨਾਲ ਖਰੀਦਿਆ ਸੀ, ਪਰ Case: KHAN BAHADUR AHMED ALLADIN & SONS versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, ANDHRA PRADESH [[1968] 2 S.C.R. 439] (1968) Section: STATUTES • provisions relied upon for t~ view taken by the Appellate Tribunal to-.~ether with an intelligible summary of the factS found by the Appellate Tribunal. The Tribunal should clearly state its conclusions and findings ot fact and should not leave it r:o the lfigh Court or this C..ourt to deduce the findings or to collect facts from a large number of documents which :ire part of the record of the case. [449 A-DJ Vankataswc.n1i l'Vaidu &: Co. v. (."ommissioner of Income-tax. 35 l.T.R. 594, Californian Copper Syndicate v. Harris, 5 T.C. 159, Martin v. I.awry, 11 T.C. 297, Rutledge v. Con1missioners of Inland Revenue, 14 Tax Cases 490, Commissioners of Inland Revenue v. Fraser, tk cssess<e, 24 Tax Cases 498, Leeming v. Jones, 15 Tax Cases 333, Saro; Kumar Mazumdar v. Commissioner Income-tax, West Bt1111al, 37 l.T.R. 242 and Commissioners of Inland Revenue '" Reinhold. 34 Tax Cases 389, refer-red to. C1v1L APPEi.I.ATE JUR1smcnor; : Civil Appeals Nos. 708 to 710 of 1%6. Appeals by special leave from the judgment and order dated July 23, 1964 of the Andhra Pradesh High Court in Case Referred No. 42 of 1962. Sukumar Mitra, Y. V. Anjaneyulu, Bhuvnesh Kumari, I. B. Oadachanji and· 0. C. Mathur, for the appellant (in all the appeals). Niren /Je, Solicitor-Genera/, S. K. Aiyar, R. N. Sachthey and S. P. Nayar, for the respondent (in all the appeals). The Judgment of the Court was delivered by Ramaswami, J. These appeals are brought by special leave from the judgment of the High Collrt of Andhra Pradesh dated 23rd July, 1964 in referred ca-;e No. 42 of 1962. The assessment years involved in these appeals arc 1358 F .• 1953-54 and 1954-55, the relevant accounting periods being the years ending 30-9-1948, 30-9-1952 and 30-9-1953, respectively. The assessec firm Khan Bahadur Ahmed Alladin & Sons (herein-after refcrr~d to as the 'assessee firm') consists of three partners, Khan Bahadur Ahmed Alladin, and his two sons, Khan Saheb . Dost Mohammed Alladin and Noor Mohammed Alladin. The assessec firn: purchased the Brengun Factory and the properties attached to it consisting of 403 acres of land, 14 factory buildings, about one hundred residential quarters, and railway sidings, fur-nitures etc., in addition to the stores, from the Government of India. The price of the Brcngun Factory and the properties together with the furniture etc. was fixed at Rs. 27 lakhs while the price of the stores was fixed at Rs. 8 lakhs. During the relevant accounting years, the assessee finn sold a part of the stores for Rs. 9,53,918 0.S. and 46 acres of land, 14 factory buildings, furniture, railway siding, etc. for Rs. 26,48,215 0.S. It was not disputed that the excess over the price realised for the re-sale of B c D E F G H • '• .., ,.,;· ~ A stores was Rs. 2,26,484 O.S. and for the r(}-sale of part of the factory land, building etc. was Rs. 10,46,834 O.S. It was ad-mitted by the assessee firm before the Appellate Tribunal that the suqllus realised by the re8ale of stores was not a capital accretion but an adventure in the nature of trade. With regard to the factory it was argued that it was an invesunent, and not an adven-B ture in the nature of trade and as such the excess amount realised represented a realisation of capital asset. The contention of the as;essee firm was rejected by the Incom(}-tax Officer, by the Appellate Assistant Commissioner and by the Appellate Tribunal in appeal. The view taken by the Appellate Tribunal was that the assessee firm had planned a well calculated scheme of profit making, that it had the intention of exploiting the properties which c it had purchased to its advantage, that the transactions in question constitute an adventure in the nature of trade, and any surplus which it got by sale of the portions of the properties was liable to tax. At the instance of the assessee firm, the Appellate Tribu-nal stated a case to the High Court on the following question of law: D Case: KHAN BAHADUR AHMED ALLADIN & SONS versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, ANDHRA PRADESH [[1968] 2 S.C.R. 439] (1968) | 7 :eeF -| yo OS ;7 a | 4. fafa arcade faat ote frat ae 1358 pate | fae frateot frat war at aacrare seam cea tae(fae eat aah deuare afafaae ser aar de) afafaae ser aar de) ser aar de) aar de) de)at arte 31 (3) # aeta atst aredta araant afafray 1922(faa get cat wear areaafafarn Fatma e) & agersTearqadl aahfay fraterarta afafaas & afte fag we F 1 geerae afatrra st are 3(1) % orcas’ wee at ot afearar at ag go arecia afatran Ftare 2(4) sao } wart @ deca afafran at are 8 fare. ware afar weal F—oe: quart deuare afafaae ser aar de) afafaae ser aar de) ser aar de) aar de) de) | an | | a | )| ,“se afafraa are aexat orate & frata arr, aTate afmara ® freafafan ata get gah cearg ate atefs F araaee F as st aalq—oe | | _ iy) areare afer at ere wre aE TT, ge aredta afafian at ara 6 F aTeT| | 5. ag sea fa aaT aeraeTe H HTT Gait at afg zat ag r | sat & STH Mae a says garg, fafa ate cea ar frat-gaAgaa 3 1 dae carlarag ws meat eae mee aa! ATAFee rqraaa Aage sara at fe aredta afaftaa aT are 2 al+ gqarer (4) Hearne Fea HW afer Mars go Tals|afeaca at aad 3 st fafr HF saree at aeaTT FF CAST FH ATTfafrara stat ate ga oer ge faare Hea ANT afireTT BT Teal.qx faonef at ogeea od fe aot ate wemaere se ETAstra @ sear vat, eras ale BTCATR & fagrea a agaifad|fafin attaralt at Seat dat1 gat aeal Hea fred TT gayfe eae F eT FH Mars, ata seta FT eT afare avait.ar gar wear garate fee wre afafrry at aver 2 (4)-art saat aneepA ten are afer Forces|fafirs fratat at arg wear drat oat are aT aes fafer stk:aor at frar-gat setBale se Te attr afarer & fafaeramt aria afafian at arr 66 (1) % ata gaat aoranit 2a‘ J . | | 4 a — ‘ J 6. we met fe ait ag ease ort FTA Maw 2.gaat fafreaa oa at acai ot fears fare oy F Teare Feat oN ot| | “1. 35 a¥e ato sige 594 : Ce | { | . : , iw|)7| he|ai"oeiapo4 -_ a. | | -.roo' , | — - afer ot fret fate arma H fac ae gga ver at Tat fraareara fray fasta at areqe at aT HA Te fate ae HTATTog ae Va al Gag geal ae ofehafaat & Hawara ate gatqt fart wear arfew fares feat fare aaa A faefear ware|otatira aire fagihe gars Bfzal B aaa FH arate earateiterFah t Te AT ae fear F araHe F Frater F seat oe faarewel fag wa faega gfifeaa frgia & fe set tx feet fatterwT BTS CaTAY BS ATTA ATeat & ate sas far gaa: afer gearsaferger argar g at wer gar yer waa alBT THTfare fatwa a1 eg wart wT a ag fas agar a fe sferyfeat&ara at aafada & afar ga ger ga ware fratcoite attwat ot ot go feat qa ta Fae fafaart ar araa or ofeadaeCFe arg Car fear. war ara Sat ael ST a fear Ta wereaTare STAT FAT Ata Lal SiVat HE Var& HY VS araatl st Spatfoay atoer aed et saat ofoarar wear afer sateaATA It Tat Tea F gare fare feat arat atfar fafafearfear att atat set ag & fe saat ear are at waa TTSa”sfrgfa agqet are qea at afe far Haar wart H far. cate atary HU F areata F fear Tar ara ar?” geg wa teqagratam caren oar free aa F fafefera arrears eh ceqel et wee-qa yTaT Tar gf1 saree H few afe Ns aeaaere feat arateaaa oot araraa: faeifedt gra aarar STAT ele aly aeMATT: FAST ATT AaA ATIHVT H MIT MT sw aTarea @ feral Geet BeTATBT GT THAT St gay MATT BT ATLATTBT TAT ATAT oT aHaT s Tei fH ate ae_ aA TAZA vssaifsrt Bt fear ora f ale ar feet ata ht sa afacfea feat arat& ale FHC Sat GTaT S| HAH HeqaRTe BTHas aeg FT caw fratFeatare farrert ar ceaataat & dr t eaaere gy aaa fratfedt gz fe deraare ara fatfaar aT earnfea aaet at trae aeTHel WT THAT Fi ailza aay we SH area A fratfed A Brestarat & garg were aT efit attal ate 3a fafara fecal Fae fearate geaaaoaAsa F far sae faarca afsart areew finan, +[s0taa]211 cag has 297, 297,ERA sg O | | | OS Case: KHAN BAHADUR AHMED ALLADIN & SONS versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, ANDHRA PRADESH [[1968] 2 S.C.R. 439] (1968) ਅਪੀਲਕਰਤਾ ਵੱਲੋਂ ਸ੍ਰੀ ਸੁਕੁਮਾਰ ਮਿਤਰਾ ਨੇ ਤਰਕ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅਸੈਸੀ ਫਰਮ ਨੇ ਅਬਦੁੱਲਾ ਅਲਦੈਨ, ਖਾਨ ਬਸ਼ੀਰ ਅਹਿਮਦ ਅਲਦੈਨ ਦੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਖਾਨ ਬਹਾਦੁਰ ਅਹਿਮਦ ਅਲਦੈਨ ਅਤੇ ਕੰਪਨੀ (ਇਸ ਨੂੰ ਅਲਦੈਨ & ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇਦਾਰੀ ਫਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੌਇੰਟ ਸਟਾਕ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖਾਸੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਾਫੀ ਵਿੱਤੀ ਸਰੋਤ ਸਨ। ਅਸੈਸੀ ਫਰਮ ਕਈ ਜੌਇੰਟ ਸਟਾਕ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਏਜੰਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰੇਨਗਨ ਫੈਕਟਰੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਈਕਲ ਫੈਕਟਰੀ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਉਦਯੋਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਸ਼ਾ ਨਾਲ ਖਰੀਦਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੁੜ ਵਿਕਰੀ ਦੀ ਮੰਸ਼ਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦ ਅਤੇ ਵਿਕਰੀ ਅਸੈਸੀ ਫਰਮ ਦੇ ਵਪਾਰ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਖਰੀਦ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਕਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਫੈਕਟਰੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਅਸੈਸੀ ਫਰਮ ਕੋਲ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਅਸੈਸੀ ਫਰਮ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਵਿਕਾਸਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਖਰੀਦਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਵੰਡਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਖੇਤਰ ਵਜੋਂ, ਅਤੇ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਰੁਪਯੋਗ ਤੋਂ ਲਾਭ ਅਪੀਲਕਰਤਾ ਵੱਲੋਂ ਕਮਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਨਿਵੇਸ਼ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਕਰੀਆਂ ਨੇ ਪੂੰਜੀ ਸੰਪਤੀ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ। ਜਿਸ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪ੍ਰਾਵਧਾਨ ਅਧੀਨ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1358 ਐਫ. ਲਈ ਮੂਲਿਆਂਕਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਉਹ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਆਮਦਨ ਟੈਕਸ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 31(3) ਸੀ (ਇਸਨੂੰ ਅੱਗੇ 'ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਐਕਟ' ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ) ਜੋ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਆਮਦਨ ਟੈਕਸ ਐਕਟ, 1922 ਦੀ ਧਾਰਾ 24(3) ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ (ਇਸਨੂੰ ਅੱਗੇ 'ਭਾਰਤੀ ਐਕਟ' ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ)। ਭਾਰਤੀ ਐਕਟ, 1922 ਲਈ ਅਗਲੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਮੂਲਿਆਂਕਣ ਭਾਰਤੀ ਐਕਟ ਅਧੀਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਐਕਟ ਦੀ ਚਾਰਜਿੰਗ ਧਾਰਾ ਜੋ ਕਿ ਧਾਰਾ 8 ਹੈ, ਭਾਰਤੀ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 3(1) ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਬਿਜਨੈਸ' ਸ਼ਬਦ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 2(4) ਵਿੱਚ ਪਰਿਭਾਸਿਤ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਐਕਟ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ: "ਇਸ ਐਕਟ ਦੁਆਰਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪ੍ਰਦਾਨ ਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਆਮਦਨ, ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਅਤੇ ਲਾਭ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਸਿਰ ਆਮਦਨ ਟੈਕਸ ਲਈ ਕਰ ਯੋਗ ਹੋਣਗੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅੱਗੇ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਾਮਤ: (i) ਬਿਜਨੈਸ, ਪੇਸ਼ੇ ਜਾਂ ਵਪਾਰ ਦੇ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਅਤੇ ਲਾਭ।" ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 6 ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਵਾਲ ਕਿ ਕਿਸੇ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲਾਭ ਇੱਕ ਪੂੰਜੀ ਵਾਧਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵਪਾਰ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਹਸਿਕ ਕਾਰਜ ਤੋਂ ਉੱਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਿਸ਼ਰਿਤ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਤੇ ਤੱਥ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੈ। ਵੈਂਕਟਸਵਾਮੀ ਨਾਇਡੂ & ਕੰ. ਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਟੈਕਸ ਕਮਿਸ਼ਨਰ[1] ਵਿੱਚ ਇਸ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 2 ਦੀ ਉਪ-ਧਾਰਾ (4) ਵਿੱਚ 'ਵਪਾਰ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ' ਸ਼ਬਦ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਹੋਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਵਪਾਰ ਜਾਂ ਬਿਜਨੈਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: ਅਤੇ ਕਿ ਇੱਕ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਵਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਵਪਾਰ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਹਸਿਕ ਕਾਰਜ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਸਦੇ ਨਤੀਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸਨੂੰ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਬਿਜਨੈਸ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਜਰੂਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਕਿ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਵਪਾਰ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਹਸਿਕ ਕਾਰਜ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਥਮਿਕ ਸਬੂਤੀ ਤੱਥਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 2(4) ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਗਏ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸਮ ਦਾ ਸਵਾਲ ਇੱਕ ਮਿਸ਼ਰਿਤ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਤੇ ਤੱਥ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੈ ਅਤੇ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਇਸ 'ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 66(1) ਅਧੀਨ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਹ ਸਵਾਲ ਕਿ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਵਪਾਰ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਹਸਿਕ ਕਾਰਜ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਸਨੂੰ ਖਾਸ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਬਤ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਤੱਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕਿਸੇ ਅਸਪਸ਼ਟ ਨਿਯਮ, ਸਿਧਾਂਤ ਜਾਂ ਫਾਰਮੂਲੇ ਦੀ ਲਾਗੂਤਾ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਪਰ ਮੁਸਤ (1) 35 I.T.R. 594. Case: KHAN BAHADUR AHMED ALLADIN & SONS versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, ANDHRA PRADESH [[1968] 2 S.C.R. 439] (1968) "Whether the purchase of the site and l:luildings known as "Brengun. Factory" was in the cours~ of a profit-making scheme or an adventure in the nature. of trade ?" By its judgment dated 23rd July, 1.964 the High Court answered E the question against the assessee firm. On behalf of the appellant Mr. Sukumar Mitra argued that the assessee firm along with Abdullah Alladin, brother of Khan Bahadur Ahmed Alladdin had been carrying on business as a partnership firm under the name of Khan Bahadur Ahmed Alladdin and Company (hereinafter referred to Alladdin & Co.). F It had substantial interest in various joint stock companies, and was the managing agent of several joint stock companies, and possessed considerable financial resources. The assessee firm acquired the Brengun Factory with the intention of starting a bicycle factory or some other industry as an investment, but not with the intention of resale. The argument was stressed ,that the G purchase and sale of land and buildings was not in the line ·of business of the assessee firm. It was stated that the purchase was an isolated transaction and even after the sales, a major portion of the factory remained with the assessee firm. It was contended that the assessee firm .had not developed the land or parcelled it out with the view ·to sell it to purchasers as a residential area, and H make a profit. The submission made on behalf of the appellant \V3S that the tran~action of purchase was in the nature of invest· ment and was not an adventure in the nature of trade and the sales represented the realisations of capital asset. The provision of law under which assessment was made for the asse,sment year 1358 F. was section 31 (3) of the Hyderabad Jncome Tax Act (hereinafter referred to as the 'Hyderabad Act') which corresponds to s. 23 ( 3) of the Indian Income Tax Act, 1922 (hereinafter referred to as the 'Indian Act'). The assess-. ments for the subsequent years were made under the Indian Act. The chargiag section under the Hyderabad Act is s. 3, which cor-responds to s. 4 of the Indian Act. The word "business" is defined in s. 3 (I ) of the Hyderabad Act which is identical with the language of s. 2( 4) of the Indian Act. Section 8 of the Hyderabad Act states :- "Save as otherwise provided by this Act, the follow-ing heads of income, profits and gains shall be charge-able to income-tax in the manner hereinafter appearing, namely:- (iv) Profits and gains of business, profession or vocation". It corresponds to s. 6 of the Indian Act. The question whether profit in a transaction is a capital accre-tion or has arisen out of an adventure in the nature of trade is a mixed question of law and fact In Yenlcattuwami Naidu & Co. v. Commissioner of lncome-llU(') it was pointed out by this Court that the expression 'in the nature of trade' in sub-section ( 4) of section 2 of the Indian Act postulates the existence of cenain elements in the adventure which in law would invest it with the character of trade or business : and that a Tribunal while consi-dering the question whether a transaction is or is not an adven-ture in the nature of trade before arriving at its conclusion on the facts, has to address itself to the legal requirements a'sociated with the concept of trade and business. In other words. in reach-ing the conclusion that the transaction is an adventure in the nature of trade, the Appellate Tribunal has to find the primary evidentiary facts and then apply the legal pr;nciplc involved in the statutory expression "adventure in the nature of trade" used by s. 2 (.4) of the Indian Act. A question of this description i' a mixed question of law and fact and the decision of the Appellate Tribunal thereon is open to challenge under s.·66 ( 1 ) of the Indian Act. The question whether the transaction is an adventure in th~ nature of trade must be decided on a consideration of all the relevant facts and circumstances which arc proved in the particu-lar case. The answer to the question does not depend upon the application of any abstract rule, principle or formula but must Case: KHAN BAHADUR AHMED ALLADIN & SONS versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, ANDHRA PRADESH [[1968] 2 S.C.R. 439] (1968) +[s0taa]211 cag has 297, 297,ERA sg O | | | OS aqax frau ot fav, faaras saan cae fatter atte fafin wrardmet fae, sarareh arte araTaa: Ty TAT afeat wat att Tam aaqa & aay a cia a dafeacele aie aera oa farag~anfirfrertfice fear aar at fe Pratfedt X eqrare & eo H ve fearaTatt sata ary Te HL ATTA HTT aTSAT HTT BT gfeeateTeeaT TUT HlaAT ats SAMS Taeg! | HTH FATT TAT ATRRA Frac & dae FH ar frat aga wea aga Pea F ate FTs SAT ae VaR Tea as B aaT Hae ares aT GT aTqt aa feat1 at sare & Shere are saas Teg TATA ware fzmaar? & aaa FwH ass at ais faenh 3 feral F gafaaa s facaaa ft, wat ga ara H ara ora a ae fear1 Pratt toa|pat fata ar carer aah fear aT | we eaves ae arg fade ateat:aT a at gaa faest ar ofeera feat a dtsaa sear fase far ateva sae fac fasroa fear1 fax st ag afafaeifer frat vat at fa;HATA ANT H ST F May aa ar | ats Taser rete 4 fora& ater ae wa oraa Pear —cararaa: ag afafiaifca wear agearena & fe aay eqraie & aaa F feseh cafes aver feat war ateae arate (aa sae arate FTeaTe wT ag fate wT aa)aqme & eaFh pane) Fe afafaathca wet st ater fa faesufta are aay saree areata & aanmex fear nar dors-gt amt } erH Mare Teg afen nga deaageaTeaqeyge AT euagry a as veg F fada HSae eafar a fetqeg. ar faa adar ¢ sak fare F ara F fay va Yafaaa weararatéaic-fee ag at amar & fe Fae ag at sonst a al fratfar vat me seq at dla at ater & a a tar satsta Vt forayfau ag fare at afe ga aaa aralg wal aaaz A AMT | Ho ATAfeet ae al atten ar sareer feat war Fae aaafeet cede stare ot galery 4 fare & ot ate waa g alkfax gat waa at vas ae ag ae aly aHat gf fH aedle Bt aT3a ofan ated owe sawte aa afe ag saa: feat at ay aaa a| Saat art yreg Ha F qauey wearays cafea carw aie fax aT® fav fodt asdet ade t gay at afte Fade ana eaeq;114 244 FAs 490,-|||2 24 caq HAs 498,Be: at a ) } oe a 4 | | 7 a | y | ; ° | \ _ oo | | 4 | : | | | @ra Serge agra HaAaa Torawr atada[eato cmeatal | 957 i afe ag tar wear de Tag gate aratews wi eat faeea ge ag Va are Hear Sat vas fae wae wsieq at ateCia aha are sre act atsite Fae afr ade aaa 2TRY ag GA aTmaey 2 wat 2 safe ae sa aren few cear ztafeag ga aren fay ward Tt Ga are SW ass Ho qeCET G1 IRE fae S aA ay BY BUG ATAT BT BAT TT GT TaTATH qdea ga sas Ferg H att fat S sata aga afew gsae freer sre Hy FH HIE ars A al Par ate fF srg aayal afar& faa sear arg war ater dh ad} fear or awari FBT maT A AMT S wT A dea F an a fr ae etsare fear ae ate pH ayaa ater wfaa aeat FF eHeq aT al ATT ST ve efeeatoy ar fade wear dt AM uaF.me cea fe Peraere geal F areare H wa al aT (ae aEFat) denaat fret ¥h & avg araaay & va wy eaeg & aafwa ar val F 1 salaa Heat_ gs TT Ra WHIT| . , ; | |a\a|‘|— : ge 7. a8 aiforfson acgat & ares f oeg afa B aa HT dera- Sit SATTIT HSTMay git & faat vel arat aT aHat1 atfarTATA sitea? & aay Fara % faw yataaa F efoeaty H tataayfaaer afta ar & fag ee erage ae aarat wat aT aaaBL agg wlel aaaNe eeaaTT aa UH Hey aoar afaa we aft at ate2 agarstt Bl ara Te ae featag afafaatieafeat war at feMeTTSTIT ATT H STF ag aT aR ara BU FH fraler F arfaear-:ST aT aTLatta gare eaaare aaTA aIaRe ayaa afeaal ame?& aaa Fadl afecaion afweraa fear var ar fad fratfedt + atgatfaatt ara BT BTeaTT Hat at ala Wat sh Al Tere graafamen a aeitt at| ata a afaren & get & ga ale % faafag avast at ag at ate ala a gar ga & qeard va aa fearTa aT| fat afaeret ae FAVS Vara gaTA Vafatss? F aaaH meoredt A qoeremal FT BATE HVAT aT TATA 94S Hae,wertae earate @AT fRria Fate vee fearat sat wate 1947 &gataa Hart & ge afeeaitor as fe yara say a — |{ ST aT aT | | oe yo, »? 1 15 Seq haa 333. OO 8387 hae Heda 242, -|. 3 34Zaq HAG 389, _ Case: KHAN BAHADUR AHMED ALLADIN & SONS versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, ANDHRA PRADESH [[1968] 2 S.C.R. 439] (1968) ਇਹ ਸਵਾਲ ਕਿ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਵਪਾਰ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਹਸਿਕ ਕਾਰਜ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਸਨੂੰ ਖਾਸ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਬਤ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਤੱਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਕਿਸੇ ਅਸਪਸ਼ਟ ਨਿਯਮ, ਸਿਧਾਂਤ ਜਾਂ ਫਾਰਮੂਲੇ ਦੀ ਲਾਗੂਤਾ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਪਰ ਮੁਸਤ (1) 35 I.T.R. 594. ਇਹ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕੁੱਲ ਛਾਪ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਉੱਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਤੱਥ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਕੋਲਸੀਆਸ਼ਨ ਕਾਪਰ ਸਿੰਡੀਕੇਟ ਬਨਾਮ ਹਾਰਲੀ ਵਿੱਚ, ਲਾਰਡ ਜਸਟਿਸ ਕਲਰਕ ਨੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ, "ਇਹ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ ਕਿ ਆਮਦਨ ਕਰ ਦੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਨਿਪਟਣ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਸਾਧਾਰਣ ਨਿਵੇਸ਼ ਦਾ ਮਾਲਕ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਚੁਣਾਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਮਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀਮਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਧੀ ਹੋਈ ਕੀਮਤ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਹੈ... ਆਮਦਨ ਕਰ ਲਈ ਮੁਲਾਂਕਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ ਕਿ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਜਾਂ ਤਬਦੀਲੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਮੁੱਲ ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਮੁਲਾਂਕਣਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਉਹ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਜਾਂ ਨਿਵੇਸ਼ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਂ ਲਾਭ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਤਹਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਾਰਵਾਈ ਹੈ... ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਕੇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਤੱਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਚਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੈਅ ਕਰਨ ਲਈ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ—ਕੀ ਲਾਭ ਜੋ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮੁੱਲ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਲਾਭ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲਾਭ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਤਹਿਤ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ?" ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਕਰਦਾਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਦਾਰ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਵਪਾਰ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਸਾਹਸਿਕ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਕੂਦਣ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸੁਲੱਭ ਤੌਰ ਤੇ ਅਨੁਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਖਰੀਦੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਵੰਡੀ ਗਈ ਹੈ, ਬਦਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਮੁਰੰਮਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਵੇਚੀ ਗਈ ਹੈ ਜਾਂ ਵੱਖਰੀ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੇਚੀ ਗਈ ਹੈ। ਖਰੀਦ ਦੇ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਦਾ ਆਕਾਰ, ਵਸਤੂ ਦੀ ਕਿਸਮ, ਕਰਦਾਰ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਵਪਾਰ, ਕਰਦਾਰ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੀ ਗਈ ਸੰਗਠਨ ਦੀ ਕਿਸਮ ਅਤੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਨਿਪਟਾਰੇ ਦਾ ਢੰਗ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਨੂੰ ਵਪਾਰਕ ਉਦਯਮ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਮਾਰਟਿਨ ਬਨਾਮ ਲੋਰੀ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾਰ ਨੇ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਦੀ ਲਿਨਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਖਰੀਦੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਚੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਗਿਆਪਨ ਮੁਹਿੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਦਫਤਰ ਕਿਰਾਏ ਉੱਤੇ ਲਏ, ਇੱਕ ਵਿਗਿਆਪਨ ਮੈਨੇਜਰ, ਇੱਕ ਲਿਨਨ ਮਾਹਿਰ, ਅਤੇ ਕਲਰਕਾਂ ਦਾ ਸਟਾਫ ਲਗਾਇਆ, ਖਾਤਾ ਕਿਤਾਬਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਲਿਨਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਧਾਰਣ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਸੀਦਾਂ ਅਤੇ ਭੁਗਤਾਨ ਪਾਸ ਕੀਤੇ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਬੈਂਕਿੰਗ ਖਾਤੇ ਰਾਹੀਂ। ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਕਰਦਾਰ ਨੇ ਵਪਾਰ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਸਾਹਸਿਕ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਲਾਭ ਕਰ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ। ਇਸੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ ਰਫਲ ਬਨਾਮ ਕਮਿਸ਼ਨਰਜ਼ ਆਫ ਇਨਲੈਂਡ ਰੈਵੇਨਿਊ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਿਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਕਰਦਾਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਸਤੇ ਵਿੱਚ ਟੁਆਇਲਟ ਪੇਪਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਾਤਰਾ ਖਰੀਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਸਾਰੀ ਖੇਪ ਨੂੰ ਕਾਫੀ ਲਾਭ ਉੱਤੇ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨਲੈਂਡ ਰੈਵੇਨਿਊ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਬਨਾਮ ਫਰੇਜ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਕਰਦਾਰ ਨੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਅਤੇ ਵਿਕਰੇਤਾ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਰੁਖ ਅਪਣਾਇਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਟਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ 50 ਸੀਡਬਲਯ ਕਮਰਸ਼ੀਅਲ ਵਸਤਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਹਨ ਪਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੌਦੇ ਦੀ ਰਕਮ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦੇ ਵਪਾਰ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਹਸਿਕ ਕਾਰਜ ਹੈ। ਲੇਮਿੰਗ ਬਨਾਮ ਜੋਨਸ(1) ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਬੜ ਦੀ ਐਸਟੇਟ ਉੱਤੇ ਵਿਕਲਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਯੰਤਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਮੁਨਾਫੇ ਤੇ ਮੁੜ ਵੇਚ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਐਸਟੇਟ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਇਹ ਆਮਦਨ ਟੈਕਸ ਲਈ ਮੁਲਾਂਕਣ ਯੋਗ ਸੀ। ਅਪੀਲੇਟ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਅਪੀਲਕਾਰ ਦੇ ਇਸ ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਾਇਦਾਦਾਂ ਨੂੰ ਨਿਵੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਖਰੀਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿ ਪਲਾਟ ਮਿੱਲਾਂ ਦੇ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਲਈ ਬਿਲਡਿੰਗ ਟੈਨੇਮੈਂਟਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਪਰ ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਕਿ ਸੌਦਾ ਵਪਾਰ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਹਸਿਕ ਕਾਰਜ ਸੀ। ਹਵਾਲੇ ਉੱਤੇ, ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੇ ਵੀ ਇਸੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟਾਇਆ। ਇਸ ਕੋਰਟ ਨੇ ਅਪੀਲ ਵਿੱਚ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਪੀਲੇਟ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਸੀ ਕਿ ਅਪੀਲਕਾਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜਦੋਂ ਵੀ ਚਾਹੇਗਾ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਬੰਧਿਤ ਕੰਪਨੀ ਨੂੰ ਵੇਚ ਸਕੇਗਾ, ਕਿ ਅਪੀਲਕਾਰ ਨੇ ਚਾਰ ਪਲਾਟਾਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇਸ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਖਰੀਦਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਮਿੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮੁਨਾਫੇ ਤੇ ਵੇਚ ਸਕੇ ਅਤੇ ਕਿ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਸੌਦੇ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਹਸਿਕ ਕਾਰਜ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਸਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। Case: KHAN BAHADUR AHMED ALLADIN & SONS versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, ANDHRA PRADESH [[1968] 2 S.C.R. 439] (1968) The question whether the transaction is an adventure in th~ nature of trade must be decided on a consideration of all the relevant facts and circumstances which arc proved in the particu-lar case. The answer to the question does not depend upon the application of any abstract rule, principle or formula but must (I) 35 l.T.R. 594. A B c D E F G H • 1 . A A depend upon the total impression and l?ffect of all the relevant facts and circumstances established in the particular case. In Californian Copper Syndicate v. Harris( [1]), Lord Justice 'Clerk observed, ·:.It is quite a well settled principle in dealing with ques-tions of assessment of income-tax that where the owner of an ordinary investment chooses to realise it, and obtains a greater B price for it than he originally acquired it at, the enhanced price is not profit ........ assessable to income-tax. But it is equally well established that enhanced values obtained from realisation or conversion of securities may be so assessable where what is done is not merely a realisation or change of investment, but an act done in what is truly the carrying on, or carrying out, of a busi-c ness ...... What is the line which separates the two classes of cases may be difficult to define, and each case must be considered according ta its facts; the question to be determined being-Is the sum of gain that has been made a mere enhancement of value by realising a security or is it a gain made in the operation of business in carrying out a scheme for profit making ?" But in D judging the character of such transactions several factors have been treated as significant in decided cases. For instance, if a transaction is related to the business which is normally carried on by the assessee, though not directly part of it, an intention to launch upon an adventure in the nature of trade may readily be inferred. A similar inference would arise where a commodity is purchased and sub-divided, altered, treated or repaired and sold E or is converted into a different commodity and then sold. The magnitude of the transaction of purchase, the nature of the com-.modity, the subsequent dealings of the assessee the nature of the organisation employed by the assessee and·the manner of disposal may be such that the transaction may be stamped with the ch~rac­ter of a trading venture In Martin v. Lowry([2 ]) the assessee :r purchased a large quantity. of aeroplane linen and sold it in different lots, and for the purpose of selling it started an adver-tising campaign, rented offices, engaged an advertising manager, a linen expert and a staff of clerks, maintained account books normally used by a trader, and passed receipts and payment in connection with the linen through a separate banking account. It was held that the assessee carried an adventure in the nature G of trade and ·so the profit was liable to be taxed. The same view was taken in Rutledge v. Commissioners of Inland Revenue(') in regard to an assessee who purchased very cheaply a vast quantity of toilet paper and within a short time thereaftet sold the whole consignment at a considerable profit. Similarly, in Commissioners of Iniland Revenue v. Fraser, the assessee(') a H woodcutter bought for resale, whisky in bond, in three lots. He m 11 Tax Cases 297. (1) 5 T.C. 159, 165-6. (3) 14 Tax CaS<e_