K.p. Varghese v. The Income-Tax Officer, Ernakulam, And Another

Case: K.P. VARGHESE versus THE INCOME-TAX OFFICER, ERNAKULAM, AND ANOTHER [[1982] 1 S.C.R. 629] (1982) K.P. VARGHESE v. THE INCOME-TAX OFFICER, ERNAKULAM, AND ANOTHER September 4, 1981 [P.N. BHAGWATI AND E.S. VENKATARAMIAH, JJ.] Capital gains-Whether understatement of consideration in a transfer of pro· perty Is a necessary condition for attracting the applicability of sub-.section (2) of section 52 of the Income Tax Act, 1961-Burden of proof of such understatement is on the Revenue-Interpretation of statutes, explained, The appellant assessee sold his house in Ernakularn on 25th of December, 1965 to his daughter-in-law and five of his children for the same price of Rs. 16,500 at which he purchased in the year 1958. The assessment of the assessee for the assessment year 1966-67 for which the relevant accounting year was the calendar year 1965 was thereafter completed in the normal course and in this assessment, oo amount was included by way of capital gains in respect of the transfer of the house, since the house was sold by the assessee at the same price at which it was purchased and no capital gains accrued or arose to him as a result of the transfer. On 4th April 1968, however, the Income Tax Officer issued a notice under. section 148 of the Act seeking to reopen the assessment of the assessee for the assessment year 1966-67 and requiring the assessee to submit a return of income within thirty days of the service of the notice, without stating what was the income alleged to have escaped assessment. However, by his subsequent Jetter dated 4th March, 1969, the Income Tax Officer stated that he proposed to fix the fair market value of the house sold by the assessee at Rs, 65,000 as against the consideration of Rs. 16,500 for which the house was sold and assess the difference of Rs. 48,500 as capital gains in the hands of the assessee. The objections raised by the assessee were overruled and an order of re-assessment was passed by the Income Tax Officer including the sum of Rs. 4&,500 as capital gains and bringing it to tax under sub-section (2) of section 52, taking the view that this sub-section did not require as a condition precedent that there should be under statement of consideration in respect of the transfer and it was enough to attract the applicability of the sub-section if the fair market value of the property as on the date of the transfer exceeded the full value of the consideration declared by the assessee by an amount of not less than 15% of the value so declared. The assessee thereupon filed a writ petition in Kerala High Court challenging the validity of the order of re· assessment insofar as it brought a sum of Rs. 48,500 to tax relying on sub-section (2) of section 52 of tho th~ Income Tax Act, 1961. The writ petition was allowed, but in appeal the Full Bench by a majority judgment agreed with the views of the Income Tax Officer and dismissed the writ petition. Hence the assessee's appeal by certifi .. cate. B c D E F G H A B c D E F G H Allowing the appeal, the Court HELD : l : l. Sub-section (2) of section 52 of the Income Tax Act, 1961 can be invoked only where the consideration for the transfer has been under· stated by the assessee or in other words, the consideration actually received by the assessee is more than what is declared or disclosed by him. Sub-section (2) has no application in case of an honest and bonafide transaction where the consi-deration received by the assessee has been correctly dec1ared or disclosed by him and there is no concealment or suppression of the consideration. [657 B, C-D] 1 : 2. The burden of proving an understatement or concealment is on the Revenue, which may be discharged by it .by establishing facts and circumstances from which a reasonable inference can be drawn that the assessee has not correctly declared or disclosed the consideration received by him and there is understatement or concealment of the consideration in respect of the transfer. [657 B-C] Case: K.P. VARGHESE versus THE INCOME-TAX OFFICER, ERNAKULAM, AND ANOTHER [[1982] 1 S.C.R. 629] (1982) —————— . :Fo To ats | cite aranr afta, Tateara ate Va eT | |(K.P. Varghese - —— . ~~ The Income-Tax Officer, Ernakulam and Another) - : ( 4 faaraz, 1981 ) a (emrafaaft Ho gro aTaat He Fo Gao AHzTIAAT) araat afafara, 1961(1961 et 43)—aret 52(2)—qcit-afea ar arawa—afane er earner —fraticat greealat arate at fame wes afar st sted feat atat—ziaea fratn grat agaaa feat stat fie faazot F fearatwa sofas acct & arnt ger & agi wR g at Agaanaa @—aat fe faatfcat acafe & aacn & faq serSanat wt got gee afar eat a,saat agatfad Hea st.oa fis fratfedt & afana at aaa cena feat g, teefaart qt glare i; - es | , faraifedt vatgera fear ca mara ar ead ar ot fe cee { 16,500ead at ataa @ex1958 % adler ari 25 fearay,1965 at faaifedt & ag aera agat grag ale aaa ait aval ST61,500/avaast sat alaag Tz aa fear t 1966-67 are faafeaq-ag faq faa fac gata aarad 1965 ar Hase at aT,fattest ar frater sas are saraea ager Hg gta ateRa fratza &, ga aaa & aan at aaa Got arts ateote at cae afenfera vat at 7e et, vale faatfedt & ag aart setslag It dar at fra ge st afar ar ate ga wean & afeory-.tet Sa TE oT Got afrara Maye at ga vat gar ar 1 cafe,4a94,1968 a amaze afearat & afefaamat are 148 Fata gaa fraret frase are gat 1966-67 are frat ag. |_ Bo Wo aig To MIKE afrertt, gaigMA1389 — & fac fasifedt % fratzn oz gafaare azar at fear sy atefaatfedt§ ag ater at fe ag qaar a arfae gt oa # 30fadt & hac araaz at faacoit sega ati se qaar Fag aaadh wet wG at fe ata afaafae ara fate & ge we &, regarma afaere X aria 4 ard, 1969 % are ater aay TF aTeTfratfedt #1 ag qaat a fis az 16,500 era & sfarna % THIfaak faa ag aera Far war at, 65,000 eat oz 25 fearax,1985 @ fraffedd ara aS ac aa at sfta arene ger fratHAT AeAzB alt 48,500 wad & ga meat al fratfedl F era% & qei-afaarr B er H faaifea wer argatBofratfedt +grape afaardt are searfta gafaater & free arate fre, fargX aag aaAATBt far me aT ATTHT atest & gst afta> eq # 48,500 eat at cfs afer gafratcor at area fearfaut fa va qe St amar ar ae i aafe fratieat + wart oTfare aaa gaat ate Ga ats geal F gat F farar, ot fH saeaa A avahaa aafer &, aarfe arent afasre 48,500 eafy arfer oe BT TTA H fag ae 452 ay Trae (1) st agIraragt & aver ar, aah eatgee: MaTT H aeaTTT BT aTaAT sfaaatap aaa vat fear rar aratcag seat arma vet aT fe frrerifeeta arr 45 & ata wad atfaes BAVA ATTA HAT HAH SUTRag aay fear a1 At: ATHT afar A ara 52 at|gqurer (2) a ee aart & Farr 48,500 wae at cifer ar irateway arash aa fafaeaa BT ATaTe FATAT art ug aaagy fn ga STATTadie wadt adet Fag atfae selsfe araer a aad sana ar caHae feat arat afer Are xagaarer & art aa % fae ag cata g, afe aeater at ade at-geqfa ar arate yea Celt Gait afer B aeTTT ar arae fasifzatarer aifea afasat & Gt qea B ga THT ata Wears 15%, aaega tam 8 afen ¢, afe ge ATA FH fafaaran feafa at, arzazafaartt 448,500 waa at wan ar faster Toit afaara eqac ama & faefears agree, wei fF afafaaa at are 52a gaarer (2) ar aaara aI ge He aA F fre 48,500 watay uta at faatee fear war at, fretfedt 4 fagiza: & area yo | _ ~i 7% ee Na}| | ::~*~)|a‘ | 1390. gewam rararaa faote afaat [1982] 2 a0 fito Io | Case: K.P. VARGHESE versus THE INCOME-TAX OFFICER, ERNAKULAM, AND ANOTHER [[1982] 1 S.C.R. 629] (1982) ਪੂੰਜੀ ਲਾਭ—ਕੀ ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਹਸਤਾਂਤਰਣ ਵਿੱਚ ਮੁਲਾਂਕਣ ਦੀ ਘਾਟ ਦਾ ਬਿਆਨ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1961 ਦੀ ਧਾਰਾ 52 ਦੇ ਉਪ-ਧਾਰਾ (2) ਦੀ ਲਾਗੂਪਣ ਲਈ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਾਲਤ ਹੈ—ਅਜਿਹੀ ਘਾਟ ਦੇ ਸਬੂਤ ਦਾ ਭਾਰ ਰਾਜਸੀ ਉੱਤੇ—ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ, ਸਮਝਾਈ ਗਈ। ਅਪੀਲਕਰਤਾ-ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਨੇ 25 ਦਸੰਬਰ, 1965 ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਏਰਨਾਕੁਲਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਹੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਉਸੇ ਕੀਮਤ ਰੁਪਏ 16,500 ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲ ਤੋਂ ਖਰੀਦੀ ਸੀ। ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਲਈ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1966-67 ਜਿਸ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਗਿਕ ਲੇਖਾ ਸਾਲ 1965 ਸੀ ਨੂੰ ਸਾਧਾਰਨ ਕੋਰਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਮੁਲਾਂਕਣ ਵਿੱਚ, ਘਰ ਦੇ ਹਸਤਾਂਤਰਣ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਪੂੰਜੀ ਲਾਭ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਮੁੱਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਘਰ ਨੂੰ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਨੇ ਉਸੇ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਵੇਚਿਆ ਸੀ ਜਿਸ' ਤੇ ਇਹ 1961 ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਹੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 14 ਅਪ੍ਰੈਲ 1965 ਨੂੰ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 148 ਤਹਿਤ ਇੱਕ ਨੋਟਿਸ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜੋ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1966-67 ਅਤੇ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਨੂੰ ਨੋਟਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ 30 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਮਦਨ ਦਾ ਬਿਆਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਮੁਲਾਂਕਣ ਤੋਂ ਬਚ ਗਈ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਪੱਤਰ ਮਿਤੀ 16 ਮਾਰਚ 1969 ਨੂੰ, ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਦੀ ਰਾਸ਼ੀ ਰੁਪਏ 16,500 ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਰੁਪਏ 55,000 ਵਿੱਚ ਵੇਚੇ ਜਾਣ ਦੇ ਅੰਤਰ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੁਆਰਾ ਉਠਾਏ ਗਏ ਐਤਰਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਮੁੜ ਮੁਲਾਂਕਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੁਪਏ 54,500 ਦੀ ਰਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੂੰਜੀ ਲਾਭ ਵਜੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਧਾਰਾ 62 ਦੇ ਉਪ-ਧਾਰਾ (2) ਦੇ ਤਹਿਤ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਕਿ ਇਸ ਉਪ-ਧਾਰਾ ਲਈ ਧੋਖਾਧੜੀ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਹਸਤਾਂਤਰਣ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮੁਲਾਂਕਣ ਦੀ ਕਦਰ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਘਰ ਦੇ ਨਿਰੀਖਣ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਸੰਪਤੀ ਦਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਮੁੱਲ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 15% ਦੀ ਰਾਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਨੇ ਤਰਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਿਟ ਪਟੀਸ਼ਨ ਦਾਇਰ ਕੀਤੀ ਕੇਰਲ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਮੁਲਾਂਕਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਵਧਾਈ ਦੀ ਵਧਾਈ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੁਪਏ 48,500 ਦੀ ਰਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਟੈਕਸ ਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1961 ਦੀ ਧਾਰਾ 52 ਦੇ ਉਪ-ਧਾਰਾ (2) 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਰਿਟ ਪਟੀਸ਼ਨ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਅਪੀਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਬੈਂਚ ਦੇ ਬਹੁਮਤ ਨੇ ਕੁਝ ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਿਟ ਪਟੀਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੀ ਅਪੀਲ ਪ੍ਰਮਾਣ ਪੱਤਰ ਦੁਆਰਾ। ਅਪੀਲ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਅਦਾਲਤ ਫੈਸਲਾ : 1.1 ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1961 ਦੀ ਧਾਰਾ 32 ਦੇ ਉਪ-ਧਾਰਾ (2) ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਸਿਰਫ ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤਬਦੀਲੀ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੁਆਰਾ ਘੱਟ ਮੁੱਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਾਸਤਵਿਕ ਵਿਚਾਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਜਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਉਪ-ਧਾਰਾ (2) ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ ਇੱਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਜਾਂ ਬੋਨਾਫਾਈਡ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਜਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਆਮਦਨ ਦੀ ਲੁਕਵੀਂ ਜਾਂ ਕਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਈ ਯੋਜਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। 1.2 ਘੱਟ ਮੁੱਲ ਦੀ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦਾ ਭਾਰ ਰਾਜਸੀ ਆਮਦਨ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਉਹਨਾਂ ਤੱਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਿਆਰੀ ਅਨੁਮਾਨ ਕੱਢਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਜਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਘੱਟ ਮੁੱਲ ਦੀ ਲੁਕਵੀਂ ਹੈ। 1.3 ਉਪ-ਧਾਰਾ (2ਏ), ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਕੋਲ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੀ ਆਮਦਨ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਾਰਾ 148 ਤਹਿਤ ਨੋਟਿਸ ਜਾਰੀ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਪਾਰਟੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਆਮ ਮੁੱਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜਸੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਇੱਕ ਤੱਥ ਸੀ ਕਿ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੁਆਰਾ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਤਬਦੀਲੀ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਮਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਬੋਨਾਫਾਈਡ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਪੂਰਾ ਮੁੱਲ ਰੁਪਏ 15,60,000 ਦੇ ਅੰਕੜੇ ਤੇ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਧਾਰਾ 148 ਤਹਿਤ ਜਾਰੀ ਨੋਟਿਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਮੁੜ ਮੁਲਾਂਕਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ। Case: K.P. VARGHESE versus THE INCOME-TAX OFFICER, ERNAKULAM, AND ANOTHER [[1982] 1 S.C.R. 629] (1982) yo | _ ~i 7% ee Na}| | ::~*~)|a‘ | 1390. gewam rararaa faote afaat [1982] 2 a0 fito Io | _ tt faferregar at qatet 28 ge Sear gee carrey F fee fadtera-ciga fears ag fee fedtera goa carter & wwe eqrareta % Kea% aradla aragit aan F ane gaaré% fae ter fear aarate:-Stat cena at qaarg acta & are fagra. qrariia 4 ag fasae~/Frat fe aacn at aaa sfana st aaeay are s2 atSTAT (2) Ht ay HAF faq mae ad eatedfa sega_aaa F eatgaa: sane org aamaa agl Parmar a ateae|Te aes aguifas derazere ay gafae sea 52 BY sree (2)|Bq Aaa Bt ay aay stat ate 48,500/- eat at uf gt vaa|srarg F rel ¢ sit afearaF eT A HT al TAAL aT aHAT |;traea frara + gafafasaa F faeg.geaeqrarag stave ads|Ramet atte at att gat aeartea meaFB naa ike afeatar wTsara wet gU as arate Fag ada dla eqaratet a got:varats at fadfct FTAgt egrets % aha a qaaré at,farg sat nave or fate at cararehtal ar cae aa ar ate altarYePaTaTHT BI FATT Ae aT i wat ger caragia area: Sat eara-feat rer agate te Ha J aeaa J ate Mart caragle.3% farwa wat eC ag afafaatica fear fe caatae at arer 52 aySTAT (2) BY afefea F Hata at alee & ag faega Wt mas|aa S fe arate at aaa ofan eI aTzTaT fot oat arfeq— «are afe ag rat oar & fe sreareor at arte a areata ar ofae(MITT Hog ah Tot afer F grazer gt araa faatfedt are Mra|sfaat F qt yer es ga ware Afar gor15% 3 seg waa afae @ Aare 52 st ocera (2) aags ar gt ard 2|AT ATT Hl area at acafa ar sfaa arare yea Fawfagfrctert afar& qo qea & wa Hart ort F rae 2 1 aagary, fee vefeotaarfest Bt fear sar At gor earadts are fray ae agua! & aver gafaatenser ate sare tar qari fasifet aSeq UTATAT J TAIT SH seqTaT eqaTaT F adleraye weet ge,|ay 1 ait a _ | | | | . afaftatica—aratafafiaa,1961at are 52 atSTITT (2) Hl ary Hea F fre gaat Aeraier al& fe aeareora arte at fratfedt ara aeafer gait afer ar efaa ata | | po yer ATT FH aga Tift sfasa F gt gear F Fa gare TTTqer % 15% & aga waa a afew z, fee gee aarat ag wtataaan 3 fe way at ataa sien Ft yer FH areaaTHATfeat war & at, zat meal FH, agfaaifedr. gree areaa & oreaway & ay tHe fears ag &1 are 52 ay srarer(2) Saraaretaetatt aguifan deaaereFB aaa Rt set ara aal Matseat fefaalfrat 3 aeaxnay atae sfana sta-cle afta feats argaa Feat a, aa at arava at arte arash afer & sheaarate yea ate faaifedt are mtfea sfame FIR gers ste15%wart at me sata gd gt me ai aa: afe user|faary feat arse Bt steTer (2) at afefe F dla oar agar’2, at ga at Baer ag afaa wear aifer fa wearer ay area BY Taitafer er ofa arare gear fratfedt arer Aiea sfana F GR gerat wea & ea sare aifvs ger F 15% Aaga wae afew(&, afes ag vt afer wear oar fa ofana at wane fear TAT2 atc faatfcdl 3 aaa F saa afra cay gear at at g aT fegaa afer a) 81tel a ghar aa Ffoaes trseg Faure arer—-yqarer (2) ar aera fae art Rea TM Hat Vet F ale ag"afsa wet ar are fe F ma TH at Ts, crsee ferara az slat8ag atea wear sea frat oc fade 2 feat Tata aaogee erat at afer[at][ a€][ &][ ate][ crves][ fararr][ ag][ car][ agh][ wT][ THAT]fs vax ca wit ar fadga ST fe Gas sre 8, Ars ae alfa Hesmt fear 2 fe wearer at arte st iat afer ar ofaa Tae yersary Bt arae faa fama # gor yer H 15% at yaw suratswings & afte get wrcor & cach wd oe at ve gt uses faa eygah aaa ate ant oat dar ate ag arfaa wear ga fe gatwd at at qf ang 8ara ag afer ath fa oget we at ateral ng 2, crea feat carey Fea Tia HT STAT HV Teqidar adi wt ana fe gad ad at ofa at 1e 8, Tals 8A aTae“Ht wet Pr 15% % aeaz at gam ad at gfe at oret @, Raraqeaaare Sarats ate aqarfay aagagix gt aHaT[gs][ Ale][ HATHA]e ary HAEA aaaaa Tal A a awa | aa: GTS TA aT GTat ara saa ad ot fae a tee gu arfaa weal cect Fale Fae pO '|,ry . |we|3 .mw(2 . ’.|p_ } . SSS == == re ESSESSS == ==re ne 1392seaaa rararea frei afsemt [1982] 2 gH fo qe | eafag alfa saa ad at gfe ey 1 8, frefaa wo 8 ag frendag) faawar fe qatad a) atafe at are 81 sete ad oxBTS (2) Hl Aaara AA FH aeA cata eq 8 faare Hear at i-.of|||||:|ms. Case: K.P. VARGHESE versus THE INCOME-TAX OFFICER, ERNAKULAM, AND ANOTHER [[1982] 1 S.C.R. 629] (1982) 1 : 2. The burden of proving an understatement or concealment is on the Revenue, which may be discharged by it .by establishing facts and circumstances from which a reasonable inference can be drawn that the assessee has not correctly declared or disclosed the consideration received by him and there is understatement or concealment of the consideration in respect of the transfer. [657 B-C] 1 : 3. Sub-section (~), in the instant case, had no application and the Income Tax Officer could have no reason to believe that any part of the incom.e of the assessee had escaped assessment so as to justify the issue of a notice under section 148. It was a common ground between the parties and that was a finding of fact reached by the Revenue Authorities that the transfer of the pro-perty by the assessee was a perfectly honest and bona:ide transaction where the full value of the cons;deration received by the assessee was correctly disclosed at the figure of Rs. 16,500. The order of re-assessment made by the Income Tax Officer pursuant to the notice issued under section 148 was accordingly without jurisdiction. (657 D-G] 2 : 1. The task of interpretation or the statutory enactment 1s not a mechanical task. It is more than mere reading of mathematical formula because few words possess the precision of mathematical symbols. It is an attempt to discover the intent of the legislature from the language used by it and it must always be remembered that language is at best an in1perfect instru· meat for the expression of human thoughts and it would be idle to expect every statutory provision to be "drafted with divine prescience and perfect clarity". Courts, therefore, must eschew literalness in the interpretation of a statutory provision and construe the language having regard to the object and purpose which the legislature had in view in enacting that provision and in the context and the setting in which it occurs. [640 C-D, F·G, 642 B-C] 2: 2. Where the plain literal interpretation of a statutory provision produ· ces a manifestly absurd and unjust result which could never have been int~nded by the Iegislatu1e, the Court may modify the language used by the legislature or even "do some violence" to it so as to achieve the obvious intention of the legis-lature and produce a rational construction. The Court may also in such a case read into the statutory provision a condition which, though not expressed, is implicit as constituting the basic assumption underlying the statut..:>ry provision. It is true that the consequences of a suggested construction cannot alter the meaning of a statutory provision but they can certainly help to fix its meaning. [64l·A 642 C-E] • Luke v. Revenue Commissioner, [1963] A.C. 557; Headan's case [1584] 3 Co. Rep. 7(a); In re May Fair Property Company, LR [1898] 2 Ch. Dn; Eastman Photographii: Material Company v. Comptroller.General of Patents, Designs and Trade Marks, L. R. [1898] A.C. 571, quoted with approval, 2:3. The speeches made by the Members of the Legislature on the floor of the House when a Bill for enacting a statutory provision is being debated are inadmissible for the purpose of interpreting the statutory provision but the speech made by the Mover of the Bill explaining the reason for the introduction of the Bill can certainly be referred to for the purpose of ascertaining the mischief sought to be remedied by the legislation and the object and purpose for which the legislation is enacted. [654 E-G] Lok Shikshana Trust v. Co1nmissioner af Income-Tax, 101 I.T.R. 234; Indian Chamber of Commerce v, Commissioner of Income-tax, 101 I.T.R. 796; Additional Commissioner of Income-tax v. Su~at Art Silk Cloth 1\fanufacturers Association, 121 I.T.R. I, referred to. Case: K.P. VARGHESE versus THE INCOME-TAX OFFICER, ERNAKULAM, AND ANOTHER [[1982] 1 S.C.R. 629] (1982) 2.1 ਕਾਨੂੰਨੀ ਉਪਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦਾ ਕੰਮ ਇੱਕ ਮਸ਼ੀਨੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਗਣਿਤ ਦੇ ਸੂਤਰਾਂ ਦੇ ਮੇਰੇ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਕੋਲ ਗਣਿਤ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਖੋਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੇ ਵਰਤੀ ਭਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਲਈ ਅੰਤਰਨਿਹਿਤ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸੰਦਰਭ ਦੀ ਮਿਲੀ ਜੁਲੀ ਖੇਡ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਬੇਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਹਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨੂੰ "ਪੂਰੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਪੂਰਵ-ਸੰਭਾਵ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ"। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਕਾਨੂੰਨੀ ਉਪਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦਾ ਖਤਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਉਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਨੇ ਉਸ ਉਪਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਸੰਦਰਭ ਅਤੇ ਸੈਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਪਟਦਾ ਹੈ। 2.2 ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਕਾਨੂੰਨੀ ਉਪਾਵਾਂ ਦੀ ਸਾਫ ਸ਼ਬਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਇੱਕ ਅਨਿਆਂਇਕ ਨਤੀਜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਦਾਲਤ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੀ ਗਈ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸੋਧ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਇਸਨੂੰ "ਕਾਨੂੰਨ" ਬਣਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ "ਕੱਟ" ਜਾਂ "ਜੋੜ" ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕੀ ਸੰਤੁਲਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੇ ਸਪਸ਼ਟ ਇਰਾਦੇ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਅਦਾਲਤ ਅਜਿਹੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਉਪਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਰ ਇੱਕ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਾਨੂੰਨੀ ਉਪਾਵਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ ਅਣਿਆਂਇਕ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਕਾਨੂੰਨੀ ਉਪਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। 2.3 ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਕਾਨੂੰਨੀ ਉਪਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਬਿੱਲ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਤਾਂ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਦਨ ਦੇ ਫਲੋਰ 'ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਭਾਸ਼ਣ ਕਾਨੂੰਨੀ ਉਪਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਹਨ ਪਰ ਬਿੱਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਬਿੱਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਾਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ ਨਿਪਟਣ ਲਈ ਉਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਲਈ। ਲੋਕ ਸਭਾ/ ਸੈਨੇਟ ਬਨਾਮ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਆਫ ਇਨਕਮ-ਟੈਕਸ, 101 ਆਈ.ਟੀ.ਆਰ. 234; ਇੰਡੀਅਨ ਚੈਂਬਰ ਆਫ ਕਾਮਰਸ ਬਨਾਮ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਆਫ ਇਨਕਮ-ਟੈਕਸ, 101 ਆਈ.ਟੀ.ਆਰ. 796; ਐਡੀਸ਼ਨਲ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਆਫ ਇਨਕਮ-ਟੈਕਸ ਬਨਾਮ ਸੂਰਤ ਆਰਟ ਸਿਲਕ ਕਲੋਥ ਮੈਨੂਫੈਕਚਰਰਜ਼ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ, 121 ਆਈ.ਟੀ.ਆਰ., ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। 2.4. ਮੁੜ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਸੈਕਸ਼ਨ ਦੇ ਹਾਸ਼ੀਏ ਦੇ ਨੋਟ ਨੂੰ ਸੈਕਸ਼ਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਹਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੈਕਸ਼ਨ ਕੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ ਜਾਂ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਿ ਸੈਕਸ਼ਨ ਕਿਸ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਸੈਕਸ਼ਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਦੋਂ ਸੈਕਸ਼ਨ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸਪਸ਼ਟ ਅਤੇ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸੈਕਸ਼ਨ ਦੇ ਅਰਥ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਸੂਚਨਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਰਸ਼ੇਲ ਬਨਾਮ ਹੈਮੰਡ, [1904] 2 ਕੇ.ਬੀ 653, ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਬੰਗਾਲ ਇਮਿਊਨਿਟੀ ਕੰਪਨੀ ਲਿਮਟਿਡ ਬਨਾਮ ਬਿਹਾਰ ਰਾਜ, [1955] 2 ਐਸ.ਸੀ.ਆਰ. 603, ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। 2.5. ਸਮਕਾਲੀਨ ਵਿਆਖਿਆ ਦੁਆਰਾ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਯਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਸਮਕਾਲੀਨ ਅਧਿਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸਪਸ਼ਟ ਅਤੇ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੋਵੇ। ਬਸ਼ੇਸ਼ਰ ਬਾਗਟੀ ਬਨਾਮ ਭਗਵਤੀ ਦਾਸੀ, ਐਲ.ਐਲ.ਆਰ. 35 ਕਲਕੱਤਾ 701, ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਦਵਾਰਕਾ ਨਾਥ ਗੁਪਤਾ ਐਡ ਕੰਪਨੀ ਬਨਾਮ ਦਿੱਲੀ ਸਟਾਕ ਐਕਸਚੇਂਜ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਲਿਮਟਿਡ., [1979] 4 [ਂ]ਐਸ.ਸੀ.ਸੀ. 565, ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। 2.6. ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਸੈਕਸ਼ਨ 52 ਦੇ ਉਪ-ਸੈਕਸ਼ਨ (2) ਦੀ ਇੱਕ ਨਿਰਪੱਖ ਅਤੇ ਯੁਕਤਿਸੰਗਤ ਵਿਆਖਿਆ ਇਹ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਪੜ੍ਹਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇਗੀ ਜਿੱਥੇ ਤਬਦੀਲੀ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਘੱਟ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੁਲਾਂਕਣ ਵਿੱਚ ਵਾਸਤਵਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਬੇਤੁਕੀ ਫੁੱਲ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇ ਸਾਧਨ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿੱਥੇ ਤਬਦੀਲੀ ਲਈ ਪੂਰਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਹੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੁਆਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। 3. ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ: Case: K.P. VARGHESE versus THE INCOME-TAX OFFICER, ERNAKULAM, AND ANOTHER [[1982] 1 S.C.R. 629] (1982) Lok Shikshana Trust v. Co1nmissioner af Income-Tax, 101 I.T.R. 234; Indian Chamber of Commerce v, Commissioner of Income-tax, 101 I.T.R. 796; Additional Commissioner of Income-tax v. Su~at Art Silk Cloth 1\fanufacturers Association, 121 I.T.R. I, referred to. 2:4. Again it is undoubtedly true that the marginal note to a section can-not be referred to for the purpose of construing the section but it can certainly be relied upon as indicating the drift of the section or to show what the section dealing with. It cannot control the interpretation of the words of a section particularly when the language of the section is clear and unambiguous but, being part of the statute, it prima facie furnishes some clue as to the meaning and purpose of the section. [647 A-Bl Bushel v. Ham1nond, [l904] 2 KB 563, quoted with approval. Bengal Immunity Company limited v. State of Bihar, [1955] 2 SCR 603, referred to. 2:5. The rule of construction by reference to contemporanea expositio is a well established rule for interpreting a statute by reference to the exposition it has received from contemporary authority, though it must give way where the language of the statute is plain and unambiguous. [650 B-C] Baleshwar Bagarti v. Bhagirathi Dass, I.L.R. 35 Calcutta 701, approved. Deshbandhu Gupta and Co. v. Delhi Stock Exchange Association Ltd,. [1979] 4 S.C.C. 565, referred to. 2:6. Having regard to the well recognised rule of interpretation, a fair and reasonable construction of section 52 sub·section (2) would be to read into it a condition that it would apply only where the consideration for the transfer is understated or in other words, the asses.see has actually received a larger consi· deration for the transfer than what is declared in the instrument of transfer and it would have no application in case of a honafide transaction where the full value of the consideration for the transfer is correctly declared by the assessee. [642 E-FJ 3. Several considerations which lead to this conclusion are : A C D E F G H A H (a) The first consideration is the object and purpose of the enactme~t of section 52(2). The speech made by the Finance Minister while moving the amendment introducing sub·section (2) clearly states what were the circumstances in which such sub.section (2) came to be passed, what was the mischief for which section 52 as it stood then did not provide and which was sought to be remedied by the enactment of sub section (2) and why the enactment of that sub section was found necessary. The object and purpose of sub section (2), as explicated from the speech of the Finance Minister, was not to strike at honest and bonafidc~ transactions where the consideration for the transfei was correctly disclosed by the assessee but to bring within the net of taxation those transactions where the consideration in respect of the transfer was shown at a lesser figure than that actually received by the assessee, so that they do not escape 1he chargeable tax on capital gain by unde1statement of the ccnsideration. This was real object and rurpose c·f the enac1ment of 5.Ub section (2) and the interpretation of this ~ub·!ecticn must fall in line with the advancerr:ent of that object and purpose. [642 F, 646 B·F] (b) Further the marginal note to section 52 as it now stands, was originalJy a marginal note only to what is presently sub-section (1) and significantly enough, this marginal note remained unchanged e\·en after the introduction of sub-section (2)suggesting clearly that it was meant by Parliament to apply to both sub-sections of section 52 and it must therefo1e be taken as indicating that, like sub-section(l), sub-section (2) is also intended to deal with cases where there is under-statement of the consideration in respect of the transfer. [647 c.n] Case: K.P. VARGHESE versus THE INCOME-TAX OFFICER, ERNAKULAM, AND ANOTHER [[1982] 1 S.C.R. 629] (1982) pO '|,ry . |we|3 .mw(2 . ’.|p_ } . SSS == == re ESSESSS == ==re ne 1392seaaa rararea frei afsemt [1982] 2 gH fo qe | eafag alfa saa ad at gfe ey 1 8, frefaa wo 8 ag frendag) faawar fe qatad a) atafe at are 81 sete ad oxBTS (2) Hl Aaara AA FH aeA cata eq 8 faare Hear at i-.of|||||:|ms. afarOt wear dar gate Rar seyaro are easza: trae Pratt — are easza: trae Pratt — easza: trae Pratt — trae Pratt — Pratt — —of Brat & t fate ar ag afeax fram § fe ae arfaa BTA ar arefa wurdaza at ad ql dae s, ada tier fama ct dar.Rat aie avy ad wcrdaar a ad saat a 2 frat fe saawd, cafag ag afar eta sears cisrea fear ae 2 fe afane—} area & agaag fear aa 2 atc gad ad at eames:gah qatar ag afaaT STA Hr are fs ofanr Fart F ars ataanaeg agt feat war 8, fratfedt oe staat sa oz aarteA ATTafea HUI BT MTAT Aaa wre staat a sata ae fH vdsae are afore sfana & afes ag ofan adh sea gar art.(dz 13)me: aro are easza: trae Pratt — are easza: trae Pratt — easza: trae Pratt — trae Pratt — Pratt — —of oe | saeaa: ag afafaatica fear var fe afefirr st ater 52 at (2) BT age Fara agi fear ar awar z set fH faaifeeta aay ¥ far sfane ar sanea fear é ar, er veal H, fareBre areata F orca sfasa saa afea & oft fe sax aifaa ar sazfeat g att 8a aaHagar fat st ara at afar Hit srewaea frarr at gatfuser faart ge wre at fades 8aeat ate afefeafaat.at arfaa ewe ax aware faa ag afea-gaa fasag faster at at fa fratfedt a at gre, ster ofaHl zat ate & otfoe ar sae adl fear & ate aac ¥ araee Fsfane ar aan feat rary at se ferar wars1 sree (2)garaaragy at aauifan deragre FY aa adl ait, war fefratfedt & art gree siea ofan mag ate Safer arsefrat ¢ at sft By a ay faqrar aar 3 ate a dt sa eA aararTat @ 1 aa: a eaters feat qa 8, saw arere ge are 52 atSqyarer (2) mega arae ay ara aelseal ate araHe afirarth F|area ag favre wee a ats a are al a awar a fe Fretfedtay a ar ale a ara faafeor ww & gaz ware we nar ar fadfa arer 148 & ate qaar fraraaat art sarafaa seud ar-ah) ar 148 & aes frat ae aa F aqaey FH atanz | ) ('m|.vi|4| : Fo Mo ate To raet Uae, CaigAA=—-:1393 afeare a gafitoen eet at at ater fear at, ag aaqareafrarfcar & faa ar ate got earadis & agaa emardtel ar gaafrafesa wet & grere HAT Tae aT 1 (Fer 18) | ON \» faeg at aateaaa ste seta at xar 2, ag anarafen sftTer & faare at a meanfea wat 81 sere wt Fala ae| oftra used feat gt der wrarzaHte att ag arentrer ga alal afeaat at aa at aia dare afe & are 52 atTTT (2) 8 ad fedaa SF agare a WM ae ae ate sz Ww wahart & fasfar aS at ge ge wast gar ag gfeaz awar ¢ fe avant afefaam, 1961 at arer 119 % aeita scaet HzSeite aS ara ard afera Ba awl afaafeal atc cafeaay ozaaant ¢wt fe afafragy & fase Hfaatfae et, wa gta | . N. . | afafian & soaedl & frafea eat a at. (Fr 12) Wo TAT KC Hela as F cat st ofera araae afafaaa,1961 at arer 52 #t erate (2) % afafiafine seardt aT gateatt fasarad azar ae feat ot qager s faeq sak aragac/ caret & farsa aaiar & aaarafas sfaqraa a safe F cqez wT ; oat fa saare (2) & aateaaa H ofa serra cart Ha S|‘amaratas sfrarar-e ofa fade wh aateags wea ar faa sasfatat & ofa fade wih at fe anarafan sifeardt & Paar 2,feet srg ar fader azt % fare gearfra fran 2, arte wai fir.BTA Bl Arar erse ate aafery 8, aat vant qateagqa vaR AZTet fear sar arfge1 (Fer 11): . » | aa: afafaan at eer 52 ar stare (2) urea fear a art faq ay aateare & arene az, fag at faert afer at afeherOR daz ght ate ga argefre ar aagaadt soar & er FH ar vesiarery fraat aaa aaqaaa ey Cea at, cara far—agerar aaa aa dary erate (2) A agede 19(1)(a) Fate 2fraifedt & ga afeare ar afesan wt at—a ga afrat seway ateaea F ar, xafe stare (2) afafaafxes at we —afeumed frat arti va aafaga & acaee H ache a we 8, zafacSTAT (2) at care Freffed are shar arate ger ¥ 15% ar | —OlOl re TET—OlOlre | . | |[.] a[e] | ) Ho do ate go maT afew, catgen [eto wTaat] 1397 ~ > | _~ | rararaa at fore eorafaaft gto wre waadt at fear tsarafacia anait—peoS oS Case: K.P. VARGHESE versus THE INCOME-TAX OFFICER, ERNAKULAM, AND ANOTHER [[1982] 1 S.C.R. 629] (1982) 3. ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ: (a) ਪਹਿਲਾ ਵਿਚਾਰ ਧਾਰਾ 52(2) ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ। ਵਿੱਤ ਮੰਤਰੀ ਦੁਆਰਾ ਉਪ-ਧਾਰਾ (2) ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੋਧ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਭਾਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਹੜੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਉਪ-ਧਾਰਾ (2) ਪਾਸ ਹੋਈ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ ਜਿਸ ਲਈ ਧਾਰਾ 52 ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਪ-ਧਾਰਾ (2) ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੁਆਰਾ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਉਪ-ਧਾਰਾ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਕਿਉਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਪ-ਧਾਰਾ (2) ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਿੱਤ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਭਾਸ਼ਣ ਤੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਮਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਲੈਣ-ਦੇਣ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਟ੍ਰਾਂਸਫ਼ਾਈ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਅਸੈਸਰੀ ਦੁਆਰਾ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੈਣ-ਦੇਣਾਂ ਨੂੰ ਟੈਕਸ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਟ੍ਰਾਂਸਫ਼ਾਈ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੈਸਰੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅੰਕੜੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਅੰਕੜੇ 'ਤੇ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੀਕੰਡੇਸ਼ਨ ਦੀ ਅਣ-ਬਣਾਈ ਕਰਕੇ ਪੂੰਜੀ ਲਾਭ 'ਤੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ ਟੈਕਸ ਤੋਂ ਬਚ ਨਾ ਸਕਣ। ਇਹ ਅਸਲ ਉਦੇਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ 5. ਯੂਬੀ ਸੈਕਸ਼ਨ (2) ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਆਧਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਉਸ ਉਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੇ ਪੇਸ਼ਗੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। (b) ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸੈਕਸ਼ਨ 52 ਦੇ ਹਾਸ਼ੀਏ ਦਾ ਨੋਟ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਹੁਣ ਹੈ, ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਉਸ ਸੈਕਸ਼ਨ ਦਾ ਹਾਸ਼ੀਏ ਦਾ ਨੋਟ ਸੀ ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਪ-ਸੈਕਸ਼ਨ (1) ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹਾਸ਼ੀਏ ਦਾ ਨੋਟ ਉਪ-ਸੈਕਸ਼ਨ (2) ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਬਦਲਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਦ ਦੁਆਰਾ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸੈਕਸ਼ਨ 52 ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਉਪ-ਭਾਗਾਂ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਉਪ-ਸੈਕਸ਼ਨ (1) ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਪ-ਸੈਕਸ਼ਨ (2) ਵੀ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਦੱਸੇ ਗਏ ਮੁਲਾਂਕਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮਾਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। (c) ਸਬ-ਸੈਕਸ਼ਨ (2) ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਸੈਕਸ਼ਨ 52 ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਦ ਨੇ ਉਸ ਸਬ-ਸੈਕਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਮਾਮਲਿਆਂ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਿਆ ਜਿੱਥੇ ਟ੍ਰਾਂਸਫਰ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਅਸੈਸੀ ਦੁਆਰਾ ਘੱਟ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਸੰਸਦ ਨੇ ਸਬ-ਸੈਕਸ਼ਨ (2) ਨੂੰ 15% ਦੇ ਫਰਕ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲਿਆਂ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਿਆ, ਚਾਹੇ ਵਿਚਾਰ ਘੱਟ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਦ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਜੋਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸਤੋਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਬ-ਸੈਕਸ਼ਨ (2) ਦਾ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਵਿਚਾਰ ਘੱਟ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਮਾਮਲਿਆਂ 'ਤੇ ਹੈ। ਸਬ-ਸੈਕਸ਼ਨ (2) ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਨਿਹਿਤ ਸਬੂਤ ਇਹ ਹਨ: "ਅਸੈਸੀ ਦੁਆਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਪੂਰਾ ਮੁੱਲ"। "ਘੋਸ਼ਿਤ" ਸ਼ਬਦ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਬ-ਸੈਕਸ਼ਨ (2) ਦਾ ਫੋਕਸ ਸਿਰਫ ਉਸ ਵਿਚਾਰ 'ਤੇ ਹੈ ਜੋ ਅਸੈਸੀ ਦੁਆਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਿਪਟਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੈਸੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਘੋਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਜੇ ਇਹ ਇੱਕ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਟ੍ਰਾਂਸਫਰ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੋਸ਼ਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਉੱਪਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। (d) 17ਵੀਂ, 1969, 26ਵੀਂ ਅਤੇ 14ਵੀਂ, 1974 ਨੂੰ ਕੇਂਦਰੀ ਪ੍ਰਤੱਖ ਕਰ ਬੋਰਡ ਦੁਆਰਾ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਜੁਲਾਈ ਸਰਕੂਲਰ, ਸਿਰਫ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਸਬ-ਸੈਕਸ਼ਨ (2) ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਵੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੈਕਸ਼ਨ 52(2) ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਕੇਂਦਰੀ ਪ੍ਰਤੱਖ ਕਰ ਬੋਰਡ ਦੇ ਈ-ਮੇਲ, ਜੋ ਕਿ ਐਕਟ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਅਧਿਕਾਰਤ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਨ, ਨੇ ਸਬ-ਸੈਕਸ਼ਨ (2) ਨੂੰ ਅਸੈਸੀ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। [51 C-H] ਮਾਮਲੇ ਜਿੱਥੇ ਟ੍ਰਾਂਸਫਰ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਅਸੈਸੀ ਦੁਆਰਾ ਘੱਟ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਸ਼ਰਤਾਂ ਰਾਜਸ਼ਾਹੀ ਅਤੇ ਰਾਜਸ਼ਾਹੀ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨੀ ਰੂਪ ਵਿਆਖਿਆਤਮਕ ਸਰਕੂਲਰ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਸਬ-ਸੈਕਸ਼ਨ (2) ਦੇ ਸਹੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਹੋਣ। ਨਵਨੀਤਲਾਲ ਸੀ. ਜਵੇਰੀ ਬਨਾਮ ਕੇ.ਕੇ. ਸੇਨ, 56 ਆਈ.ਟੀ.ਆਰ. ਐਸਸੀ 198; ਐਲੀਮਨਾ ਲਿਮਟਿਡ ਬਨਾਮ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਆਫ ਇਨਕਮ-ਟੈਕਸ, ਵੈਸਟ ਬੰਗਾਲ, 81 ਆਈ.ਟੀ.ਆਰ. 913 ਐਸਸੀ], 4.1 ਇਸ ਗੱਲ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ 'ਤੇ ਸ਼ਰਤਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਬੋਝ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਭਾਵ ਕਿ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਦੁਆਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਰਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। Case: K.P. VARGHESE versus THE INCOME-TAX OFFICER, ERNAKULAM, AND ANOTHER [[1982] 1 S.C.R. 629] (1982) (c) The placement of sub-section (2) in section 52 does indicate in son1e ~mall tteasure 1hat Parliament intended that sub-section to apply only to cases where the consideration in respect of the transfer is under-stated by the asscssee. If Parliament intended sub-section (2) to cover all cases where the condition of 15% difference is satisfied, irrespective of whether there is under-statement of consideration or not, it is reasonable to assume that Parliament would have enacted that provision as a separate section and rot pitch-forked it into section 52 with a total stranger under an inappropriate marginal note. Moreover there is inherent evidence in sub-section (2) which suggests that the thrust of that sub-section is directed against cases of under-statement of consideration. The crucial and important words in sub-section (2) are : "the full value of the consi-deration declared by the assessee". The word 'declared' is very eloquent and revealing. It clearly indicates that the focus of sub-section (2) is on the consi-deration declared or disclosed by the assessee as distinguished from the consi-deration actually received by him and it contemplates a case where the consi-deration received by the assessee in respect of the transfer is not truly declared or disclosed by him but is shown at a different figure. [647 D-G, 648 A-BJ (d) The two circulars issued by the Central Board of Direct Taxes dated 7th July, 1964 and 14th January, 1974 are not only binding on the Tax Department in administering or executing the provision enacted in sub-section (2), but are in tl:e nature of conttmporonta txpo.sitio, furnishing legitimate aid in the construction of sub-section (2). It is clear from these two circulars that tho Central Board of Direct Taxes, which is the highest authority entrusted with the execution of the provisions of the Act understood sub-section (2) as limited to cases where the consideratioa for the transfer has been under-stated by the assessee. These two circulars are legally ·binding on the Revenue and this legally binding character attaches to the two circulars even if they be found not in accordance with the correct interpretation of sub-section (2) and they depart or deviate from such construction. [650 A, F-G] Navnit/al C. Jhaveri v. K.K. Sen, 56 I.T.R. SC 198; Ellerman Lines ltd. v. Commissioner oflncome·tax, West Bengal, 82 l.T.R. 913 (SC), followed. 4: 1, It is a well settled rule of law that the onus of establishing that the conditions of taxabiiity are fulfilled is always on the Revenue. To throw the burden of showing that there is no understatement of the consideration, on the assessee would be to cast an almost impossible burden upon him to establish the negative, namely that he did not receive any consideration beyond that declared by him. [653 F-H, 654 A] Case: K.P. VARGHESE versus THE INCOME-TAX OFFICER, ERNAKULAM, AND ANOTHER [[1982] 1 S.C.R. 629] (1982) ਨਵਨੀਤਲਾਲ ਸੀ. ਜਵੇਰੀ ਬਨਾਮ ਕੇ.ਕੇ. ਸੇਨ, 56 ਆਈ.ਟੀ.ਆਰ. ਐਸਸੀ 198; ਐਲੀਮਨਾ ਲਿਮਟਿਡ ਬਨਾਮ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਆਫ ਇਨਕਮ-ਟੈਕਸ, ਵੈਸਟ ਬੰਗਾਲ, 81 ਆਈ.ਟੀ.ਆਰ. 913 ਐਸਸੀ], 4.1 ਇਸ ਗੱਲ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ 'ਤੇ ਸ਼ਰਤਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਬੋਝ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਭਾਵ ਕਿ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਦੁਆਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਰਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। 4.2. ਜੇ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਦੂਜੇ ਉਪ-ਸੈਕਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੇਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਣਾ ਪੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਟ੍ਰਾਂਸਫਰ ਦੀ ਮਿਤੀ 'ਤੇ ਪੂੰਜੀ ਸੰਪਤੀ ਦਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਮੁੱਲ ਅਸੈਸੀ ਦੁਆਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ਮੁੱਲ ਤੋਂ 15% ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਵੀ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਸ਼ੀ ਘੱਟ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋ ਵੱਖਰੇ ਸ਼ਰਤਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਉਪ-ਕਲਾਸ (2) ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਬੋਝ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ 'ਤੇ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦਿਖਾਏ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਕਿ ਇਸਨੇ ਆਪਣੇ 'ਤੇ ਪਏ ਬੋਝ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ ਕਿ ਟ੍ਰਾਂਸਫਰ ਦੀ ਮਿਤੀ 'ਤੇ ਪੂੰਜੀ ਸੰਪਤੀ ਦਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਮੁੱਲ ਅਸੈਸੀ ਦੁਆਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ਮੁੱਲ ਤੋਂ 15% ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ; ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਰਤ ਇਸ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਬਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੂਜੀ ਸ਼ਰਤ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਦਿਖਾ ਕੇ ਕਿ ਦੂਜੀ ਸ਼ਰਤ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਅਦਾਲਤ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਨਣ ਲਈ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਰਤ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੇ ਵੀ 15% ਦੀ ਅਸਾਮਾਨਤਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਰਤ ਹੈ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਘੱਟ ਦੱਸੀ ਗਈ ਰਾਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਦੂਜੀ ਸ਼ਰਤ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਰਤ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਰਤ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਕੋਈ ਫਰਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਦੂਜੀ ਸ਼ਰਤ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਸ਼ਰਤ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਪ-ਸੈਕਸ਼ਨ (2) ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦਾ ਬੋਝ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ 'ਤੇ ਹੈ। 4.3. ਪੂੰਜੀ ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਮੁੱਲ ਅਤੇ ਟ੍ਰਾਂਸਫਰ ਸਬੰਧੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿਚਕਾਰ 15% ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾ ਫਰਕ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਪ-ਸੈਕਸ਼ਨ (2) ਦੀ ਸਖ਼ਤੀ ਤੋਂ ਅਸੈਸੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਹੈ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹ ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਮੁੱਲ ਅਤੇ ਅਪਣਾਈ ਗਈ ਨਿਯਮ ਮੁੱਲ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਤਿ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਇਹ 15% ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾ ਅੰਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰਕਸ਼ਣਹੀਣ ਉਪਾਅ ਹੈ ਜੋ ਅਸੈਸੀ ਨੂੰ ਅਨਾਵਸ਼ਕ ਕਠੋਰਤਾ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਉੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਸੈਸੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਰਕਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੱਚਾਈ ਪ੍ਰਤੀ ਉਦਾਸੀਨ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੈ। 4: 4. ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮਾਲੀਆ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਟ੍ਰਾਂਸਫਰ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਘੱਟ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਪ-ਧਾਰਾ (2) ਤੁਰੰਤ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੇਸ਼ੱਕ 15% ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਅਤੇ ਮਾਲੀਆ ਨੂੰ ਫਿਰ ਇਹ ਦਰਸਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਘੱਟ ਬਿਆਨ ਦੀ ਸਹੀ ਹੱਦ ਕੀ ਹੈ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਸੈਸੀ ਦੁਆਰਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਵਿਚਾਰ ਕੀ ਹੈ। ਇਹ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੇ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਦਿਖਾਉਣਾ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਪ-ਧਾਰਾ (2) ਮਾਲੀਆ ਨੂੰ ਘੱਟ ਬਿਆਨ ਜਾਂ ਛੁਪਾਉਣ ਦੀ ਹੱਦ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸਬੂਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੋਝ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਟ੍ਰਾਂਸਫਰ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਨੂੰਨੀ ਮਾਪ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਕਾਲਪਨਿਕ ਰਸੀਦ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਰਸੀਦ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੁਆਰਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਿਰਣਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਪੂੰਜੀ ਲਾਭਾਂ 'ਤੇ ਟੈਕਸ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂੰਜੀ ਸੰਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਦਾ ਉਚਿਤ ਬਾਜ਼ਾਰ ਮੁੱਲ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਸਲ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਗਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਘੋਸ਼ਿਤ ਜਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਉਪ-ਧਾਰਾ (2) ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਹੁੰਚ ਪੂੰਜੀ ਲਾਭਾਂ 'ਤੇ ਟੈਕਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਉਪਬੰਧਾਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਨਾਲ 1 ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। 4: 5. ਧਾਰਾ 52 ਇੱਕ ਚਾਰਜਿੰਗ ਸੈਕਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਗਣਨਾ ਸੈਕਸ਼ਨ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਧਾਰਾ 48 ਦੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗਣਨਾ ਦਾ ਢੰਗ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਤਹਿਤ ਗਣਨਾ ਦਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬਿੰਦੂ "ਪ੍ਰਾਪਤ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਪੂਰਾ ਮੁੱਲ" ਹੈ। ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਇਕੱਠਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਧਾਰਾ 41 ਦੇ ਤਹਿਤ ਪੂੰਜੀ ਲਾਭ ਵਜੋਂ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਉਪ-ਧਾਰਾ (2) ਨੂੰ ਪੂੰਜੀ ਲਾਭ ਦੀ ਗਣਨਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉਣ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਰਕਮ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਲਪਨਾ ਦੁਆਰਾ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਇਹ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। Case: K.P. VARGHESE versus THE INCOME-TAX OFFICER, ERNAKULAM, AND ANOTHER [[1982] 1 S.C.R. 629] (1982) | —OlOl re TET—OlOlre | . | |[.] a[e] | ) Ho do ate go maT afew, catgen [eto wTaat] 1397 ~ > | _~ | rararaa at fore eorafaaft gto wre waadt at fear tsarafacia anait—peoS oS TANTS THT HL TR ST aa T aaqgrey & faa wt gerTR TTT EAT g, As aes fH sar aeafa sear F sfana araaa Hast aafray, 1961 (fre gat eas cea afafrar& eq F fafese fieqr aar) at are 52at gqerer (2)% artatt & fan arqaae ad F ar uses faa % fae ag else wearqater @ fa aeaen at ade ay tat Go aries F seater at araefaatfial aver nifva afewqt gear & ea sare afer yer F‘15% 8 aya waH a fan f 1 faa ceal & ofeoraeaeq ag ahaRMT BSR, Aaga arias wats, freq dfs J tat qesyfir atwear wea E frat ofan S fae ser gear gar &, ea das FSAT AT BT THA EF ;w oy p| 2. fretftdt vaigeas fee ca war at cadtara feaT 16,500/- era at Htaa Ht 1958 Fader at i 25 fearaz,1965 ar faatfedt a ag aarr aaat gare att aot gta geal ay-16,500/- eae at sat waa oe Fa fear 1 1966-67 ate fratzor-agfraifeat & fae ar fae frac far gas ga aeva svs Farag agen 1965 wr wequstw war ay at< ar,ga fraten &, va ware & aac st aaa sit aral & atc azale at tan afeafera vat at ag eft, aalfe faaifedy & ag aaresat alae ot Far ar fsa at gaa sa ater ar att va aac ad | ] ] EIIIEESS SS: S: | 1398 -geaan raratam facia afxet [1982] 2 Wo fio Go B qkormeaer oa als ah ist afaara Maya arseqe ael garati aan,4 ata, 1968.8) aaa afaard 3 afafram ay”gran 148 3% ada qaar fremrelt free srr gaX 1966-67 areFrater ag & fare fraifedt & faateor oz gafaare wut BY Haray atz faatfedt & ag ater at fe ag gaan at arateat at F" 430 feat ® waz arqat a fae sega aTga gaat F azara adt wal a8 ot fe ated afeafad ara Frater 8 ge ae @,|freq araat afaaret & arte 4 ard, 1969 % are ale ata TAgrer faaifedt at ag gaat st fe ag 16,500/- eae S wfrweqataa frat faq age waa Aart mat at, 65,000/- sare25 fearaz, 1965 at fratfedt arar FB aq ware aT share aTETTea faga Heat ATgaT g ATT 48,500/- saa % ga aeaz alt faatfeat& ara FF qoft-afrars & eo F faeifea wear anger 2| faethe> qraee afaard arr searfaa gafaater & fees mete fac,.frag F arada ates at fag ae. ate arase afasrel A Gai--tfafwara ® eq % 48,500/- vag at tfer alae gafaaiee ar merfaar fad fe sa tt He aaaT Braswafer fraifeal + aaawi fame aqat gaay alt va Tia geal F get F fear ar, a frgaa ae dt aeateae safe &, aatfs araat afermrey 48,500/-saa Ht Ufaeae amt e faq area 52 a srarc (1) ay|agiaat aa & wat oT, aif AgaA: THAR aac Bt aaa(gfana ar qanaa vet feat wat at ate ag Hear ataa sal ar fafagifed: Far 45 F ala aaa ayer a sat al ga sa aeate. Bag wate fear araa: aT afew Far S52 | att gqarer (2) #1 we aaa F fa 48,500/- eg at uf Tt“mamafratcr gu wea fe ara ce soart aot & fafawaa ala, qaadt ar are ad B aaa et Fag aie agat thar A|wat & fin orator at aaa sfana a aanar feat atat arfer aitga srr F art aa F fae ag sates g, afe aeaea ay artheay arafe at arene ger Veal Tsit afer F aero Ht araa faethe—ogrer Aiwa sfane S gt qe aaa sare Mer ger F 15% aaga wan a afas ge Tihs ge arae F fafaare feerfa at, araat|afaaret+ 48,500/- ere a tam aT freien gst afaara F ST . } | | Ro To ait qo Aiant afrae, gatwea [rato aTadt] 1399 Te aaa & fae feat. agawea, set fe afafea at are 52~~ at stare (2) ar xarea qe By HT aA F fer 48,500/- eaeay urfar ar fratzor fear qar ar,fastfedt 3 fratzor & ater atFata at qatdl ta gu Heat seq eqraraa # fee festa Brea Y Case: K.P. VARGHESE versus THE INCOME-TAX OFFICER, ERNAKULAM, AND ANOTHER [[1982] 1 S.C.R. 629] (1982) 4: 1, It is a well settled rule of law that the onus of establishing that the conditions of taxabiiity are fulfilled is always on the Revenue. To throw the burden of showing that there is no understatement of the consideration, on the assessee would be to cast an almost impossible burden upon him to establish the negative, namely that he did not receive any consideration beyond that declared by him. [653 F-H, 654 A] 4 : 2. If the Revenue seeks to bring a case wilhin sub-section (2), it must show not only that the fair market value of the capital asset as on the date of the transfer exceeds the full value of the consideration declared by the assessee by not less than 15% of the value so declared, but also that the consideration has been under-stated and the assessee has actually received more than what is declared by him. There are two distinct conditions which have to be satisfied before sub-section (2) can be invoked by the Revenue and the burden of showing that these two conditions a!'e satisfied rests on the Revenue. It is for the Revenue to