Liquidator Of Mahamudabad Properties (P) Ltd v. Commissioner Of Income Tax, West Bengal Ii, Calcutta

Case: LIQUIDATOR OF MAHAMUDABAD PROPERTIES (P) LTD. versus COMMISSIONER OF INCOME TAX, WEST BENGAL II, CA... [[1980] 3 S.C.R. 428] (1980) : ++ Dye y t L aytaH, AEA sae sigae fafatesTATA HaAKT aryad, Taal aAMe-[] BATA(The Liquidator of Mahamudabad PropertiesPrivate Limited :y. The Commissioner of Income Tax, West Bengal-II,Calcutta) (9 ata, 1980) (rararfanft gate gato Keetftat ate sro Tao aTSH) araer atfafran, 1961(1961 wt 43)—are 24(1)faatfedt ot aert wat at feet oe a feat sat—araee(ix)—ng arafe & aa—gana qdadt ad & chera ana S aearg F fraifeat area wats & qieit weaaeareat SE Ft ait gt GTAt—OA feat ater st fraa@ ditt fa ag arate qaadt ad & dha ae at feoax at me at—tet Ge Gas adt dt or anat 3,afe azarafea qdadt ad & feet artchet ateit ast Te | araay atfarfrae “1961(1961 et43)—aret 23(1)Hl GwgK—Je arate F ara—arearfars He st eehal—Fratfeat are ag ait at ore fe ae at frat aa &arary FH sa aneaits Se at wet yA a TTI—aacatiaas BT at Hetat Baa set zat F agera at aTaadt 2, afe ag atta at aig fe sanacita arate fece-are & arfiratt FB::7 aaazt atteftaa, 1961(1961 st 43)—aret 22att 256—ge aeafa & ata—faatfedt aver ag arat featwrat fe saat arate at atias aca gf ate gat aTVaancartersBit atte FaeryA gett agaet wIT— | seaan emrareaa favia afar [1981] 1 gH fro qo mast afsacn are ag fafafeaa feat arat fe are 22aly aal atet—fratieal & agta we ger eaaTaq atfada feu wR ot ag fafaead feat sat fe arate a7atfas aca g—ara ga aiey fe usted faa A afesed& fafaraa & faeg sea cotataa at faaa agi feat ar,ag at wet ot nat fe aie ag arate are 22 et afeterdiac agt anal, gafae Gea aaa tar fata agi?anal faaa faaraat afsart va aecie & aa atct = / feat a ara oe Bz AATa — araat afafraa, 1961 (1961 1 43)—aTet 256 —fada—oea array at afaerfcar—anrgardt afe-atfrat—faaticat &agaaot aaat atta afeaca &ga fafarag % face sea earerag a fran feat att feSa Rta F are 22 ary vat gal—seq waaay st ag—.fafavaa fa seaaa arate at atlas aca 2, sta 2, fgBast ag aa fe ag atta afrarn B arava aaa sSTAI RT ATT HAT A, THT @—IJeq waaTaT agit qaarearet afrarfear st watt ea ge afeecd F metat a at sorafta et awat&, Ale a gt sa aed aTaHAT st Oo faaifzdl, tt un srgte aeodl 2, afaca aeafa st carat@ 1 ofeaat dara aeareFag area 1951 F afragia ax at atfara are F frettedat arca& eb ah 1 eased: Tl ta-te waestgiat ater ot, ag vel ge, aalfe oa faaifed) F veer weet fax& fran, at sat at aga get car grat faatfedt+t at 1962-63 ara frater ag % faw (freer gd-ad 1961 ar savex ataT) aaar frac Grad at ale ga feat F ag afeatna ar fsaa WaT Hr arly yea 1,23,672 wa Fi Tarfs, a arse qrfe wat arga farsa ag art ver xerat, frathed Farr atATMA SLA AH Argo alan yor F ye sa at nit st 1 fratfedt Ffarifaar&fac aa aafe&arafararenfaaat age vt welat ar arar feat ar| aran< afsard ar Aa ae aTfa araia Ut feafe F adhe TT eet B ava gs, atc ag fray Ly yy | | | | LRA, AEMATATS NITE Fo AAG SYR = 17 Case: LIQUIDATOR OF MAHAMUDABAD PROPERTIES (P) LTD. versus COMMISSIONER OF INCOME TAX, WEST BENGAL II, CA... [[1980] 3 S.C.R. 428] (1980) ਮਹਾਮੁਦਾਬਾਦ ਪ੍ਰਾਪਰਟੀਜ਼ (ਪੀ) ਲਿਮਿਟੇਡ ਦਾ ਲਿਕੁਇਡੇਟਰ ਬਨਾਮ ਵੈਸਟ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਆਫ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ, ਕਲਕੱਤਾ II [ਐਲ. ਉੰਤਵਾਲੀਆ ਅਤੇ ਆਰ. ਐਸ. ਪਾਠਕ, ਜੇਜੇ.] ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1961, ਧਾਰਾ 22 ਅਤੇ 23—ਘਰ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਆਮਦਨ ਦੀ ਗਣਨਾ—ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਜ਼ਬਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਇਦਾਦ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਮਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਮੁਲਾਂਕਣ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਰਕਮ ਦੀ ਕਟੌਤੀ ਅਤੇ ਬੀਮਾ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਅਤੇ ਨਗਰ ਨਿਗਮ ਦੇ ਟੈਕਸਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕਟੌਤੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜਾਇਦਾਦ ਦੀ ਨਿਰਾਦਰੀ—ਜੁਰਮਾਨਾ ਇੱਕ ਦਿਸ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਸਵ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕਿਰਾਇਆ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ—ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਦੀ ਆਮਦਨ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਜਦੋਂ ਰਾਜਸਵ ਨੇ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਰੈਫਰੈਂਸ ਮੰਗਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ—ਰੈਫਰੈਂਸ ਅਪੀਲ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸੁਭਾਅ। ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਰਿਟਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਤਾਬਕ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1969-70 (ਜਿਸ ਲਈ ਪਿਛਲਾ ਸਾਲ ਕੈਲੈਂਡਰ ਸਾਲ 1961 ਸੀ) ਦੀ ਆਮਦਨ ਰੁਪਏ 1,23,672/- ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਅਧਾਰ ਤੇ ਕਿ ਇਮਾਰਤ ਪੂਰੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੌਰਾਨ ਖਾਲੀ ਰਹੀ, ਮੁਲਾਂਕਣ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਰਕਮ ਦੀ ਕਟੌਤੀ ਅਤੇ ਨਗਰ ਨਿਗਮ ਦੇ ਟੈਕਸਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ ਖਾਰਿਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਇਹ ਰਾਇ ਅਪਣਾਈ ਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਦੇਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ ਦੇ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਆਮਦਨ ਦੀ ਗਣਨਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਪ੍ਰਾਵਧਾਨਾਂ ਦੀ ਲਾਗੂਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਉੱਠਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾਇਆ ਕਿ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਦੋਨੋਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਪੀਲ ਅਪੀਲੀ ਸਹਾਇਕ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਨੂੰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਰਾਇ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਹਾਲਾਂਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਖਾਲੀ ਰਹੀ, ਇਸ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮੁਲਾਂਕਣ ਲਈ ਵਿਚਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਨੇ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਦਾਅਵਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਦੂਜੀ ਅਪੀਲ, ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮੁਲਾਂਕਣ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾਇਆ ਕਿ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਦਾਅਵਾ ਸਹੀ ਸੀ। ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ, ਹੋਰ, ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਵੀ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ। ਰਾਜਸਵ ਨੇ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਪ੍ਰਤੀਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੈਫਰੈਂਸ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਇਹ ਰਾਇ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਗਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਿਉਂਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਮੁਰੰਮਤ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੁਲਾਂਕਣ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾਇਆ ਕਿ ਜੋ ਬੀਮਾ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਉਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਖਾਲੀ ਦੀ ਛੋਟ ਅਤੇ ਨਗਰ ਨਿਗਮ ਦੇ ਟੈਕਸਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਲੀਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਅਪੀਲ ਨੂੰ ਖਾਰਿਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਦਾਲਤ ਨੇ, ਫੈਸਲਾ: 1. ਕੀ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਰਾਜਸਵ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕਿਰਾਇਆ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਇੱਕ ਦਿਸ਼ਾ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੂੰ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਵਾਲੇ ਦੇ ਅਸਲ ਦਾਇਰੇ ਦੀ ਕਦਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰੇਗਾ। ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸਵਾਲ ਅਸੈਸੀ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਬਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਧਾਰਾ 22 ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਖਾਲੀਪਣ ਛੋਟ ਅਤੇ ਇਸ ਦੁਆਰਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹੋਰ ਕਟੌਤੀਆਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਸੀ। ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦੇ ਦੋ ਹਿੱਸੇ ਹਨ, ਕੀ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਇਹ ਮੰਨਣ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਸੀ ਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਆਮਦਨ ਦੀ ਗਣਨਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਹਾਤੇ 3, ਗਨ ਫਾਊਂਡਰੀ, ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਸੀ ਅਤੇ ਕੀ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਉਸ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀਪਣ ਛੋਟ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਟੌਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸੈਸੇਕ ਦੇ ਦਾਅਵੇ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਜਾਇਦਾਦ ਧਾਰਾ 22 ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਕਟੌਤੀਆਂ ਲਈ ਅਸੈਸੇਕ ਦੇ ਦਾਅਵੇ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੇ ਵੀ, ਹਵਾਲੇ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੀ ਜਾਂਚ ਇਸਦੇ ਦੋ-ਭਾਗੀ ਚਰਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਹਾਲਾਂਕਿ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਅਸੈਸੀ ਦੁਆਰਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕਟੌਤੀਆਂ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਸੀ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਟੌਤੀਆਂ ਦੇ ਦਾਅਵੇ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਟੌਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਾਈ ਕੋਰਟ, ਸਵਾਲ ਦੇ ਦੋਵਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਸੀ ਅਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕਟੌਤੀਆਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਸੀ। ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਵਾਂ ਤੋਂ ਸਵਾਲ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਸੰਪਤੀ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਦਾ ਨਿਰਧਾਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੇ ਇਸਦੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਲਗਾਇਆ ਹੈ। Case: LIQUIDATOR OF MAHAMUDABAD PROPERTIES (P) LTD. versus COMMISSIONER OF INCOME TAX, WEST BENGAL II, CA... [[1980] 3 S.C.R. 428] (1980) • A LIQUIDATOR OF MAHAMUDABAD PROPERTIES (P) LTD. v. COMMISSIONER OF INCOME TAX, WEST BENGAL II, CALCUTTA April 9, 1980 B [N. L. UNTWALIA AND R. S. PATHAK, JJ.] Income Tax Act, 1961, Sections 22 and 23-Computation of Income frotn house property-Building not in a habita/Jle condition after it was released by Gol·crnment consequent to derequisitioning-Assessee claiming remission in· the computation of income of the entire annual value and also deductions on account of insurance premium and municipal taxes relating to the property-Permissibility of re1nission and deductions claimed-Competency of the High Court to give a direction to tile Appellate Tribunal, enabling the Revenue to tax income from the property, when the Revenue jailed to ask for a refertnce· against Appellate Tribunal's decision-Nature of High Court's polver in a reference case. c The appellant-assessee, in his income tax return for the assesssment year 1962-63 (for which the previous year was the calendar year 1961) r'cited that the annual value of the building derequisitioned by the Govt. on 26-12-1960· was Rs. 1,23,672/-. However on the ground that the building had remained: vacant throughout the previous year, the assessee claimed a remission in the computation of the income of the entire annual value. The assessee als0t cJairned a deduction on account of insurance premium and municipal taxes relating to the property. D The lncame Tax Officer took the view that ~e property was not in a habitable condition and did not admit of letting and therefore no question e.rose of applying the provisions of the Income Tax Act relating to the com-putation of income from property. Accordingly, be held that the annual value-as well as the vacancy claim had to be ignored. The assessee appealed to the Appellate Assistant Commissioner who held that although the property ha<L remained vacant, it possessed an aunue.l value and should be considered for assessment. On that view, he a1lo\.ved the deductions claimed by the assessee. In second appeal, the Incon1e Tax Appellate Tribunal favoured the view taken by the Income Tax Officer and e.ccordingly held that the claim to deduc-tions made by the assessee must fail. The Tribunal, in other words, affirmed that the property fell outside the scope of s. 22 of the Act and, consequently, denied the deductions. The Revenue appeared satisfied with the order Of Appellate Tribunal. But, at the instance of the assessee a reference was. made to the High Court. The High Court was of the opinion that the Appellate Tribunal had misconceived the la\v in holding that because the property was in a state of disrepair it did not possess an annual value. As regards the assessee's claim to the specified deduction, it held that while the insurance premium paid by it could be allowed, there was no merit in the claim on account of vacancy remission and payments of municipal taxes, Hence the appeal by special leave to this Court. E F G H Dismissing the appeal, the Court, HELD : I. Whether the High Court was right in including a direction to the Appellate Tribunal to take into account the annual value of the property • • • • will depend on the appreciation of the true scope of the reference taken to the High Court. The question referred to the High Court was rooted In the fundamental submission of the assessee that the property possessed an annual value for the purpose of Section 22 and it was, therefore, entitled to the vacancy remission end other deductions claimed by it. The frame of the question indicates that it has two parts, whether the Appellate Tribunal was right in holding that in computing the income from property the premises 3, Gun Foundry, possessed an annual value and whether the Appellate Tri-bunal '\\'as right in disallowing the vacancy remission and other deductions in resoect of that property. [434C-E] Case: LIQUIDATOR OF MAHAMUDABAD PROPERTIES (P) LTD. versus COMMISSIONER OF INCOME TAX, WEST BENGAL II, CA... [[1980] 3 S.C.R. 428] (1980) Ly yy | | | | LRA, AEMATATS NITE Fo AAG SYR = 17 az fer ontater vat oy oer cafag sata 8 aa arelt ara ataaoar eee & arabes arent afafrar SF soa et ATT RUAar Ale set at wel Goat 1 aaqare, gay ag afafratfee fear fraifrs yea gar aret wer fara wat at ie at aT SI4~ faatfadt & agree argae (atta) 3B art atta at fret agafafratfer fear fis cafe arate areit vst <et 2, fet at saa+ aries qer 2 ate Frater % fag ga a faare far stat atfer |ea eftcator & fratfedt a fort wetfeal & fieq Ta aT rat fatgt, sagt sax agara Bt fear gaat ata F arawe iterafasco & amaze afraret are ara ae aa at aada far aeaaqare agafafaaifes Frat fe fratfedt t setfaat % faq SiGatat atat fear at, 3 aera wae sar aferFat TetH, afew % ga are at afaghte + fe ag arafa, afafiara atarer 22 at ofefa ® arc & ate ofeormereg Helfeat wea atart aeflare Ht1 faatfedl F aGUe It HART Fes ATATAFmse are H freer feat war) TT TATA at wa ag atfa adie afaecn at ag afafratier sear fe dfs arcia atefee ot ah feafer F argh et, afre sear ate afer Horas,fafa at faeat ad amarei set an fis fretfedt at fafafesemetfral & fine ore B ay ware g, sar ag afafratfea fratfe aa fa sae are daa arrifrad edhare fear at Ha g,grey cea aeardt ge cer ances we H dary a ais A MEart wal1 Gea earTaTAA F AaTaTt afsHey FT TY afafraiteaavat aaa a fe verre arafa ar arg aries geo sel % ATT aeara afatran, 1961 & aren 22 at ofefe & argt ql aeeOF, ee aeafet ar alfas ger & att ae fgata F faa stat aTfgd |aa: fee ® aa ar ag art aned et fear mar) wesgem AIT Hr VAT aac fear war| THT H GAT ATT BT SAT‘ag feat vat fe fratfedt at a cara Fete faa aadl ¢, 4dea qarsifean Bfae metd Si gah aarar, ax setfaatarata, (#) arett tex armed, atte (a) TrcaTfas-Be HARA Al Satc fraifedt sega fader F saath wie eA at ERAT aT F 1 TTwuraraa ® sat fafaeaa & cafes dat faatfedt + fate gratRee vsags alata Hatta area sr Fi aha area Fw BT. yD a . afafratfca—ara sare &oatafad araax afatray & waar Frat fatafece fasten ag & aeaee F ary AS F ste gantara at (frat fafaer atdatata sad ora at aaa Fmgaa welfeat at fear & Sar afeafra &) arora wz ® faraTrae SU are afelraa F sree aerfega Prat ave 8 sara,ffeat gave gdadi ag 3 azar F ay gt gi gaadt gana atat HT aT at ara fee Ta ay oraerTa att 2 war a atarma & arated fafaer saaeal ar ca ae fe ded F Tertaperwe Gala wee TY saad F ehot Mega AT ay aeak teafefeatral & dat H aed aaa arse ate ot aT feat aTATaifag | afemrmeaer are 24(2)(ix) ar ed aaa aa frat deiraerhe at atat sare fear ages, a frae gee aka ad &faet art & ater areft at, ag at amar oar atfge fe aarate aaah ag & dtert frome ox et ate ga ad ® feet ard ®alert aratt oft 1 sae fret det aeafs Bh oft farsa wel feat var@ TT gaat at & tera walt ot frere oe ae ot CCRCveiaeme afers wet # fig Ag are tye at fe rife ta@wart @& fis arate feud qt fee wa & fae some Sst (Far 16) aatag ara faeHe et ease & fe aver 23(1) Fawqa J dae ara faeHe et ease & fe aver 23(1) Fawqa J dae faeHe et ease & fe aver 23(1) Fawqa J dae et ease & fe aver 23(1) Fawqa J dae ease & fe aver 23(1) Fawqa J dae & fe aver 23(1) Fawqa J dae fe aver 23(1) Fawqa J dae aver 23(1) Fawqa J dae 23(1) Fawqa J dae Fawqa J dae J dae dae agrrar aft or raat g, afe arate afreare & aferite Fata Tega Bt wg a Var svat HardyfratfedRaed aFay fafr & fret ser gear ox arent adl Prot ft. eraffeafeat % sea era ar areafan wet at arae eat ag ara faeHe et ease & fe aver 23(1) Fawqa J dae ara faeHe et ease & fe aver 23(1) Fawqa J dae faeHe et ease & fe aver 23(1) Fawqa J dae et ease & fe aver 23(1) Fawqa J dae ease & fe aver 23(1) Fawqa J dae & fe aver 23(1) Fawqa J dae fe aver 23(1) Fawqa J dae aver 23(1) Fawqa J dae 23(1) Fawqa J dae Fawqa J dae J dae dae arated Beat Siw F 1 (Fer 13) Ra are or fafreay wea & yeaa a fe a yea aar ” aT atte afratoy at arafea & afc qr at fare FBR faagarfree aftafer aa aise or, sea earavaa a fee ae fide atareafas ofeft at anaar arawan 21 aaat afar 8 aFrese frarar at fe arate at feafr at carr F cad gu, afe agFragartt at fre ce 84% aie aal tt, gafar aaa qq ateTaHT Beliqal Hl ATMA HAT aT) TST eqraTA sy fasfaresetfraifet& sa yer afwarsox avaricear fis ara 22 dF ~y‘ | y vi o a Case: LIQUIDATOR OF MAHAMUDABAD PROPERTIES (P) LTD. versus COMMISSIONER OF INCOME TAX, WEST BENGAL II, CA... [[1980] 3 S.C.R. 428] (1980) ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਵਾਂ ਤੋਂ ਸਵਾਲ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਸੰਪਤੀ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਦਾ ਨਿਰਧਾਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੇ ਇਸਦੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਲਗਾਇਆ ਹੈ। 2. ਇਹ ਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਨਿਰਧਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਕਿਰਿਆ ਦੁਆਰਾ ਸੰਪਤੀ 'ਤੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕੱਟੜ ਜੋ ਕਿ ਸੰਬੰਧਿਤ ਧਾਰਾ ਦੇ ਤਹਿਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਉੱਠਦਾ ਕਿ ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹਿੱਸੇ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਚ ਨਿਰਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਇਸ ਧਾਰਨਾ 'ਤੇ ਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਧਾਰਾ 22 ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਧਾਰਾ 23 ਅਤੇ 24 ਦੇ ਤਹਿਤ ਕਟੌਤੀਆਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਟੌਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੀਂਹ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਟੌਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੇ ਇਹੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਨਿਰੀਖਣਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਕਟੌਤੀ ਲਈ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਨੂੰ ਹੱਕਦਾਰ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਉਹ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਅੰਕੜੇ ਤੱਕ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਨਤੀਜਾ ਕੁਝ ਮਹੱਤਵ ਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਹੋਵੇਗਾ ਭਾਵੇਂ ਹਵਾਲਾ ਅਸੈਸੀ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਲੀਆ ਦੁਆਰਾ ਕੋਈ ਵੀ ਹਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਤੀਜਾ ਅਸਾਧਾਰਨ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਇਹ ਅਸੈਸੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੂੰ ਹਵਾਲਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਆਰਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕਟੌਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਵੀ ਹੱਕਦਾਰ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਦੀ ਗਣਨਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। 3. ਹਾਈ ਕੋਰਟ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹਵਾਲੇ 'ਤੇ, ਅਪੀਲ ਅਦਾਲਤ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ ਸਲਾਹਕਾਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਭੇਜੇ ਗਏ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਪੀਲ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜਵਾਬ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਪੀਲ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਅਪੀਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੁਆਰਾ ਵਾਪਸ ਕੀਤੇ ਗਏ ਜਵਾਬ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸਦਾ ਨਿਪਟਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਦੇ ਅਪੀਲੀ ਆਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਖਲ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਸੋਧਣਾ ਜਾਂ ਰੱਦ ਕਰਨਾ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। 4. ਧਾਰਾ 23(1) ਦੇ ਸੈਕਸ਼ਨ ਦਾ ਉਪਬੰਧ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1961 ਦਾ ਲਾਭ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜਾਇਦਾਦ ਕਿਸੇ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਉਪਬੰਧ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ 'ਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਆਪਣੀ ਦਾਅਵੇਦਾਰੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਉਪਬੰਧ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ, ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੇ ਮਿਊਂਸਿਪਲ ਟੈਕਸਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਦਾਅਵੇਦਾਰੀ ਨੂੰ ਨਾਂਹ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। 5. ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ ਦੇ ਉਪਬੰਧ ਆਮਦਨ 'ਤੇ ਟੈਕਸ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਐਕਟ ਦੇ ਉਪਬੰਧ ਜੋ ਟੈਕਸਯੋਗ ਆਮਦਨ ਦੀ ਗਣਤੀ (ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਿਰਲੇਖਾਂ ਤਹਿਤ ਟੈਕਸਯੋਗ ਆਮਦਨ ਦੀ ਗਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੱਟਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ) ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਵਿਰੋਧੀ ਗੱਲ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਸੰਬੰਧਿਤ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਬੰਧ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਨਤੀਜਾ ਉਸ ਸਾਲ ਦੇ ਤੱਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸੰਦਰਭ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਨਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1961 ਦੀ ਧਾਰਾ 24(2)(ii) ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਜਾਇਦਾਦ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਲ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਦਾਲਤ ਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੌਰਾਨ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਇਹ ਉਸ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੌਰਾਨ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਵਰਤਮਾਨ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਉਪਲਬਧ ਹੈ। ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਨੂੰ ਮਿਊਂਸਿਪਲ ਟੈਕਸਾਂ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਰਿਮਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਦਾਅਵੇਦਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕੱਟਾਂ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦਰਭੰਗਾ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜਾਧਿਰਾਜਾ ਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, ਬਿਹਾਰ ਅਤੇ ਉੜੀਸਾ, ਏ.ਐਲ.ਆਰ. 1931 ਪਟਨਾ 223; ਵਿਸ਼ੇਸ਼। ਸਿਵਲ ਅਪੀਲ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ: 1972 ਦਾ ਸਿਵਲ ਅਪੀਲ ਨੰ. 2183। 1969 ਦੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਹਵਾਲਾ ਨੰਬਰ 45 ਵਿੱਚ ਕਲਕੱਤਾ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੇ 28-7-1970 ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਛੁੱਟੀ ਦੁਆਰਾ ਅਪੀਲ। ਅਪੀਲਕਰਤਾ ਲਈ ਐਚ.ਐਫ.ਐਸ. ਨਰੀਮਨ ਅਤੇ ਐਮ.ਐਮ. ਕਸ਼ੱਤਰੀਆ। ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਵਾਦੀ ਲਈ ਐਸ.ਟੀ. ਦੇਸਾਈ, ਕੇ.ਸੀ. ਦੁਆ, ਮਿਸ ਏ. ਸੁਭਾਸ਼ਿਨੀ। 。ਐਸ. ਚੌਧਰੀ, ਡੀ. ਐਨ. ਗੁਪਤਾ ਅਤੇ ਟੀ. ਏ. ਰਾਮਚੰਦਰਨ ਜਵਾਬਦੇਹ ਦਲੀਲਾਂ ਲਈ Case: LIQUIDATOR OF MAHAMUDABAD PROPERTIES (P) LTD. versus COMMISSIONER OF INCOME TAX, WEST BENGAL II, CA... [[1980] 3 S.C.R. 428] (1980) Unless the property fall within the scope of Section 22 there was no occa-sion for considering the assessec's claim to the deductions. The. High Court also, when considering the reference, examined the question in its bifurcated character. But although bifurcated. the thrust of the question was directed to the consideration of the deductions claimed by the e.ssessee. Whether the property possessed an annual value was necessary to determine solely for the purpose of considering the claim to deductions. Unless the assessee was in-•terested in those deductions it. would not have asked for a finding that the property possessed an annual value. The High Court. wes, therefore, right in examining both parts of the question and in determining whether the pro-perty had an annual value and the deductions claimed were permissible. [434E-G] The High Court had to consider the first part of the question because that was the very case of the assessee throughout from the earliest stage of the proceeding. The need for the determination whether the property has an annual value arises only if it is found that on the tern1s of the statute the assessee is otherwise entitled to the deductions clairned by him. If those deductions are not permissible under the relevant section, no question arises of examin-ing whether the property has 0n annual value. Viewed in that light, the determination of the question whether the property has an annual value faJLq_ into its proper place. [434G-H, 435A] 2. It is not open to the Revenue to contend that even though the claim to deduction must otherwise fail, the question whether the property has an annual value must still be considered. If the Revenue intended that the High Court should determine whether Qli property had an annual value as a ques~ tion iOOependent of its finding on the admissibility of the deductions, the Revenue should have applied to the Appellate Tribunal for a reference to the High Court accordingly. It did not ask for a reference and, therefore it is not entitled to raise that contention now. [435A-C] However, the only way of looking o.t the case, is whether on the assump-. tion that the property has an annual value >1nd falls within the scope ot Section 22, the assessee is entitled to the deductions under Sections 23 and 24. If he is entitled to any of those deductions, then in order to establish the foundation in which the deductions can be rooted it will be necessary to determine whether the property possesses an annual value. That is what the High Court did, and the observations made by it must be construed accor-dingly. It may be that the deduction to which the assessee is found entitled runs to a far smaller figure than the annual value property attributable to the property. In that event the consequence will be a net annual value of some significance. ~-\nd this will be the consequence notwithstanding that A a C D H A B c D E F G e the reference is at the assessee.'s instance and no reference at all has been brought by the Revenue. The result appears anomalous, but aft.er all it is for the assessee to choose whether or not he wishes to take a reference to the High Court, and if he is found entitled to even one of the 4eductions claimed by him and effect cannot be given to that claim without the annual value of the property being computed he has only to thank himself. [435C,F] 3. The High Court, on a reference before it, does not act as a court of appeal. The jurisdiction is advisory and no more. The High Court is empowered to decide the question of law referred to it, and to return its answer to the Appellate Tribunal. .The Appellate Tribunal then takes up the appeal and disposes it of conform.ably with the answer returned by the High Court. It is not part of the jurisdiction of the High Court to interlere and modify or set aside the appellate order of the Tribunal. [435F-H] Case: LIQUIDATOR OF MAHAMUDABAD PROPERTIES (P) LTD. versus COMMISSIONER OF INCOME TAX, WEST BENGAL II, CA... [[1980] 3 S.C.R. 428] (1980) arated Beat Siw F 1 (Fer 13) Ra are or fafreay wea & yeaa a fe a yea aar ” aT atte afratoy at arafea & afc qr at fare FBR faagarfree aftafer aa aise or, sea earavaa a fee ae fide atareafas ofeft at anaar arawan 21 aaat afar 8 aFrese frarar at fe arate at feafr at carr F cad gu, afe agFragartt at fre ce 84% aie aal tt, gafar aaa qq ateTaHT Beliqal Hl ATMA HAT aT) TST eqraTA sy fasfaresetfraifet& sa yer afwarsox avaricear fis ara 22 dF ~y‘ | y vi o a AANIH, ACTA ATS To AIST AYR sataarate ar atin ger S aie gate ag ate Tet Ararme eat wer selfaalt ar, foray fore sae aay FRAT aT, BRAT attfara ware ae sea farfan Prat nar g, sae ag srehaa grat & faTAR AT TT sata ae fe var atte afeater ar ag afafratterwea dye at fa seama aeafa Bafeat a aA are ary aTgauar wat B aries gear at at feava-F fear oat afer AITag fis aor atta afrwer aT se aah Bara 4 art etfroma ge car aa wetfeal wl aetST SAT Ste aT) TUSe:,oa ap fearafa ore 22 at ofefr F wat Ta, Ta TFmatfaat fae fratfedd Bart oe frac HetF faxmg itTqAarTel AT | gafs soa rararar at sa fader oe fears HT TETaT, 3a aH TAI sas GaR AST Hee wwFT aia[at][ att]fareg, weft aea ATT AAT TRA A, RA TAT BT FET ATA Feretifccttare atarea wetfaat oe fears HAT TL RT ATT BT ATAevar fir aur avatarer ave anion yea at, welfeat F art Ifrat SAB wives arava aT Ta ae fe fasifeat oawetfaal F ferra 7 WAT, TA TH AZ AS fasag fraraa Fl Ait 7azar fr arate at ale arise Fer aT| Aa: SHA ATATAA FT LAgaa & Sal Tegel A TET HAT TAT RT TT BT ATA: HUAfe or fe war aeafar ar ate aries yer at ate FT ataTSdaatfrat agate at 1 frretfedt Hl Gest waTaTaa[F][ ea][ TT][H][ TTA]art at PrATe HU B sears Fas aaa vel or, TA araarel& qdaa sae & at amare fraifedt ar sghTaeTa |T Tt FSSAH THAT AAT TAT S, TAS ay eases F fH A Aa BT ATATLT fesar arafa ar ang ales Wea g, BaT Ta TST ge, Ale ae farsafrarat are Pe orga H fraeerat F Aras IT faaifedt art arrararea weifaal at araar ewart g 1 fe q aelfaat gare set& att aware adl &, aT ee artBt aT HA [ BE][ TTT][ eT]agt aot fr var acai BT FIR atta yea gt (Ft 9)aoq wararay § ag afafratfer wea F crag fe areatawr arias Wer g, FE FIT BVA wadt ad fe ag atte aftacrH ar RST MT Hl AMT HAT Fl Tet AATAT ary aAatai fade H acta eoraraa B eo % ord as Heargt afrarfear =:Seadte sararas frora ofaat [1981] 1 eH fio qo aersare sate eae afte adhsea eyraag va fading gearat fafaraa ara & faraar arar sar ata afrecy a) armatart & fry waat s 1 at aie aferwee aie ot faare wear 2ae THI ATTA ST TIT Bear g sae ager ag sear FrereFU) afar F atta arta Agee se ak waSMALT HAT AT AMT HAT Tee aTaTaT sy afirarfear aart retet10)| ¢ Op SO - fea fasta oe {1931]..vo argo aree 1931 Gear 225: 7Mea,NTTTTT maT aged, fait ate sear| -(Maharajadhirajaof Darbhangay.:Commissionerof Incom-Tax, Bihar|—-and Orissa)..16 _ fefarer octet afrerfeart : 1972 at fafeer ater deat 2983, pe . 1969 %& aaa free to 45FH aaHaT Bes MATT ®aera 20 garg, 1970 are fae ate area & fares fatty corsaTHT HY TS HT ||_ | atfaere-arfererrer So aatarat 8 atesit Uqo UHo afagerat wt aT a.Bare vo Tarfroy->weqagt at ae &|aft gto Uo aTAetreeat Froke errenfeafs azo ware grama har, at Froke errenfeafs azo ware grama har, Froke errenfeafs azo ware grama har, errenfeafs azo ware grama har, azo ware grama har, ware grama har, grama har,a har, har, a har, har, har, + ai| we { . earatfaata qise— | ne adler HARA Sea arora % fag fads ea AHrat rf, A araaxt afafraa, 1961 Sata ge acafa & atsaret aia at aay HWA A arafiqa sat Fare FF| 2. fratfedt, St un rede fafats acca 3,3, wa Hateher tafna ante starts: mers, vat cH Feafan da ary feat daa aeare X agarafe 1951 4 atauwee at at1 atortaal et rer 2a & fa sar saa fat oeqRard 26 fearaz, 1960 at fratfedt at arr = et wy | eaee:ait tate waa et gat afer a, ag sel ee, eae Ta fraifratX gaat wear fax & faa, at saat ae aga get ear F oar Case: LIQUIDATOR OF MAHAMUDABAD PROPERTIES (P) LTD. versus COMMISSIONER OF INCOME TAX, WEST BENGAL II, CA... [[1980] 3 S.C.R. 428] (1980) ਦਰਭੰਗਾ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜਾਧਿਰਾਜਾ ਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, ਬਿਹਾਰ ਅਤੇ ਉੜੀਸਾ, ਏ.ਐਲ.ਆਰ. 1931 ਪਟਨਾ 223; ਵਿਸ਼ੇਸ਼। ਸਿਵਲ ਅਪੀਲ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ: 1972 ਦਾ ਸਿਵਲ ਅਪੀਲ ਨੰ. 2183। 1969 ਦੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਹਵਾਲਾ ਨੰਬਰ 45 ਵਿੱਚ ਕਲਕੱਤਾ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੇ 28-7-1970 ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਛੁੱਟੀ ਦੁਆਰਾ ਅਪੀਲ। ਅਪੀਲਕਰਤਾ ਲਈ ਐਚ.ਐਫ.ਐਸ. ਨਰੀਮਨ ਅਤੇ ਐਮ.ਐਮ. ਕਸ਼ੱਤਰੀਆ। ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਵਾਦੀ ਲਈ ਐਸ.ਟੀ. ਦੇਸਾਈ, ਕੇ.ਸੀ. ਦੁਆ, ਮਿਸ ਏ. ਸੁਭਾਸ਼ਿਨੀ। 。ਐਸ. ਚੌਧਰੀ, ਡੀ. ਐਨ. ਗੁਪਤਾ ਅਤੇ ਟੀ. ਏ. ਰਾਮਚੰਦਰਨ ਜਵਾਬਦੇਹ ਦਲੀਲਾਂ ਲਈ ਅਦਾਲਤ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਪਾਟਨਾਇਕ, ਨਾਇਬ ਨਿਆਂਕਾ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਪਾਠਕ, ਨਾਇਬ ਨਿਆਂਕਾ—ਇਹ ਅਪੀਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਕਲਕੱਤਾ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1961 ਤਹਿਤ ਘਰ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਆਮਦਨ ਦੀ ਗਣਨਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਇੱਕ ਸਵਾਲ 'ਤੇ ਹੈ। ਮੁਲਜ਼ਮ, ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਲਿਮਟਿਡ ਕੰਪਨੀ, 3, ਗਨ ਫਾਊਂਡਰੀ ਰੋਡ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੂਟ ਬੇਲਿੰਗ ਪ੍ਰੈਸ ਸੀ। ਜਾਇਦਾਦ ਨੂੰ 1951 ਵਿੱਚ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਰਿਕਵਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸਨੂੰ 26 ਦਸੰਬਰ, 1960 ਨੂੰ ਸ਼ਰਨਾਰਥੀਆਂ ਲਈ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁਲਜ਼ਮ ਨੂੰ ਰਿਹਾਅ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਮਾਰਤ ਨੂੰ ਉਹ ਦੇਖਭਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਸਨੂੰ ਲੋੜ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਮੁਲਜ਼ਮ ਨੇ ਕਬਜ਼ਾ ਲੈ ਲਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਅਫਸੋਸਨਾਕ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ। ਮੁਲਜ਼ਮ ਨੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1962-63 (ਜਿਸ ਲਈ ਪਿਛਲਾ ਸਾਲ ਕੈਲੈਂਡਰ ਸਾਲ 1961 ਸੀ) ਲਈ ਆਮਦਨ ਕਰ ਰਿਟਰਨ ਦਾਇਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਰਿਟਰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਮਾਰਤ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਰੁਪਏ 1,23,672 ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਕਿ ਇਮਾਰਤ ਪੂਰੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੌਰਾਨ ਖਾਲੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੁਲਜ਼ਮ ਨੇ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗਣਨਾ ਵਿੱਚ ਰਾਹਤ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ। ਮੁਲਜ਼ਮ ਨੇ ਜਾਇਦਾਦ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਬੀਮਾ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਅਤੇ ਨਗਰ ਨਿਗਮ ਟੈਕਸਾਂ ਦੇ ਖਾਤੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਕਟੌਤੀ ਦਾ ਵੀ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ। ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਇਹ ਰਾਇ ਬਣਾਈ ਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਇੱਕ ਰਹਿਣਯੋਗ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਦੇਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ ਦੀਆਂ ਵਿਵਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਖਾਲੀ ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੁਲਜ਼ਮ ਨੇ ਅਪੀਲੇਟ ਸਹਾਇਕ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਕੋਲ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹਾਲਾਂਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਖਾਲੀ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਸੀ ਅਤੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਇ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਉਸਨੇ ਮੁਲਜ਼ਮ ਦੁਆਰਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕਟੌਤੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਦੂਜੀ ਅਪੀਲ ਵਿੱਚ, ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਲਈ ਗਈ ਰਾਇ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੁਲਜ਼ਮ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਕਟੌਤੀਆਂ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ, ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 22 ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਕਟੌਤੀਆਂ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਸੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ। ਪਰ, ਮੁਲਜ਼ਮ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਕਲਕੱਤਾ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੂੰ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਸਵਾਲ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰੈਫਰੈਂਸ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ: "ਕੀ ਮਾਮਲੇ ਦੇ ਤੱਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਅਤੇ ਧਾਰਾ 22 ਅਤੇ 23 ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਕੀ ਆਮਦਨ-ਟੈਕਸ ਐਕਟ, 1961 ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਸੀ ਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਆਮਦਨ ਦੀ ਗਣਨਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ 3, ਗਨ ਫਾਊਂਡਰੀ ਰੋਡ, ਕਲਕੱਤਾ ਵਿਖੇ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਅਸਲ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਉਪਰੋਕਤ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਮੁਆਫ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਟੌਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ?" ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਿਉਂਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਖਰਾਬ ਹੋਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਸਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਟੌਤੀਆਂ ਲਈ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਸ ਦੁਆਰਾ ਅਦਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਬੀਮਾ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਮੁਆਫ਼ੀ ਅਤੇ ਨਗਰਪਾਲਿਕਾ ਟੈਕਸਾਂ ਦੇ ਭੁਗਤਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦਾਅਵੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੇ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ:- Case: LIQUIDATOR OF MAHAMUDABAD PROPERTIES (P) LTD. versus COMMISSIONER OF INCOME TAX, WEST BENGAL II, CA... [[1980] 3 S.C.R. 428] (1980) 3. The High Court, on a reference before it, does not act as a court of appeal. The jurisdiction is advisory and no more. The High Court is empowered to decide the question of law referred to it, and to return its answer to the Appellate Tribunal. .The Appellate Tribunal then takes up the appeal and disposes it of conform.ably with the answer returned by the High Court. It is not part of the jurisdiction of the High Court to interlere and modify or set aside the appellate order of the Tribunal. [435F-H] 4. The proviso to Section 23(1) of the Income Tax Act, 1961 can be availed of only if the property is in the occupation of a tenant. It would seem so on the language of the proviso. The assessee does not rest his claim on any other provision of law. Jn the circumstances, the High Court is right in denying the claim in respect of municipal taxes. [436G-H] 5. The provisions of the Income-Tax Act relating to the charge on income apply in relation to a specific assessment year end the provisions of the Act providing for the computation of the chargeable income (which includes taking into account permissible deductions in the computation of the income charge-able under different heads) apply, in the absence of anything to the contrary, in relation to the relevant previous year. The tolal incon1e of the previous year needs to the con1puted, and the different provisions relating to the com· putation o.f income must be read and applied in the context of the facts and circumstances obtaining· during that year, unless the context suggests the con-trary. Consequently, \Vhen reading s.24(2)(ix) of the Income Tax Act, 1961 which speaks of property which is let and which \\'as vac;:ant during a part of the year, the Court must read it to mean property which was Jet during the previous year and was vacant during a part of the year. It cannot refer to property which was not let at all during the previous year. [437D"E] In the present case, there is no evidence to show that it was ever given out by the assessee that the property was available for letting. The e.ssessee is not entitled to the deductions claimed by it in respect of municipal taxes and a vacancy remission. [437F] Maharajadhiraja of Darbhanga. v. Com1nissioner of Income Tax, Bihar and Orissa, A.I.R. 1931 Patna 223; distinguished. CIVIL APPELLATE JURISDICTION: Civil Appeal No._ 2183 of 1972. Appeal by Special Leave from the Judgment and Order dated 28-7-1970 of the Calcutta High Court in Income Tax Reference No. 45 of 1969. F. S. Nariman and M. M. Kshatriya for the Appellant. aind S. T. Desai, K. C. Dua, Miss A. Subhashini for the Respondent _( • LIQUIDATOR MAHAMUDABAD PROPERTIES v. c.I.T. (Pathak, J.) 431 S. Chaudhary. D. N." Gupta and T. A. Ramachandran for Respo'ndent Intervener. the A. The Judgment of the Coun was delivered by PATHAK, J.-This appeal by special leave is directed against the judgment of the Calcutta High Court on a question concerning the computation of income from house property under the Income-tax Act, 1961. the Income-tax a ! The assessee, a private limited company, is !he owner of the property described as 3, Gun Foundry Road. Originally it housed a jute baling press. The property was requisitioned by the West Bengal Government in 19 51. It was released to the asses see on December 26, 1960, after being used for housing refugees. Evidently, the building had not received the care it deserved, for when the assessee resumed possession he found it in a sorry state. c The assessee filed an income-tax return for the assessment year 1962-63 (for which the previous year was the calendar year 1961), and the return recited that the aunual value of the building was Rs. 1,23,672. However, on the ground that the building had remained vacant throughout the previous year, the assessee claimed a remission in the computation of the iilcome of the entire annual value. The assesisee also claimed a deduction on account of insurance premium and municipal taxes relating to the property. D E. Case: LIQUIDATOR OF MAHAMUDABAD PROPERTIES (P) LTD. versus COMMISSIONER OF INCOME TAX, WEST BENGAL II, CA... [[1980] 3 S.C.R. 428] (1980) | ne adler HARA Sea arora % fag fads ea AHrat rf, A araaxt afafraa, 1961 Sata ge acafa & atsaret aia at aay HWA A arafiqa sat Fare FF| 2. fratfedt, St un rede fafats acca 3,3, wa Hateher tafna ante starts: mers, vat cH Feafan da ary feat daa aeare X agarafe 1951 4 atauwee at at1 atortaal et rer 2a & fa sar saa fat oeqRard 26 fearaz, 1960 at fratfedt at arr = et wy | eaee:ait tate waa et gat afer a, ag sel ee, eae Ta fraifratX gaat wear fax & faa, at saat ae aga get ear F oar 3. fagifed? 3 av 1962-63ara fasten ad # fac(far qa-at 1961 aT Heioee aT oT) aTaHe faacort HET=az za faault Hag ofzatna or fe sa waa aT atfan yer123,672 era 2) vara, ca arene It fe waa aeqe for aeerat oat zer ar, fratfedt & ara at cama SAA weg artesqea ¥ ge 2h at ain atfratfedt + atarsifaan e far ratazafa & aeafaa arcarfaa at ve MY wee wT cat feat aT I4. araact afrare ar aa agar fe archaeal featsaa 2 At wea B ater sy, ae ag frag ae faq ary Fea atat aay satin arate Batt are area at Sara BTAara feretaranx afafran & soaedt at ay HA BT RIE MRT AGT ToaT |aeqary, ar ag afafasifia frat fe ates yea Tar a@ray tetfaoaa are at star st oral 21 fratfedtt & agrae agar (acta)® aaa atta at frat ag afafratfer feat fe waft acafa ateagt wat 2, far at sear arfaa.qer @ ate frater & fag va oxfaarz feat wrat aifee tea efter & fraifedt + fart aetioat& fae ort ar ara feat ar, yaa saat Agata Ht fearFeatta o aaat atte afsacor F arnt afar) are AIAIT WTna at anda fat az aaqare ae afefaatica Pear fe fretted& aetfaal & fac ma ar st rar feat at, ga wa at wawetstar afer 1 zat geet H, aftrwey A ge ara ar afagite aT fs ae arafa, afafraa at aren 22 a ofefer & aret & ate ofAwaey Heifaat HA at aa HedlHT HT aI 5, varsdta dare fe user fear attr afew % aaa & aqee at) farg faathedt F aqua we Rasa THTraraaa a freafafed saat Barat ¥ aa faze fear Tar— “gay aTaa & aeal B arene Tt ate saat ohefeafaat Han saat afafan, 1961 a sa 22 ate 23 arfeta at crane ar ag afufiaifer wer feaed.ara Us & DA feos are serfs araat Ara semagr wet aries Fwaa yea aT Ht 3, feaTe TTHaat fear rare aarqaaa acta aa arrwer ara ge ate ae. aelfeal HY melee PAT,Bye ary” _. 6.sea aray at Ta ag et fe nats afrHTT aT Aeafafratfca azar dfs avafa acene fire ora at feafe Fate,mafia sant ave aries qea vel 8, fate ar fret ret wat &aet ae fr fraffedt at fafaiece aetfaat % fq art Fae BTaraegq 2, saa ag afafraifer frat fs safe va ara daratarstfrars edtert feat at aaa 8,ately WEN araett |e TITancarfaa at F tara at aia Fo as are asl F1 Taare GersaraTaa a farafafes aa eaaat fear at— : “sa Bray ar FH, grag afufasifer wag feafaary at ug afafreatfer aca aaa or fs 3, var HaceUs fear ea acai ar mg afer gerard s wt aeaaae afitray, 1961 at are 22 at afer a mets tan ag afafaatfca weet gate gare ag was fH aa Faay F aAIT IT ale saatoafefeafeat F ea areata ararfan yer & ate gaa at feared att frat Hat aa faeg, saat Vat A sa feata F fear svat aferaa: eTafarwry F MTF Fa ATT Bl AMET HLA J ATL ATT TrSAT TAAL AI Fl HATH MITA MT HT GAT THTUCAHSU KeT H Zar ary Sr TAT eat set HF Ta aT FH GAS (- . + | \ | “wh “y- “ { .r me“f - { - yora Aare ateag age fe vege fades eateae TT Wie Gant afefeafaat F frat a wy caywernt fat wad ¢, ae aaa Aarsifrarsfar Hela Ftgay Halal, SARA TH aM Faraey FagwWafufaatfer wre & fe wer welfaat aaiqg (#) aret weararaedy att (@) amrenfaa wx aada aa s att fraifairread fade H saat att eT sl eHare at Tl ST aTTet H FAT AT BI FAC TaGaActTT F | ae: afrnen sa ara ar fatera ga fra se sararanr afaizan, 1961 at attr 260ata gaat sfariferfaaral & fataaager ata 1” 7. areea & gt gat aH Ra AEH ara H ag arate Case: LIQUIDATOR OF MAHAMUDABAD PROPERTIES (P) LTD. versus COMMISSIONER OF INCOME TAX, WEST BENGAL II, CA... [[1980] 3 S.C.R. 428] (1980) ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਿਉਂਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਖਰਾਬ ਹੋਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਸਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਟੌਤੀਆਂ ਲਈ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਸ ਦੁਆਰਾ ਅਦਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਬੀਮਾ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਮੁਆਫ਼ੀ ਅਤੇ ਨਗਰਪਾਲਿਕਾ ਟੈਕਸਾਂ ਦੇ ਭੁਗਤਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦਾਅਵੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੇ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ:- ਸਵਾਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਇਹ ਕਹਿਣ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਜਾਇਦਾਦ ਨੰਬਰ 3, ਗਨ ਫਾਊਂਡਰੀ ਰੋਡ ਦਾ ਕੋਈ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1961 ਦੀ ਧਾਰਾ 22 ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਕੇਸ ਦੇ ਤੱਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਦਿੱਤੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਅਤੇ ਨਿਰੀਖਣਾਂ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਸਵਾਲ ਦੇ ਇਸ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਾਂਹ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸਵਾਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸਵਾਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਜਵਾਬ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੌਜੂਦਾ ਹਵਾਲੇ ਦੇ ਤੱਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਕਟੌਤੀ ਜੋ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹ ਹੈ ਭੁਗਤਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਬੀਮਾ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਲਈ ਕਟੌਤੀ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਸਵਾਲ ਦੇ ਇਸ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਹੋਰ ਕਟੌਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ (ਏ) ਖਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਛੋਟ ਅਤੇ (ਬੀ) ਨਗਰਪਾਲਿਕਾ ਟੈਕਸ, ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹਨ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਹਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਵਾਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਜਵਾਬ ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। < G ਇਸ ਲਈ, ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਅਤੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1961 ਦੀ ਧਾਰਾ 260 ਦੇ ਤਹਿਤ ਇੱਥੇ ਦੱਸੇ ਗਏ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਕੇਸ ਦਾ ਨਿਪਟਾਰਾ ਕਰੇਗਾ।" ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ ਨੁਕਤੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਵਿਵਾਦ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕੀ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਸੀ ਕਿ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੋਜ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।ਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਸੀ। ਅਸੈਸੀ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਧਾਰਾ 22 ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਾਲੀਆ ਲਈ ਸੀ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਸ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਆਮਦਨ 'ਤੇ ਅਸੈਸੀ ਤੋਂ ਚਾਰਜ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੂੰ ਰੈਫਰੈਂਸ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਾਲੀਆ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਕੋਲ ਅਜਿਹਾ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਲੀਆ ਉਸ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਆਮਦਨ 'ਤੇ ਟੈਕਸ ਲਗਾ ਸਕੇ। ਮਾਲੀਆ ਦੀ ਤਰਫੋਂ, ਦਲੀਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੈਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਆਰਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤੀਆਂ ਕਟੌਤੀਆਂ 'ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਕੇਸ ਲਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਮੁੱਦਾ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਸੈਸੀ ਦੁਆਰਾ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਇਸ ਨੁਕਤੇ 'ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਸੀ। "ਘਰ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਆਮਦਨ" ਉਹਨਾਂ ਸਿਰਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁੱਲ ਆਮਦਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਆਮਦਨ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। "ਘਰ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਆਮਦਨ" ਦੀ ਗਣਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਐਕਟ ਦੇ ਧਾਰਾ 22 ਤੋਂ 26 ਵਿੱਚ ਉਪਬੰਧਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਕੋਡ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਧਾਰਾ 22 ਐਲਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਇਮਾਰਤਾਂ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰੋਬਾਰ ਜਾਂ ਪੇਸ਼ੇ ਲਈ ਕਬਜ਼ੇ ਵਾਲੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੁਨਾਫਾ ਆਮਦਨ ਟੈਕਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, "ਘਰ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਆਮਦਨ" ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਮਦਨ ਟੈਕਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਾਲਾਨਾ ਮੁੱਲ ਨਗਰਪਾਲਿਕਾ ਟੈਕਸਾਂ ਦੇ ਖਾਤੇ ਵਿੱਚ ਕਟੌਤੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਘਰ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਆਮਦਨ ਧਾਰਾ 24 ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਕਟੌਤੀਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਕਟੌਤੀਆਂ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਆਮਦਨ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਅੰਕੜੇ ਦੀ ਗਣਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। Case: LIQUIDATOR OF MAHAMUDABAD PROPERTIES (P) LTD. versus COMMISSIONER OF INCOME TAX, WEST BENGAL II, CA... [[1980] 3 S.C.R. 428] (1980) D E. The Income-tax Officer took the view that the property . was not in a habitable condition and did not admit of letting and therefore ilo question arose of applying the provisions of the Income Tax Act relating to the computation of income from property. Accordingly, he held that the aunual value as well as the vacancy claim had to be ignored. The assessee appealed to the Appellate Assistant Commis-sioner, who held that although the property had remained vacant, it possessed an annual value and should h~ considered for assessment. On that view, he allowed the deductions claimed by the assessee. In second appeal, the Income Tax Appellate Tribunal favoured the view taken by the Inoome Tax Officer and accordingly held that the claim to deductions made by the assessee must fail. The Tribunal, in other words, affirmed that the property fell outside the scope of S. 22 of the Act and, consequently, denied the deductions. F. G The Revenue appeared satisfied with the order of the Appellate Tribunal. But, at the instailce of the assessee, a reference was made to the High Court at Calcutta on the following question :- "Whether on the facts and in the circumstances of the . case and on the interpretation of sections 22 and 23 of the ' A B D E .. H Income-tax Act, 1961 the Tribunal was right in holding that iu computing the income from property the l;lonafide annual value of the property at 3, Gun Foundry Road, Calcutta has not to be taken and in disallowing the vacancy remission and other deductions in respect of the aforesaid property ?" holding The High Court was of opinion that the Appellate Tribunal had misconceived the law in holding that because the property was in a state of disrepair it did not possess an annual value. As regards the assessee's claim to the specified deductions, it held that while the insurance premium paid by it could be allowed, there was no merit in the claim on account of vacancy remission and payment of . municipal taxes. Accordingly, the High Court recorded :- "On the first part of the question we hold that the Tri-bunal was wrong in holding that there was no annual value of this property No. 3, Gun Foundary Road and that it was o.utside the scope of section 22 of the Income-tax Act, 1961. We hold and we are of the opinion that this pro-perty has an annual value in the facts and circumstan~ of the case and it should be taken into account in the light of the principles and observations we have made above. We therefore set aside that part of the order of the Tribu-nal and answer the question accordin&Jy. The answer to this first part of the question is in the negative. The ans-wer to the second part of the question folloWIS from the answer to the first part of the question and is that the only deduction in the facts and circumstances of the present reference which the assessee can get is the deduction for insurance premium paid. We hold further on this part of the question that the other deductions, namely, (a) vacancy remission and (b) municipal taxes are not permissible and the assessee is not entitled to claim them in the present reference. We answer the second part of the question accordingly. The Tribunal, therefore, will dispose of the case confor-mably to this judgment and the interpretation of the prin-ciples enunciated herein under section 260 of the Income-tax Act, 1961." At the outset a serious controversy arose before us on the point whether the High Court was right in including a direction in its judg-ment that the Appellate Tribunal should take into account its finding • LIQUIDATOR MAHAMUDABAD PROPERTIES V. C.I.T. (Pathak, ].) 433