S. R. Y. Sivaram Prasad Bahadur v. The Commissioner Of Income Tax Hyderabad

Case: S. R. Y. SIVARAM PRASAD BAHADUR versus THE COMMISSIONER OF INCOME TAX HYDERABAD [[1972] 1 S.C.R. 320] (1972) - a fo ' = oN aJeana | os ee =-:.|Vo- , (.Wf | . - ; Reo mTRe age Freer ATS aaTgT ATE . aaa ; " ATTKT ATRA, STTTATS arf a | . (SR. Y. Sivaram Prasad Bahadur etc. The Commissioner of Income-Tax, Hyderabad etc.) | |(19 amet, 1971) | | (FATo Ho Yo AIS WIT Yo UAo Waz) |. | aiget afafrar—asit srftaat at waea siftrat—agra greta(catferaa woe weasta gre Waaarst) Taz, 1948 at ate 50 (2) Baaa feet aerate Ga wags area are faaat araat saa Uae SIqret 3B adla arate & fafa at ng at, sea weafea aaa astt-rafaBTR, WT sa ae WAHT ae AAT AT aHAT TL ga arma F fratfedt feeg afaae Gera arag Bacar AIT AATKeel Fl AEA AT TITH AT | A APTAT HATA Teeza (vaifana ws Hatewe teqaaret) daz, 1948 BT are 5C(2)BR wate acary F fafer a agft11953-54,1954-55,1956-57 ax1958-59 % faut ag & atafaatfedt at ae seater dara srea gy a1 aaat afsard A oa aa Afauifed & faatcu A sa carat ay afenfaa wear aren fratfeat+ ag acteratsar fir aadh & siftaat aeita user BY came: siferat ge arate vet &; It gafaa Ger fear Ta IT fe HL a softaat Ag! AAAT Shears AT AFAT Z ar, Iefawera:, & taft-siftaat & ale seae: ga ATT aT celta Ta at fe af agara gaa tae at aren 50 at sqarer(2) % fafese sera areal ate weasafeaat & ata cafe Ht agat, gafac anea waa at gaat Ara Hefratfcr vat feat at amar 21 araat afaard A st aaeilal at artazax fear | aetan agar (ana) & aver fraifedt 4 gest acter FY Geeta,me_«fae aaTTR TTT (rita) tae arate Fe fear ae arase aferaret >este A HAA TET) WAHT afaaea(ada) F ane ga: Ala STA Ty [1972] 1 Teo fro To a afsaue 3 ag afufratfea fear Pe afa & dara sa arfeaat at ase ayaITY faras are atet eh, wheat F we H faaifedd a faa ama, cafe weqsit-sfearat ana stat arfga ste eetfae ga ae ax ag aaTAT oT AHA ISHH TAY MAHL HTATH BL TAAL Te AfeweM AT sew daz st are 66 (1) ®aay ag Te Sea earTAT aT UT Trayfare fadfna fear fe zat saafaatedt + aaa cetan (catfaard ws aeaeta gz teraargt) daz, 1948 atare 50% gala ot siahea shane orca fee a, Fastin safeea tea,SF Te BT TH AMAT TI aHAT aT eT earaTAT A fraffedl B fees gaat—fafasaa fear ate sat faftvay % fares ga carga Hadi at 78) ataAATUd BU,|Oe i , | ¥ _ | tL ; ea tea, ta — ‘ as oTafafratica—a) aeafea dara fag au a, & fraffefaat at ga ara & og Seq afaay & sica gé At ae sa oma8 fe afafead B alamraat % fag aa faatfea a ge ddl afe ag ole aa Ber Hora arseat, afar wea % fare ofa F wr H fee ae}, sas ag vita dark feaeare Ta aifearay ay fare fie are Vat a, wey HAA H fre yas areatay mane & tat att aeafer dara & art H tar adi sata Mara fe adafat & saat arg aeaeg ary wafer dara, masta sfaax Bara.fare vet fae ae hse Gaga carfaay at ara at arf B® avert ae fazefear wat ar| ga ofefeafaat H ag edtare adl Pear or erat 8 fe waferwaa seFe aay F fac ae X ar fH a sare at arta h area daaofraz & (Ft 10)1|re - ; _ aan rn - : | safe afafran % are 45-7, 54-at att 41 Bata fee oe dah ayMfaRT HAT TAT g, arer50(2) ¥ seta Pee ae aaral a aeafear dara Termare 14g ofefeata wat arg A aga ngeaga ade ails are 3 Hagsraey fear warfe afefaan & ata fee ae at dzra sfaat at cafe28 1 aeraa: fraraacsa ara at arfa & faa daa sfaae ate arfeaal atalfa & faq aaa sfaae & aa she wear area ar (Fe 11)4_ oo of a van ; | ater 50 (8) Hag soars & fis arer 50 (2)8 aha fee ae waferdara 8a afaat H wr Haat mA aa arfsa fas aeare B are 41 (1) ®ada fafaca axar wafert gar aT feat dar aH 0a sfant & aah FF1 vaarenmat# ag vat wear warfa oeafen dara ofawe aah 8 gat Raa aewT @ fe aeafer dara are 41({)® seit fafera fae are B fae aaferase sfaae ar ag arm val 2 ar fe ag RY gfeac e at F By Saat TF AZvet g fs ag ara 2a aret onfea mY fart sfaaz far eeeA afar wahHRY CaTAY HT Be aracl arias fr wfawe ad sana’ (Fer 12), | - ! i i ° 7 . ; j° -..; a . Ce, 1948 (1948 at mara daz we 26) (faa gat gah at afyfian’. serTAT @) Barer 50(2) & area fet arqar & ga qaqa area % faraa arqar’afafrar at qr 3 ® ata aare F fafa at ae et, at aeafea dara:mer fear at, aar ag deine safe ar arate ga qe ax tat ATTaT TTTHAT ATI| Case: S. R. Y. SIVARAM PRASAD BAHADUR versus THE COMMISSIONER OF INCOME TAX HYDERABAD [[1972] 1 S.C.R. 320] (1972) Section: CONCLUSION S. R. Y. SIV ARAM PRASAD BAHADUR v. THE COMMISSIONER OF INCOME TAX HYDERABAD August 19, 1971 [K. S, HEGDE AND A. N. GROVER, JJ.] hicome-Tax-Capital and Revenue-Interim payment received under s. 50(2) of Madras Estates (Abolition of Conversion into Ryotwari) A.ct, 28 of 1948 whether capital receipt-Whether in lieu of interest on f'OnJpensation. The assessee was a Hindu Undivided Family. Its estate vested in the State Government of Madras under the Madras Estates (Abolition and Conversion into Ryotwari) Act 1948. It received interim payments under s. 50(2) -0f the Act. The question in the Income-tax proceedings was whether the payment S-O received was a capital or a revenue receipt. The Income-tax Officer and the Appellate Assistant Commissioner held that it was revenue. The Tribunal held that the payments were made to the assessee as compensation for destroying its income producing assets and therefore must be considered as capital receipts. The High Court decided that question in fawur of the Department. The assessee appealed to this Court bv certificate. HELD : While it is true that the terminology used by the legislature in respect of a payment is not conclusive of the true character of the pay-ment, it would be proper to proceed on the basis that the legislature knew what it was saying. The Word compensation must be given its normal and natural meaning. In cl. (e) of s. (3) of the Act the legisla-ture definitely says that the holder or holders of the Estate falling within cl. (b) and (c) of s. 3 "shall be entitled only to compensation from the Government as provided in this Act". From this it follows that all pay-ments made to them under the Act are compensation payable to them for taking over their Estates. [325 D-F] · Moreover the final determination oi the compensation under s. 39 was made years after the Estate vested in the Government, though some advance compensation was paid. Hence there was force in the contention of the assessee that the interim payments made were given as compensa-tio.n for depriving the assessees of the income that they would have got from their agricultural lands, which income would not have been assess-able to tax under the Act. The quantum of interim payments payable to the former holders of those estates was determined by taking into considera-tion the income that the former oV(ners would have received had they conti-nued to be the owner of those Estates. This prbna fc.cie showed that the G-Ovemment was compensating the former holders for taking away their income producing assets. [325 H-326 CJ The contention that the interim payment was in lieu of interest on the compensation payable overlooked the fact that the liability of the Gov-ernment to pay the compensation excepting to the extent provided in s. 54A arose only after the compensation payable was finally determined under s. 39. The interim payment< were not fixed on the basis of esti-mated compensation. They were fixed on the basis of loss of income to the former owners. Under these circumstances it was not possible to accept the contention that the interim payments were paid in lieu of inte-rest or even that thev represented compensation for los.s of interest (326 D-E] A B c D E F G H , . I ! A A Sub-section ( 8) of s~ 50 instead of assisting the Department supports the case of the assessee. All that the provision says is that the interim payn1ents 1nade under s. 50(2) are not to be considered as compensation \vhich t;!ie Government is required to. deposit under s. 41 ( 1) or to any ex-tent 8 to be in lieu of such compensation. That section does not say .that the interim payn1ents arc not compensation. It only says that it is nO part of the con1pensation required to be deposited under s~ 41 or to any extent in lieu of compensation. That does not mean ,that it cannot be con1pen-B sation for the ret:urring loss caused to the owner because of the taking a\\.'ay .of an incon1c producing asset without payment of compen~ation. [327 D-EJ Case: S. R. Y. SIVARAM PRASAD BAHADUR versus THE COMMISSIONER OF INCOME TAX HYDERABAD [[1972] 1 S.C.R. 320] (1972) ਐ"ਸ. ਆਰ. ਵਾਈ. ਿ,ਵਰਾਮ ਪ/ਸਾਦ ਬਹਾਦੁਰ ਬਨਾਮ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਦੇ ਕਿਮ,ਨਰ 19 ਅਗਸਤ 1971 [ ਕੇ. ਐ"ਸ. ਹੇਗਡੇ ਅਤੇ ਏ. ਐ"ਨ. ਗਰੋਵਰ, ਜੇ. ਜੇ.] ਇਨਕਮ-ਟੈਕਸ-ਪੂੰਜੀ ਅਤੇ ਮਾਲੀਆ-ਅੰਤਿਰਮ ਭੁਗਤਾਨ ਦੇ ਤਿਹਤ ਪ/ਾਪਤ ਹੋਇਆ ਐ"ਸ. ਮਦਰਾਸ ਅਸਟੇਟ ਦੇ 50(2) (ਰਾਇਤਵਾੜੀ ਿਵੱਚ ਪਿਰਵਰਤਨ ਦਾ ਖਾਤਮਾ) ਐਕਟ, 1948 ਦਾ 28 ਕੀ ਪੂੰਜੀ ਰਸੀਦ-ਕੀ ਿਵਆਜ ਦੇ ਬਦਲੇ ਿਵੱਚ ਮੁਆਵਜ਼ਾ. ਮੁਲYਕਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਿਹੰਦੂ ਅਣਵੰਿਡਆ ਪਿਰਵਾਰ ਸੀ। ਿਵਚ ਿਨਯਤ ਇਸ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਮਦਰਾਸ ਅਸਟੇਟ ਦੇ ਅਧੀਨ ਮਦਰਾਸ ਦੀ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ (ਖਤਮ ਕਰਨ ਅਤੇ ਰਾਇਤਵਾੜੀ) ਐਕਟ 1948 ਿਵੱਚ ਬਦਲਣਾ। ਇਸ ਦੇ ਤਿਹਤ ਅੰਤਿਰਮ ਭੁਗਤਾਨ ਪ/ਾਪਤ ਹੋਇਆ ਐ"ਸ. 50(2) ਐਕਟ। ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਿਵਚ ਸਵਾਲ ਸੀ ਕੀ ਭੁਗਤਾਨ ਪ/ਾਪਤ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਪੂੰਜੀ ਸੀ ਜY ਮਾਲੀਆ ਰਸੀਦ। ਦ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ ਅਫਸਰ ਅਤੇ ਅਪੀਲੀ ਸਹਾਇਕ ਕਿਮ,ਨਰ ਨ_ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਮਾਲੀਆ ਸੀ. ਿਟ/ਿਬਊਨਲ ਨ_ ਿਕਹਾ ਿਕ ਅਦਾਇਗੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ ਇਸਦੀ ਆਮਦਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨੂੰ ਨ,ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਵਜb ਮੁਲYਕਣ ਕਰੋ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਪੂੰਜੀ ਪ/ਾਪਤੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੰਿਨਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਹਾਈਕੋਰਟ ਨ_ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਇਹ ਸਵਾਲ ਿਵਭਾਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ। ਮੁਲYਕਣਕਰਤਾ ਨ_ ਇਸ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਕੋਰਟ ਬੀਵੀ ਸਰਟੀਿਫਕੇਟ। ਰੱਖੀ ਗਈ: ਸੀ. ਐਲ. ( ਅ) ਅਤੇ (ਸੀ) ਐ"ਸ. 3" ਉਹ ਿਸਰਫ਼ ਸਰਕਾਰ ਤb ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ ਿਜਵj ਿਕ ਇਸ ਐਕਟ ਿਵੱਚ ਿਦੱਤਾ ਿਗਆ ਹੈ। ਇਸ ਤb ਇਹ ਿਸੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਿਕ ਐਕਟ ਤਿਹਤ ਉਹਨY ਨੂੰ ਿਦੱਤੇ ਗਏ ਸਾਰੇ ਭੁਗਤਾਨ ਉਹਨY ਨੂੰ ਉਹਨY ਦੀਆਂ ਜਾਇਦਾਦY ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥY ਿਵੱਚ ਲੈਣ ਲਈ ਭੁਗਤਾਨਯੋਗ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਹਨ। [325 ਡੀ-ਐ"ਫ] ਇਸ ਤb ਇਲਾਵਾ ਐਸ ਦੇ ਤਿਹਤ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦਾ ਅੰਤਮ ਿਨਰਧਾਰਣ। 39 ਇਹ ਸਰਕਾਰ ਿਵੱਚ ਅਸਟੇਟ ਦੇ ਕਈ ਸਾਲY ਬਾਅਦ ਬਣਾਇਆ ਿਗਆ ਸੀ, ਹਾਲYਿਕ ਕੁਝ ਅਗਾm ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕੀਤਾ ਿਗਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਕਰਦਾਿਤਆਂ ਦੀ ਇਸ ਦਲੀਲ ਿਵੱਚ ਜ਼ੋਰ ਸੀ ਿਕ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅੰਤਿਰਮ ਅਦਾਇਗੀ ਕਰਦਾਿਤਆਂ ਨੂੰ ਉਨn Y ਦੀ ਖੇਤੀਬਾoੀ ਜ਼ਮੀਨY ਤb ਪ/ਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਆਮਦਨ ਤb ਵYਝੇ ਕਰਨ ਲਈ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਵਜb ਿਦੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਿਜਸ ਆਮਦਨ ਦਾ ਮੁਲYਕਣ ਐਕਟ ਦੇ ਤਿਹਤ ਟੈਕਸ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹp ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹਨY ਜਾਇਦਾਦY ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਧਾਰਕY ਨੂੰ ਭੁਗਤਾਨਯੋਗ ਅੰਤਿਰਮ ਭੁਗਤਾਨY ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਉਸ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਿਧਆਨ ਿਵੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਿਨਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਜYਦੀ ਸੀ ਜੋ ਸਾਬਕਾ ਮਾਲਕY ਨੂੰ ਪ/ਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਜੇ ਉਹ ਉਹਨY ਜਾਇਦਾਦY ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਤb ਪਿਹਲੀ ਨਜ਼ਰ ਿਵੱਚ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਿਕ ਸਰਕਾਰ ਸਾਬਕਾ ਧਾਰਕY ਨੂੰ ਉਨn Y ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਮੁਆਵਜਾ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੀ. ਆਮਦਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸੰਪਤੀਆਂ। [ 325 ਐਚ-326 ਸੀ] ਇਹ ਦਲੀਲ ਿਕ ਅੰਤਿਰਮ ਭੁਗਤਾਨ ਭੁਗਤਾਨਯੋਗ ਮੁਆਵਜ਼ੇ rਤੇ ਿਵਆਜ ਦੇ ਬਦਲੇ ਿਵੱਚ ਸੀ, ਨ_ ਇਸ ਤੱਥ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਿਦੱਤਾ ਿਕ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਿਜ਼ੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਐਸ ਿਵੱਚ ਿਦੱਤੀ ਗਈ ਹੱਦ ਤੱਕ। 54ਏ ਉਦb ਹੀ rਭਿਰਆ ਜਦb ਭੁਗਤਾਨਯੋਗ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਨੂੰ ਅੰਤ ਿਵੱਚ ਐਸ ਅਧੀਨ ਿਨਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਿਗਆ ਸੀ। 39.ਅੰਤਿਰਮ ਭੁਗਤਾਨ ਿਨਰਧਾਰਤ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਿਨਰਧਾਰਤ ਨਹp ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਹਨY ਨੂੰ ਐਚ ਨੂੰ ਆਮਦਨੀ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਿਨਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਿਗਆ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਲਕ. ਇਨn Y ਹਾਲਤY ਿਵੱਚ ਇਸ ਦਲੀਲ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹp ਸੀ ਿਕ ਅੰਤਿਰਮ ਭੁਗਤਾਨ ਇੰਟੈ ਰੀਸਟ ਦੇ ਬਦਲੇ ਿਵੱਚ ਿਦੱਤੇ ਗਏ ਸਨ ਜY ਇੱਥb ਤੱਕ ਿਕ ਉਹ ਿਵਆਜ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। [ 326 ਡੀ-ਈ] ਉਪ-ਸੈਕ,ਨ (8)। 50 ਿਵਭਾਗ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕਰਦਾਿਤ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ/ਬੰਧ ਜੋ ਕੁੱਝ ਕਿਹੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਿਕ ਐਸ ਦੇ ਤਿਹਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅੰਤਿਰਮ ਭੁਗਤਾਨ। 50 (2) ਉਹਨY ਨੂੰ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਵਜb ਨਹp ਮੰਿਨਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਿਜਸ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਐ"ਸ ਦੇ ਤਿਹਤ ਜਮnY ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। 41(1) ਜY ਿਕਸੇ ਐਕਸ-ਟtਟ 8 ਨੂੰ ਅਿਜਹੇ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੇ ਬਦਲੇ ਿਵੱਚ ਹੋਣਾ। ਇਹ ਸੈਕ,ਨ ਇਹ ਨਹp ਕਿਹੰਦਾ ਿਕ ਅੰਤਿਰਮ ਭੁਗਤਾਨ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਨਹp ਹਨ। ਇਹ ਿਸਰਫ ਇਹ ਕਿਹੰਦਾ ਹੈ ਿਕ ਇਹ ਐਸ ਦੇ ਤਿਹਤ ਜਮnY ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦਾ ਕੋਈ ਿਹੱਸਾ ਨਹp ਹੈ। 41 ਜY ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੇ ਬਦਲੇ ਿਕਸੇ ਵੀ ਹੱਦ ਤੱਕ। ਇਸ ਦਾ ਇਹ ਮਤਲਬ ਨਹp ਹੈ ਿਕ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹp ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ - ਬੀ. ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੇ ਭੁਗਤਾਨ ਤb ਿਬਨY ਆਮਦਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੰਪਤੀ ਤb ਦੂਰ। [ 327 ਡੀ-ਈ] ਡਾ. ,ਾਮ ਲਾਲ ਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਕਿਮ,ਨਰ-ਟੈਕਸ, ਪੰਜਾਬ, 53 ਆਈ. ਟੀ. ਆਰ. 151, ਸੈਨਾਰਾਮ ਡੂੰਗਰਮਲ ਬਨਾਮ. ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਿਮ,ਨਰ, ਅਸਾਮ, 42 1.ਟੀ. ਆਰ. 392 ਅਤੇ ਿਸੰਪਸਨ (ਐਚ. ਐਮ. ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਆਫ਼ ਟੈਕਸਜ਼) ਵੀ. ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਬੋਨਰ ਮੌਿਰਸ ਐਡਵਰਡ ਕੇ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਵਜb, (1929) 14 ਟੀ. ਸੀ. 580, ਨ_ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ ਸੀ. rਤੇ. ਰਾਜਾ ਰਾਮੇ,ਵਰ ਰਾਓ ਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਕਿਮ,ਨਰ-ਟੈਕਸ, ਹੈਦਰਾਬਾਦ [ 1964 ] 2 ਐਸ. ਸੀ. ਆਰ. 847 ਅਤੇ ਚੰਦੋਜੀ ਰਾਓ ਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਕਿਮ,ਨਰ-ਟੈਕਸ. ਮੱਧ ਪ/ਦੇ,, 77 ਆਈ. ਟੀ. ਆਰ. 743, ਿਵ,ੇ,। ਵtਕਟਿਗਰੀ ਅਤੇ ਓਰਸ ਦੇ ਕੁਮਾਰ ਰਾਜਾ। ਵੀ. ਆਮਦਨ-ਟੈਕਸ ਅਿਧਕਾਰੀ, ਏ-ਵਾਰਡ, ਨv ਲੋਰ ਅਤੇ ਹੋਰ। 64 ਆਈ. ਟੀ. ਆਰ. 264, ਨਾਮਨਜ਼ੂਰ। ਡੀ. ਿਸਵਲ ਅਪੀਲ ਿਨਆਂਇਕ ਫੈਸਲਾ: ਿਸਵਲ ਅਪੀਲ ਨੰ. 1309 1968 ਦੇ 1312 ਤੱਕ. ਆਂਧਰਾ ਪ/ਦੇ, ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੇ 2 ਅਗਸਤ, 1967 ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਅਤੇ ਆਦੇ, ਤb ਅਪੀਲ ਕੇਸ ਨੰਬਰ 1963 ਦੇ 35 ਿਵੱਚ; ਅਤੇ ਿਸਵਲ ਅਪੀਲ ਨੰ. 1257 , 1260 , 1262 , 1313 , 1314 ਅਤੇ 1374 ਈ. ਸੰਨ 1968. ਆਂਧਰਾ ਪ/ਦੇ, ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੇ 2 ਅਗਸਤ, 1967 ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਅਤੇ ਆਦੇ, ਤb ਿਰੱਟ ਅਪੀਲ ਨੰ. 34 1966 ਆਿਦ। ਅਪੀਲਕਰਤਾ ਲਈ ਵੀ. ਵੇਦYਤਾ ਚਾਰੀ, ਕੇ. ਸੀ. ਰਾਜੱਪਾ ਅਤੇ ਏ. ਸੁੱਬਾ ਰਾਓ (ਸੀ. ਏ. ਿਵੱਚ)। ਨੰ. 1409 1968 ਦੇ 1312 ਤੱਕ)। Case: S. R. Y. SIVARAM PRASAD BAHADUR versus THE COMMISSIONER OF INCOME TAX HYDERABAD [[1972] 1 S.C.R. 320] (1972) S.R.Y. சிவராம் பிரசாத் பஹதூர் /எதிர்/ வருமானவரி ஆணையர்,ஹைதராபாத், 1971 -ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 19 மாண்புமிகு நீதியரசர் திரு கே.எஸ். ஹெக்டே மற்றும் மாண்புமிகு நீதியரசர் திரு எ.என். குரோவர் வருமானவரி - மூலதனம் மற்றும் வருவாய் - மெட்ராஸ் எஸ்டேட்ஸ் (ரயத்வாரி மாற்றம்ஒழிப்பு) சட்டம் 1948 ம் வருடத்தின் 28 வது சட்டம் பிரிவு 50(2) ன் கீழ் இடைக்காலபணத்தொகை பெறப்பட்டது, மூலதன ரசீது - இழப்பீடு மீதான வட்டிக்கு பதிலானதா மதிப்பீட்டாளர் ஒரு இந்து கூட்டுக்குடும்பம் ஆவார். அதன் சொத்தானதுமெட்ராஸ் எஸ்டேட்ஸ் (ரயத்வாரி மாற்றம் ஒழிப்பு) சட்டம் 1948 ன் கீழ் மேட்ராஸ்அரசாங்கத்திற்கு ஒப்படைக்கப்பட்டது. மேற்படி சட்டத்தின் பிரிவு 50(2)ன் படிஇடைக்கால பணத்தொகை பெற்றுக்கொண்டு வந்தது. அவ்வாறு பெறப்பட்டபணத்தொகை மூலதனமா அல்லது வருவாய் ரசீதா என்பதே மேற்படி வருமானவரிநடவடிக்கையில் எழுவினாவாக இருந்தது. வருமானவரித்துறையின் அதிகாரி மற்றும்மேல்முறையீட்டு உதவி ஆணையர் ஆகிய இருவரும் மேற்படி பணத்தொகைவருவாய் என்று கூறியுள்ளார்கள். தீாப்பாயமானது மதிப்பீட்டாளரின் வருமானம் தரும்சொத்துக்களைஅழித்ததற்காக தான் மேற்படி பணத்தொகை அவருக்குசெலுத்தப்பட்டது என்றும், எனவேஅவைகள் மூலதன ரசீதுகளாகத்தான்கருதப்படவேண்டும் என்று சொல்லியுள்ளது. உயர்நீதிமன்றமும்வருமானவரித்துறைக்கு ஆதரவாக தான் மேற்படி எழுவினாவை தீர்மானித்துள்ளது.ஆகையால் மதிப்பீட்டாளர் சான்றிதழ் மூலம் இந்த நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடுசெய்தார். முடிவு:- பணம் செலுத்துவதை பொறுத்தவரை சட்டமன்றத்தால்பயன்படுத்தப்படும் சொற்கள் பணம் செலுத்துதலின் உண்மையான தன்மையைகுறிக்கவில்லை என்பது உண்மையாக இருந்தாலும், அது என்ன சொல்கிறது என்றுசட்டமன்றம் அறிந்ததன் அடிப்படையில் தொடர்வது சரியாக இருக்கும். இழப்பீடு என்றவார்த்தைக்கு அதன் இயல்பான மற்றும் அதற்குரித்தான உண்மையான அர்த்தம்கொடுக்கப்பட வேண்டும். மேற்படி சட்டப்பிரிவு 3 உட்பிரிவு (e) ன் கீழ் சட்டம்இயற்றுபவர் பிரிவு 3 உட்பிரிவு (c) மற்றும் உட்பிரிவு (d) ன் கீழ் வரும் சொத்துவைத்திருப்பவர் அல்லது வைத்திருப்பவர்கள் "இந்த சட்டத்தில் சொல்லியுள்ளபடிஅரசாங்கத்திடமிருந்து இழப்பீடு பெற மட்டுமே அவர்களுக்கு உரிமை உண்டு".மேற்சொன்ன கூற்றுகளின் அடிப்படையில் மேற்படி சட்டத்தின் கீழ்செலுத்தப்படுகின்ற அனைத்து பணத்தொகைகளும் அவர்களது சொத்தைகையகப்படுத்துவதற்கு இழப்பீடாக வழங்கப்படும் தொகை என்றே கருதவேண்டும்.[325 D-F]. மேலும் பிரிவு 39 ன் கீழ் வழங்கப்படும் இழப்பீட்டின் இறுதி நிர்ணயம் எஸ்டேட்ஆனது அரசாங்கத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட பல ஆண்டுகளுக்கு பிறகு தான் நிர்ணயம்செய்யப்பட்டது என்றும், இருப்பினும் முன் கூட்டியே சில இழப்பீடு வழங்கப்பட்டது.எனவேசெலத்தப்படுகின்ற இடைக்கால கொடுப்பனவுகளானது விவசாயநிலத்திலிருந்து கிடைக்கக்கூடிய வருமான இழப்பிற்காக செலத்தப்படுகின்ற இழப்பீடுஎன்றும் மேற்படி வருமானம் விவசாய வருமானமாக பெறப்பட்டிருந்தால் அதுவருமானவரிக்கு உட்படுத்தப்படாத வருமானமாக இருந்திருக்கும் என்று மதிப்பீட்டாளர்தரப்பில் முன் வைத்த வாதத்தில் வலுவுள்ளது. அந்த எஸ்டேட்களின் முன்னால்உரிமையாளர்களுக்கு செலுத்தவேண்டிய இடைக்கால தொகையின் அளவானதுஅவர்கள் மேற்படி எஸ்டேட்டில் தற்போதும் உண்மையான உரிமையாளர்களாகதொடர்ந்து இருந்திருக்கும் பட்சத்தில் அவர்களுக்கு கிடைக்கப்பெற்றிருக்கும்வருமானத்தின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்பட்டது. எனவேஅரசாங்கமானதுமுன்னால் உரிமையாளர்களின் வருமானம் தரும் சொத்துக்களைகையகப்படுத்தியதற்கு இழப்பீடு அளித்து வருகிறது என்று முதல் நோக்கில் தெரிகிறது.[325H- 326-C]. வழங்கப்படவேண்டிய இழப்பீட்டின் மீதான வட்டிக்கு பதிலாக மேற்படி தொகைகொடுக்கப்பட்டது என்ற வாதம் பிரிவு 54 A ல் வழங்கப்பட்டுள்ள அளவை தவிர்த்துசட்டப்பிரிவு 39 ன் கீழ் இறுதியாக இழப்பீட்டுத்தொகை நிர்ணயம் செய்த பின்னரேஅரசாங்கத்திற்கு இழப்பீடு செலுத்துகின்ற பொறுப்பு எழுந்தது என்ற பொருண்மையைகவனிக்க தவறிவிட்டது. கொடுக்கவேண்டிய இழப்பீட்டுக்கான வட்டிக்கு பதிலாக தான்இடைக்கால பணத்தொகை வழங்கப்பட்டது என்ற வாதமானது வழங்கப்பட்டுள்ளஅளவுக்கு தவிர இழப்பீட்டை செலுத்தவேண்டிய அரசாங்கத்தின் பொறுப்பைகவனிக்கவில்லை. மேலும் பிரிவு 54(a)ன் கீழ் செலுத்தவேண்டிய இழப்பீட்டுத்தொகைபிரிவு 39 ன் கீழ் உள்ள இழப்பீட்டுத்தொகை இறுதியாக நிர்ணயம் செய்த பின்னரேஎழுந்தது. மதிப்பிடட்பபட்ட இழப்பீட்டின் அடிப்படையில் இடைக்காலபணத்தொகைகள் நிர்ணயிக்கப்படவில்லை. முன்னால் உரிமையாளர்களுக்கு ஏற்பட்டவருமான இழப்பின் அடிப்படையிலேயே அவைகள் நிர்ணயம் செய்யப்பட்டது. எனவேஇந்த சூழ்நிலைகளில் இடைக்கால பணத்தொகைகள் வட்டிக்கு பதிலாக தான்செலுத்தப்பட்டது என்றோ வட்டி இழப்புக்கான இழப்பீட்டை தான் அது பிரதிபலித்தது. என்ற கூற்று ஏற்புடையதாக இல்லை Case: S. R. Y. SIVARAM PRASAD BAHADUR versus THE COMMISSIONER OF INCOME TAX HYDERABAD [[1972] 1 S.C.R. 320] (1972) அ) பிரிவு 50(8) வருமானவரித்துறையை உதவுவதற்கு பதிலாகமதிப்பீட்டாளரின் வழக்கை ஆதரிக்கிறது. மேற்படி சட்டப்பிரிவானது என்ன சொல்கிறதுஎன்றால் பிரிவு 50(2)ன் கீழ் செலுத்தப்படுகின்ற இடைக்கால பணத்தொகைகளானதுஅரசாங்கத்தால் பிரிவு 41(1)ன் கீழ் செலுத்தவேண்டிய இழப்பீடாக எடுத்துக்கொள்ளமுடியாது என்றும் மேற்படி இழப்பீட்டுக்கு பதிலாகவும் எடுத்துக்கொள்ள முடியாதுஎன்றும் தெரிவிக்கிறது. மேற்படி சட்டப்பிரிவு மேற்படி இடைக்காலப் பணத்தொகைஇழப்பீடு தொகை என்று சொல்லவில்லை. பிரிவு 41 ன் கீழ் எந்த ஒரு இழப்பீடு தொகையும் செலுத்தப்படவேண்டியதில்லை என்றும் அதற்கு பதிலாகவும் செலுத்தமுடியாது என்பதை தான் தெரிவிக்கிறது. ஒரு உரிமையாளருக்கு இழப்பீடு எதுவும்அளிக்காமல் அவருக்கு வருமானம் தரும் சொத்தை கையகப்படுத்தியதனாலேயேமேற்படி உரிமையாளருக்கு ஏற்படுகின்ற தொடர் இழப்பிற்கு அது இழப்பீடாகாது என்றுஎடுத்துக்கொள்ள இயலாது. (327D--E) டாக்டர் ஷாம் லால் எதிர். வருமானவரி ஆணையர், பஞ்சாப், 53 I.T.R. 151, செனாய்ராம்தூங்கர்மால் எதிர். வருமானவரி ஆணையர், அஸ்ஸாம், 42 I.T.R. 392 மற்றும்Simpson(H.M.Inspector of taxes) v . Executors of Bonner Maurice as Executor of Edward Kay(1929) 14 T.C. 580 தீர்ப்புகள் பரிசீலிக்கப்பட்டது. ராஜா ராமேஷ்வரா ராவ் எதிர்.வருமானவரி ஆணையர், ஹைதராபாத், (1964) 2S.C.R 847 மற்றும் சந்திரோஜி ராவ் எதிர். வருமானவரி ஆணையர்,மத்தியபிரதேஷ், 77I.T.R.743,வேறுபட்டுள்ளது. குமார ராஜா ஆஃப் வெங்கடகிரி மற்றும் பலர் எதிர். வருமானவரி அதிகாரி, A-வார்டு,. நெல்லூர் மற்றும் பலர் 64 I.T.R. 264 ஏற்கப்படவில்லை உரிமையியல் மேல்முறையீட்டு அதிகார வரம்பு: உரிமையியல் மேல்முறையீடுஎண்கள். 1309 முதல் 1312 / 1968. ஆந்திரப் பிரதேச உயர்நீதிமன்றத்தால் வழக்கு எண்.35/1963 ல் ஆகஸ்ட் 02,1967 அன்று பிறப்பித்த தீர்ப்பு மற்றும் உத்தரவு மீதான மேல்முறையீடுகள் மற்றும் உரிமையியல் மேல்முறையீட்டு எண்கள். 1257, 1260, 1262, 1313, 1314 மற்றும்1374 ஆஃப் 1968. ஆந்திர பிரதேச உயர்நீதிமன்றத்தால் நீதிப் பேராணை மேல்முறையீடு எண்கள்34/1966 ல் ஆகஸ்ட் 02, 1967 அன்று பிறப்பித்த தீர்ப்பு மற்றும் உத்தரவு மீதானமேல்முறையீடுகள் மற்றும் வி. வேதாந்தாச்சாரி, கே.சி. ராஜப்பா மற்றும் எ. சுப்பாராவ், மேல்முறையீட்டாளர்களுக்காக ( சி.ஏ.எண்கள். 1409 முதல் 1312 /1968) . பி. சென், பி.எல். ஜுனேஜா, ஆர்.என்.சச்தே மற்றும் பி. டி.ஷர்மா, -எதிர்மனுதாரருக்காக ( சி.ஏ. எண்கள். 1309 முதல் 1312/ 1968). வி. வேதாந்தாச்சாரி, கே.சி. ராஜப்பா, கே. ராஜேந்திரசௌத்ரி மற்றும்ஹரிசிங்,மேல்முறையீட்டாளர்களுக்காக ( சி.ஏ.எண்கள். 1257, 1260,1262, 1313மற்றும் 1314 மற்றும் 1374 / 1968) . ஆர்.என். சச்தே- எதிர்மனுதாரர்களுக்காக ( சி.ஏ.எண்கள். 1257, 1260,1262, 1313 மற்றும் 1314 மற்றும் 1374 /1968) . பி. ராம் ரெட்டி, டி.ஏ. ராமச்சந்திரன் மற்றும் எ. வி.வி.நாயர்- இடைமனுதாரர்கள். இநத நதமனறததனதீரபா்பனத நதயரசர உயரதர. ஹெக்டேவால வழஙகபபடடத. Case: S. R. Y. SIVARAM PRASAD BAHADUR versus THE COMMISSIONER OF INCOME TAX HYDERABAD [[1972] 1 S.C.R. 320] (1972) Dr. Shain Lal v. Co1n111issi9ner of lnconze-tax, Punjab, 53 I.T.R. 151, Senairan1 Doongannnll v. Co1n!nissioner of Tnron1e Tax, Assani, 42 l.T.R. 392 nnli Si111pson (H.M. Inspector of Taxes) v. Executors oJ' Bonner Maurh:e as Exec11fo/' of Edward Kay, (!929) 14 T.C. 580, relied on. c Raja Ra111esliwara Rao v. C7i1n111issioncr of Income-tax, Hyderabad, [1964] 2 S.C.R. 847 and Chandroii Rao·v. Commissioner of Income-I«.'· Madhya Pradesh, 77 I. T. R. 743, distinguished. / Ku111ara Rajah of Venkatagiri & Ors. v. /nc:ome-tcix OfficeT, A-Ward, Nellore & Ors. 64 T.T.R. 264, disapproved. ----.:-- D CIVIL APPELLATE JURlSDICTJON : Civil Appeals Nos. 1309 to 1312 9f 1968 . • Appeals from the judgment and order dated August 2, 1967 of the Andhra Pradesh High Court in Case Referred No. 35 of 1963; and · Civil Appeals Nos. 1257, 1260, 1262, 1313, 1314 and 1374 of 1968. E Appeals fr6m the judgment and order dated August 2, 1967 of of the Andhra Pradesh High Court in Writ Appeals Nos. 34 of 1966 etc. etc. V. Vedantha Chari, K. C. Rajappa and A. Subba R.ao, for the F appellant (in C.As. Nos. 1409 to 1312 of 1968). B. Sen, P. L. Juneja, R. N. Sachthey and B. D. Sharma, for the respondent ('in C.As. Nos. 1309 to 1312 of 1968). V. Vedqntha Chari, K. C. Rajappa, K. Rajendra Chawdhary and Hari Singh, for the appellants (in C.As. Nos. 1257, 1260, 1262. 1313, 1314 and 1374 of 1968). G R. N. Sachthey, for the responl!ents (in C.As. Nos. 1257, 1260, 1262, 1313 and 1314 ana 1374 of 1968). P. Ram Reddy, T. A .. Ramachandran and A. V. V. Nair, for the interveners. · , The Judgment of the Court was delivered by H Hegde, J. The common question of law which arises for decision in these appeals by certificate, is whether the interim payment received by a former holder of an estate under s. 50(2) A of the Madras Estates (Abolition and Conversion into Ryotwari) Act 1948- (Madras Act 26 of 1948) (to be hereinafter referred to as 'the Act') whose Estate vested in the Govermnent under s. 3 of the Act was of capi[1]tal nature and not liable to tax. The material facts bearing on the point in issue are id·~ntical in all these appeals. Hence it .would be sufficient if we set out B the facts of Civil Appeals Nos. 1309 to 1312 of 1968 which were filed by the same assessee. The assessee in those appeals is a Hindu Undivided Family and ithat family was the holder of the Estate of Devarkota and Challappal!i. This Estate vested in the Government under the Act. During the assessment years 1953-54, 1954-55, 1956-57 and 1958-59, the assessee received c some interim payments. The Income-tax Officer sought to in-clude those payments in the assessmeni of the assessee in those years. The assessee contended thait those receipts were not Revenue receipts and hence not taxable. He based his. plea firstly on the ground that those receipts represented agricultural income or alternatively they were «01pital receipts and lastly on D the ground that the income having been apportioned among the principal landholder and the other persons referred to in sub-s. (2) of s. 50 of the Act, the entire amount did not fall to be assessed in his hands. All these contentions were rejected by the Income-tax Officer. Before the Appdlate Assistant Com-missioner, the assessee repeated those· contentions; but the Appel-late Assistant Commissioner rejected them and upheld the order E of the Income-tax Officer. On a further appeal to the Income-tax Appellate Tribunal, the Tribunal held that as those payments were made- to the assessee as compensation for destroying his income producing assets they should be considered ·'!is capital re-ceipts and hence not liable to be taxed. Thereafter, at the instance of the Commissioner of income-tax, the Tribunal referred the F question- Case: S. R. Y. SIVARAM PRASAD BAHADUR versus THE COMMISSIONER OF INCOME TAX HYDERABAD [[1972] 1 S.C.R. 320] (1972) ਫੈਸਲਾ: ਿਸਵਲ ਅਪੀਲ ਨੰ. 1309 1968 ਦੇ 1312 ਤੱਕ. ਆਂਧਰਾ ਪ/ਦੇ, ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੇ 2 ਅਗਸਤ, 1967 ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਅਤੇ ਆਦੇ, ਤb ਅਪੀਲ ਕੇਸ ਨੰਬਰ 1963 ਦੇ 35 ਿਵੱਚ; ਅਤੇ ਿਸਵਲ ਅਪੀਲ ਨੰ. 1257 , 1260 , 1262 , 1313 , 1314 ਅਤੇ 1374 ਈ. ਸੰਨ 1968. ਆਂਧਰਾ ਪ/ਦੇ, ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੇ 2 ਅਗਸਤ, 1967 ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਅਤੇ ਆਦੇ, ਤb ਿਰੱਟ ਅਪੀਲ ਨੰ. 34 1966 ਆਿਦ। ਅਪੀਲਕਰਤਾ ਲਈ ਵੀ. ਵੇਦYਤਾ ਚਾਰੀ, ਕੇ. ਸੀ. ਰਾਜੱਪਾ ਅਤੇ ਏ. ਸੁੱਬਾ ਰਾਓ (ਸੀ. ਏ. ਿਵੱਚ)। ਨੰ. 1409 1968 ਦੇ 1312 ਤੱਕ)। ਬੀ. ਸੇਨ, ਪੀ. ਐਲ. ਜੁਨ_ ਜਾ, ਆਰ. ਐਨ. ਸਚਥੀ ਅਤੇ ਬੀ. ਡੀ. ,ਰਮਾ, ਜਵਾਬਦੇਹ ਲਈ (ਸੀ. ਏ. ਿਵੱਚ)। ਨੰ. 1309 1968 ਦੇ 1312 ਤੱਕ)। ਵੀ. ਵੇਦYਤਾ ਚਾਰੀ, ਕੇ. ਸੀ. ਰਾਜੱਪਾ, ਕੇ. ਰਾਿਜੰਦਰ ਚੌਧਰੀ ਅਤੇ ਹਰੀ ਿਸੰਘ, ਅਪੀਲਕਰਤਾਵY ਲਈ (ਸੀ. ਏ. ਿਵੱਚ)। ਨੰ. 1257 , 1260 , 1262. 1313 , 1314 ਅਤੇ 1968 ਦਾ 1374)। ਜੀ. ਆਰ. ਐ"ਨ. ਸਚਥੀ, rਤਰਦਾਤਾਵY ਲਈ (ਸੀ. ਏ. ਿਵੱਚ)। ਨੰ. 1257 ,1260 ,1262 ,1313 ਅਤੇ 1968 ਦਾ 1314 ਅਤੇ 1374)। ਦਖ਼ਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਵਾਿਲਆਂ ਲਈ ਪੀ. ਰਾਮ ਰੈ"ਡੀ, ਟੀ. ਏ., ਰਾਮਚੰਦਰਨ ਅਤੇ ਏ. ਵੀ. ਵੀ. ਨਾਇਰ। ਅਦਾਲਤ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਿਦੱਤਾ ਿਗਆ ਸੀ ਐਚ. ਹੇਗoੇ, ਜੇ. ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਆਮ ਸਵਾਲ ਜੋ rਠਦਾ ਹੈ ਲਈ ਸਰਟੀਿਫਕੇਟ ਦੁਆਰਾ ਇਨn Y ਅਪੀਲY ਿਵੱਚ ਫੈਸਲਾ ਇਹ ਹੈ ਿਕ ਕੀ ਐਸ ਦੇ ਤਿਹਤ ਿਕਸੇ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਧਾਰਕ ਦੁਆਰਾ ਪ/ਾਪਤ ਅੰਤਿਰਮ ਭੁਗਤਾਨ ਹੈ। 50 (2) ਮਦਰਾਸ ਅਸਟੇਟ (ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਰੈਯਤਵਾoੀ ਿਵੱਚ ਪਿਰਵਰਤਨ) ਐਕਟ 1948 (1948 ਦਾ ਮਦਰਾਸ ਐਕਟ 26) (ਿਜਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤb ਬਾਅਦ 'ਐਕਟ' ਿਕਹਾ ਜਾਵੇਗਾ) ਿਜਸ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਐਸ. 3 ਇਹ ਐਕਟ ਪੂੰਜੀਗਤ ਿਕਸਮ ਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਟੈਕਸ ਲਈ ਿਜ਼ੰਮੇਵਾਰ ਨਹp ਸੀ। ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਤੱਥ ਇੱਕੋ ਿਜਹੇ ਹਨ। ਇਨn Y ਸਾਰੀਆਂ ਅਪੀਲY ਿਵੱਚ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇ ਅਸp ਿਸਵਲ ਅਪੀਲ ਨੰਬਰ ਬੀ ਦੇ ਤੱਥY ਨੂੰ ਿਨਰਧਾਰਤ ਕਰੀਏ। 1309 1968 ਦੇ 1312 ਤੱਕ ਜੋ ਉਸੇ ਮੁਲYਕਣਕਰਤਾ ਦੁਆਰਾ ਦਾਇਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਨn Y ਅਪੀਲY ਿਵੱਚ ਮੁਲYਕਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਿਹੰਦੂ ਅਟੁੱਟ ਪਿਰਵਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਪਿਰਵਾਰ ਦੇਵਰਕੋਟਾ ਅਤੇ ਚੱਲਾਪੱਲੀ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਇਹ ਜਾਇਦਾਦ ਐਕਟ ਤਿਹਤ ਸਰਕਾਰ ਕੋਲ ਹੈ। ਮੁਲYਕਣ ਸਾਲY 1953-54,1954-55,1956-57 ਅਤੇ 1958-59 ਦੌਰਾਨ, ਕਰਦਾਿਤਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਅੰਤਿਰਮ ਭੁਗਤਾਨ ਪ/ਾਪਤ ਹੋਏ। ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਿਧਕਾਰੀ ਨ_ ਉਹਨY ਸਾਲY ਿਵੱਚ ਕਰਦਾਿਤਆਂ ਦੇ ਮੁੱਲYਕਣ ਿਵੱਚ ਉਹਨY ਅਦਾਇਗੀਆਂ ਨੂੰ ,ਾਮਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਿ,, ਕੀਤੀ। ਕਰਦਾਿਤਆਂ ਨ_ ਦਲੀਲ ਿਦੱਤੀ ਿਕ ਉਹ ਰਸੀਦY ਮਾਲੀਆ ਰਸੀਦY ਨਹp ਸਨ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਟੈਕਸਯੋਗ ਨਹp ਸਨ। ਉਸ ਨ_ ਆਪਣੀ ਪਟੀ,ਨ ਦਾ ਅਧਾਰ ਸਭ ਤb ਪਿਹਲY ਇਸ ਆਧਾਰ rਤੇ ਰੱਿਖਆ ਿਕ ਉਹ ਰਸੀਦY ਖੇਤੀਬਾoੀ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾ{ਦੀਆਂ ਹਨ ਜY ਿਵਕਲਿਪਕ ਤੌਰ rਤੇ ਉਹ ਪੂੰਜੀ ਰਸੀਦY ਸਨ ਅਤੇ ਅੰਤ ਿਵੱਚ ਡੀ. ਿਮ,ਨਰੀ ਨ_ ਇਹ ਦਲੀਲY ਦੁਹਰਾਈਆਂ ਪਰ ਮਰਹੂਮ ਸਹਾਇਕ ਕਿਮ,ਨਰ ਨ_ ਇਨn Y ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਿਦੱਤਾ ਅਤੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਿਧਕਾਰੀ ਦੇ ਆਦੇ, ਈ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਿਖਆ। ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਪੀਲ rਤੇ - ਟੈਕਸ ਅਪੀਲ ਿਟ/ਿਬਊਨਲ, ਿਟ/ਿਬਊਨਲ ਨ_ ਫੈਸਲਾ ਿਦੱਤਾ ਿਕ ਿਕ{ਿਕ ਉਹ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਦਾਿਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਮਦਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸੰਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨ,ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਵਜb ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਨn Y ਨੂੰ ਪੂੰਜੀ ਪੁਨਰਗਠਨ ਮੰਿਨਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਟੈਕਸ ਲਗਾਇਆ ਨਹp ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤb ਬਾਅਦ, ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਿਮ,ਨਰ ਦੇ ਇ,ਾਰੇ 'ਤੇ ਿਟ/ਿਬਊਨਲ ਨ_ ਪ/,ਨ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਿਦੱਤਾ – " ਿਜੱਥੇ ਤੱਥY ਅਤੇ ਮਾਮਲੇ ਦੇ ਹਾਲਾਤY ਿਵੱਚ, ਰੁਪਏ ਦਾ ਅੰਤਿਰਮ ਮੁਆਵਜਾ। 80,843 ; ਰੁਪਏ. 40,422 , ਰੁਪਏ. 1,21,146 ਅਤੇ ਰੁਪਏ. 80,391 ਮਦਰਾਸ ਅਸਟੇਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 50 ਦੇ ਤਿਹਤ ਕਰਦਾਿਤਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ/ਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ (ਐਬੋ ਜੀ. ਲੀ,ਨ ਐਡ ਕਨਵਰਜ਼ਨ ਇਨ ਰੈਯਤਵਾoੀ) ਐਕਟ, 1948 ਪੂੰਜੀ ਦੀ ਪ/ਿਕਰਤੀ ਅਤੇ ਟੈਕਸ ਲਈ ਿਜ਼ੰਮੇਵਾਰ ਨਹp। ” ਐਸ ਦੇ ਅਧੀਨ. 66 (1) ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੀ ਰਾਏ ਲਈ ਐਕਟ। ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨ_ ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਿਵਭਾਗ ਦੇ ਹੱਕ ਿਵੱਚ ਿਦੱਤਾ। ਉਸ ਫੈਸਲੇ ਤb ਬਾਅਦ, ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨ_ ,/ੀ ਵੀ. ਵੀ. ਵੀ. ਆਰ. ਕੇ. ਯਚjਦਰ ਕੁਮਾਰ ਐਚ. ਰਾਜਾ ਦੁਆਰਾ ਦਾਇਰ ਿਰੱਟ ਪਟੀ,ਨY ਨੂੰ ਖਾਰਜ ਕਰ ਿਦੱਤਾ ਿਜਸ ਿਵੱਚ ਉਹੀ ਸਵਾਲ ਉਠਾਇਆ ਿਗਆ ਸੀ ਜੋ ਹਵਾਲੇ ਦਾ ਿਵ,ਾ ਸੀ। ਅਪੀਲY ਦੇ ਇਸ ਸਮੂਹ ਿਵੱਚ ਹੋਰ ਅਪੀਲY ਉਨn Y ਿਰੱਟ ਪਟੀ,ਨY ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਤb ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਿਕ ਕੀ ਰਸੀਦY ਿਕਸ ਨਾਲ ਹਨ ਅਸp ਇਨn Y ਅਪੀਲY ਿਵੱਚ ਿਚੰਤਤ ਹY ਜੋ ਪੂੰਜੀ ਰਸੀਦY ਹਨ, ਐਕਟ ਦੇ ਸਬੰਧਤ ਪ/ਬੰਧY ਦਾ ਸਰਵੇਖਣ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਪਰ ਅਿਜਹਾ ਕਰਨ ਤb ਪਿਹਲY, ਇਹ ਿਜ਼ਕਰ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਿਕ ਜਾਇਦਾਦY ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਧਾਰਕ ਿਜਨn Y ਨ_ ਐਕਟ ਦੇ ਤਿਹਤ ਸਰਕਾਰ ਿਵੱਚ ਿਨਿਹਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਚਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਿਕਸਮY ਪ/ਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਸਨ। ਬੀ ਭੁਗਤਾਨ. ਉਹ ਹਨ: (1) ਐ"ਸ ਦੇ ਤਿਹਤ ਅਗਾm ਮੁਆਵਜ਼ੇ। 54 - ਏ; (2) ਐਸ ਅਧੀਨ ਅੰਤਿਰਮ ਭੁਗਤਾਨ 50(2) ;(3)ਐ"ਸ ਦੇ ਤਿਹਤ ਕੁੱਲ ਮੁਆਵਜ਼ੇ 41;ਅਤੇ (4) ਸੈਕ,ਨ ਅਧੀਨ ਵਾਧੂ ਮੁਆਵਜ਼ੇ। 54 ਬੀ. ਹੁਣ ਅਸp ਐਕਟ ਦੇ ਸਬੰਧਤ ਪ/ਬੰਧY ਵੱਲ ਮੁoਦੇ ਹY। ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 3 ਸੀ. ਐਲ. ਿਵੱਚ ਪ/ਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ( ਅ) ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਿਧਆਨ ਿਵੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਿਕ ਜਾਇਦਾਦ, ਿਜਸ ਿਵੱਚ ਉਸ ਿਵੱਚ ਿਵਸਿਤ/ਤ ਸਾਰੇ ਿਹੱਤ ,ਾਮਲ ਹਨ, ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਿਦੱਤੇ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਨ~ ਟੀਫਾਈਡ ਿਮਤੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਤb ਬਾਅਦ ਉਨn Y ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਬੋਝ ਤb ਮੁਕਤ ਕਰ ਿਦੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। Case: S. R. Y. SIVARAM PRASAD BAHADUR versus THE COMMISSIONER OF INCOME TAX HYDERABAD [[1972] 1 S.C.R. 320] (1972) | - ! i i ° 7 . ; j° -..; a . Ce, 1948 (1948 at mara daz we 26) (faa gat gah at afyfian’. serTAT @) Barer 50(2) & area fet arqar & ga qaqa area % faraa arqar’afafrar at qr 3 ® ata aare F fafa at ae et, at aeafea dara:mer fear at, aar ag deine safe ar arate ga qe ax tat ATTaT TTTHAT ATI| 2. fara gg & arafaa ofan aq et at ata ¥ aera 1 safe.afzam 1968 at fafaa atta do 1309 & Ht 1312 a5 &, Tos A fashTaga at a, aeat at soataa ay, at ae aka sari va adel Fatfratfcdt @, ag ferg afauaa aera & siz TE HET AacHler Art gearaeait aTTA BT TL AT | ae Arar sen afar HR mela aare FH fafea at af ot1993-54, 1954-55, 1956-57 Ae 1958-59 % fratey af & etea, fraifeheg wafer dara oes gah 1 gree afsard ys sa aut ® fraifedtfate t va dart al afenferr area are | faatfedt & ag acter at fs ®miftaat user otftaat vat g eafae sage wc adt amar at azar wat,aval see at wane: RE ATATe oe Ae Pear fe X orfeaai efa-ara & ar,farera:,| gsttna srftaat & ate aa: ga arate ae acta aw at fa afarag ara afafead at are 50 at stare (2) ¥ fafeor sata aca ate aqaufeaat & ata sarfaa at 7e at, gafay aner THA atsaat art ae Pralfcrvel frat or amar art arrat afeerdtga aah aetal a TAT HE featTas AZAT (AAT) & aHer Fraifedd F seat actay a gear, feeg aaasargat (matt) Tse araT He feat ae oaNt afeardt ® ga a sagCar | araHt afeReT (atta) & awe ga: atta HF Tz alana + ae afa-fraifer fat fr sf & der ga afer? a awe at ® area frayaa gat at, sfeax & eae fratfedt a fer ae 9, gafaq we gsittesibaat ara atar afec ate gafae sagt at agt aTraT aT axa 1 gayTANT AHL ayaa at crear ax, afsawa a afafsay st are 66({)e ate.farafafaa sat sea eargraa at ua ® faq fading fear aat—a “4 —- — Vaar araet & geal F arene ge ate saat afeeafaal H, faeifed|Raga uede (adtfana we gaqeie RITZ Wwadatst) daz, 1948 aarr 50 % alt 80,843 eq, 40,422 wae,1,21,146 wad ac.80,391 Rat ar at aeafcr sfrare sre fear at, ag Gsitaa cafe aT aT.Att FA IT BT ae} AMAT AT aHAT aT |” SRT ATTATa Ter BT Sat faa H ger F fear | va fates at ATAHU EC Tea eqraTaa A ga fee facial at arfeor wz fear faery at ate ateao Wo Ho AAT EAT Us A set yer AY gst et weet fear at wt fizface at favaaeg arsa ata & aqE Fal wer ate seat fee feted FO_feq ag fafiaaa & oqya ge Fe | 20.,geaay arated faata afiet [1972] 1 34g fate Ge . 3. sq get a fafafrad aca & fac, fe aar tel srfeaat faaa fegare arava ga acai #8, Gol caste, afetaar F gars sraat a7_ adam azar aramre 21 farg dara a Gs, ae TATA TANT 2 fe 3agece & at fe afafsan Bala axare A fafet shag af, aga aresPafurer sere Bae aaray a reg BLAH sareALAS: (1) aT 54-GFaia afem wfaac, (2) ater 50(2) 8 ata safer dara, (3) are 41 *aia gar sfasx (4) ater S4-at & veil afafeaa gfasc 1 aa em afafaar %gana sara Ge feat HAT AUST I|7| 4. afafaan #1 ara 3 & ave (at)Hag soaea Rat aT & fa anearqzl gat awedta & aare ae aw feal afea, afagfar arta BY WIT saa—aare at arate at araiy ale att facdnal & yaa gat sak fafgaay arait1 sa are & avs (at) A ga aa afanret atc fgat at anicaax fear fared sara ar feat wea Yah A afaafaa artes ga ara aaT eae BIT aS faa ar| FA aT Hl es () Heraga’[g]1 FZ LA AFIT og _; _ eof garg ar ag sea yares ate ale seq tar eats few gfaare aus (at) & ata aeafer et ae gat ave (41) a welana at ae F Me gART TAMA Bl AAT gz, aq afafaaa 4 qat-sqafiga acaie 8 sfawe ara wet BLA BT HAT TNAT| 7 5. qrer 21 F eeaaarst aralaer TAH fr arqaral F ary Aeqidlaca Baraca Ho esara fear aard vacare & fafa aever at waaarstaedlaea HUT Ft Cif are 22 Ht NT (2), (3) we (4) A fafer at we Bp are 24. e wat 27 ae Re A a at 7g aterm & far ada fanz gaat wee at Ofa fates at ag 21 afaae Br argara art 37 F WT HAT e are 39 ararfean alien Ufa % ait ga sfaat & aaarem % faq sade - aed ei are 4 ¥ ag afaafad g fe atHIT Bt OF ATT e arara F afantat ga wan at at fe are 39% ada afar ec a aaaifa st oe, vaseq at tat dfs Haar Wa aaa a aa IT AT TH AT UF a afan vayCreat ¥ Gat fe are 40% wait sare ae faaat are fafea at aid, afew> aratag H TAT wat EAH Gea SA MTT 50 1 fase HW| FAT ada to eet Hag ea WHIT B— ° Case: S. R. Y. SIVARAM PRASAD BAHADUR versus THE COMMISSIONER OF INCOME TAX HYDERABAD [[1972] 1 S.C.R. 320] (1972) ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 3 ਸੀ. ਐਲ. ਿਵੱਚ ਪ/ਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ( ਅ) ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਿਧਆਨ ਿਵੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਿਕ ਜਾਇਦਾਦ, ਿਜਸ ਿਵੱਚ ਉਸ ਿਵੱਚ ਿਵਸਿਤ/ਤ ਸਾਰੇ ਿਹੱਤ ,ਾਮਲ ਹਨ, ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਿਦੱਤੇ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਨ~ ਟੀਫਾਈਡ ਿਮਤੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਤb ਬਾਅਦ ਉਨn Y ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਬੋਝ ਤb ਮੁਕਤ ਕਰ ਿਦੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸ ਸੈਕ,ਨ ਦੀ ਧਾਰਾ (ਸੀ) ਿਪ/ੰਸੀਪਲ ਜY ਿਕਸੇ ਹੋਰ ਜ਼ਮੀਨ ਧਾਰਕ ਦੁਆਰਾ ਨ~ ਟੀਫਾਈਡ ਿਮਤੀ ਤb ਪਿਹਲY ਅਸਟੇਟ ਿਵੱਚ ਜY ਇਸ rਤੇ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਾਰੇ ਅਿਧਕਾਰY ਅਤੇ ਿਹੱਤY ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਿਦੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸੈਕ,ਨ ਦੀ ਧਾਰਾ (ਈ) ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਇਸ ਿਵੱਚ ਿਲਿਖਆ ਹੈ; ਡੀ. " ਉਹ ਮੁੱਖ ਜY ਕੋਈ ਹੋਰ ਜ਼ਮੀਨਦਾਰ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਖੰਡ (ਬੀ) ਜY ਖੰਡ (ਸੀ) ਦੇ ਤਿਹਤ ਬੰਦ ਅਤੇ ਿਨਰਧਾਰਤ ਕਰਨਾ, ਿਸਰਫ ਸਰਕਾਰ ਤb ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ ਸਰਕਾਰ ਿਜਵj ਿਕ ਇਸ ਐਕਟ ਿਵੱਚ ਿਦੱਤਾ ਿਗਆ ਹੈ। ਸੈਕ,ਨ 21 ਿਰਆਤਵਾoੀ ਬੰਦੋਬਸਤ ਨੂੰ ਪ/ਭਾਿਵਤ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸਟੇਟ ਦੇ ਸਰਵੇਖਣ ਅਤੇ ਬੰਦੋਬਸਤ ਦੀ ਿਵਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਰਕਾਰ ਿਵੱਚ ਿਨਿਹਤ ਅਸਟੇਟ ਦੇ ਰੈਯਤਵਾoੀ ਬੰਦੋਬਸਤ ਨੂੰ ਪ/ਭਾਿਵਤ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਉਪ-ਸੈਕ,ਨ 2,3 ਅਤੇ 4 ਿਵੱਚ ਿਨਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਿਗਆ ਹੈ। 22. ਸੈਕ,ਨ 24 ਤb 27 ਿਵੱਚ ਚੁੱਕੀਆਂ ਗਈਆਂ ਜਾਇਦਾਦY ਲਈ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਨੂੰ ਿਨਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਿਨਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਿਗਆ ਹੈ। ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦਾ ਪੈਮਾਨਾ ਐ"ਫ ਹੈ ਜੋ ਐ"ਸ ਿਵੱਚ ਿਨਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਿਗਆ ਹੈ। 37. ਸੈਕ,ਨ 39 ਬੁਿਨਆਦੀ ਸਲਾਨਾ ਰਕਮ ਅਤੇ ਕੁੱਲ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੇ ਿਨਰਧਾਰਣ ਦੀ ਿਵਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੈਕ,ਨ 4 ਿਵੱਚ ਿਕਹਾ ਿਗਆ ਹੈ ਿਕ ਸਰਕਾਰ ਿਟ/ਿਬਊਨਲ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਿਵੱਚ ਹਰੇਕ ਅਸਟੇਟ ਦੇ ਸਬੰਧ ਿਵੱਚ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੀ ਰਕਮ ਜਮnY ਕਰੇਗੀ, ਿਜਵj ਿਕ ਅੰਤ ਿਵੱਚ ਐਸ. 39 , ਅਿਜਹੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਤੇ ਅਿਜਹੇ ਸਮj ਜY ਸਮj ਅਤੇ ਇੱਕ ਜY ਇੱਕ ਤb ਵੱਧ ਿਕ,ਤY ਿਵੱਚ ਜੋ ਜੀ ਦੇ ਤਿਹਤ ਬਣਾਏ ਗਏ ਿਨਯਮY ਦੁਆਰਾ ਿਨਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। 40. ਿਫਰ, ਅਸp ਐਸ 'ਤੇ ਆ{ਦੇ ਹY। 50. ਸਾਡੇ ਮੌਜੂਦਾ ਉਦੇ, ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਇਸ ਸੈਕ,ਨ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧਾਰਾਵY ਹਨਃ ਉਸ ਸੈਕ,ਨ ਦੀ ਉਪ-ਧਾਰਾ (2) ਅਤੇ (8)। ਉਪ-ਭਾਗ (2) ਕਿਹੰਦਾ ਹੈ: " ਨ~ ਟੀਫਾਈਡ ਿਮਤੀ ਤb ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਤੱਕ ਐਚ. ਅੰਤ ਿਵੱਚ ਿਨਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਜYਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਿਵੱਚ ਜਮnY ਕੀਤਾ ਜYਦਾ ਹੈ ਇਸ ਐਕਟ ਤਿਹਤ ਅੰਤਿਰਮ ਭੁਗਤਾਨ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲb ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਸਲੀ ਸਾਲ ਤb ਪਿਹਲY ਹਰ ਫਸਲੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਅਦਾਲਤ ਦੀਆਂ ਪ/ਮੁੱਖ ਿਰਪੋਰਟY ਿਜਸ ਨੂੰ ਹੇਠ ਿਲਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁੱਖ ਜ਼ਮੀਨ ਧਾਰਕ ਅਤੇ ਧਾਰਾ 44, ਉਪ-ਧਾਰਾ (1) ਿਵੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹੋਰ ਿਵਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਮnY ਕੀਤਾ ਜYਦਾ ਹੈ। ਉਪ-ਸੈਕ,ਨ (8)। 50 ਿਲਖਦਾ ਹੈ: " ਇਸ ਸੈਕ,ਨ ਤਿਹਤ ਕੋਈ ਵੀ ਅੰਤਿਰਮ ਭੁਗਤਾਨ ਨਹp ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਬੀ. ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਿਹੱਸਾ ਮੰਿਨਆ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਸਰਕਾਰ ਹੈ। ਧਾਰਾ 41, ਉਪ-ਧਾਰਾ (1) ਦੇ ਤਿਹਤ ਜY ਅਿਜਹੇ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੇ ਬਦਲੇ ਿਵੱਚ ਿਕਸੇ ਵੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਜਮnY ਕਰਨ ਲਈ ਿਜ਼ੰਮੇਵਾਰ ਹੈ। ਸੈਕ,ਨ 54-ਏ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੇ ਅਗਾm ਭੁਗਤਾਨ ਦੀ ਿਵਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵੰਡ ਆਿਦ। ਉਸ ਸੈਕ,ਨ ਿਵੱਚ ਇਹ ਿਵਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਿਕ "ਧਾਰਾ 38 ਦੁਆਰਾ ਿਨਯੰਤਿਰਤ ਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹਰੇਕ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਮਾਮਲੇ 'ਸੀ' ਿਵੱਚ, ਸਰਕਾਰ ਲਗਭਗ ਭੁਗਤਾਨਯੋਗ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੀ ਰਕਮ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਏਗੀ। ਿਟ/ਿਬਊਨਲ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਿਵੱਚ ਨ~ ਟੀਫਾਈਡ ਿਮਤੀ ਤb ਛੇ ਮਹੀਿਨਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਜਾਇਦਾਦ ਅਤੇ ਜਮnY ਰਕਮ ਦਾ ਇੱਕ-ਅੱਧਾ ਿਹੱਸਾ। ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੇ ਰੂਪ ਿਵੱਚ ਅਗਾm ਭੁਗਤਾਨ "।. ਸੈਕ,ਨ 54-ਬੀ, ਵਾਧੂ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੇ ਭੁਗਤਾਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵੰਡ ਦੀ ਿਵਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਪੱ,ਟ ਹੈ ਿਕ ਸਰਕਾਰ ਉਸ ਨ_ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਇਦਾਦY ਦੇ ਧਾਰਕY ਨੂੰ ਿਦੱਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕੁੱਲ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਇਆ ਸੀ ਜੋ ਇਸ ਿਵੱਚ 12 ਕਰੋo ਰੁਪਏ ਸੀ। ਸੈਕ,ਨ 54-ਬੀ ਿਵੱਚ ਇਹ ਿਵਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਿਕ ਜੇਕਰ ਧਾਰਕY ਨੂੰ ਿਦੱਤਾ ਿਗਆ ਕੁੱਲ ਮੁਆਵਜਾ ਉਸ ਰਕਮ ਤb ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤY ਬਾਕੀ ਰਕਮ ਦੋਵY ਿਵੱਚ ਵੰਡੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਈ. ਅਸਟੇਟ ਦੇ ਧਾਰਕY ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਿਦੱਤਾ ਿਗਆ, ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੀ ਰਕਮ ਦੇ ਅਨੁਪਾਤ ਿਵੱਚ ਿਜਵj ਿਕ ਉਹਨY ਿਵੱਚb ਹਰੇਕ ਦੇ ਸਬੰਧ ਿਵੱਚ ਿਨਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਿਗਆ ਸੀ। 39. ਇਕੋ ਇਕ ਹੋਰ ਪ/ਬੰਧ ਿਜਸ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਐਸ ਦਾ ਉਪ-ਸੈਕ,ਨ (7) ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। 50 ਿਜਸ ਿਵੱਚ ਇਸ ਦੀ ਇੱਕ ਧਾਰਾ ਿਵੱਚ ਕੁੱਝ ਸਿਥਤੀਆਂ ਿਵੱਚ ਿਵਆਜ ਦੇ ਭੁਗਤਾਨ ਦੀ ਿਵਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਐਕਟ ਦੇ ਉਪਬੰਧY ਤb ਇਹ ਸਪੱ,ਟ ਹੈ ਿਕ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਿਕ ਖ਼ਤਮ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਜਾਇਦਾਦY ਦੇ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੇ ਿਨਰਧਾਰਣ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਪੁੱਛਿਗੱਛ ਿਵੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮY ਲੱਗਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ। ਚੀਜ਼Y ਦੀ ਪ/ਿਕਰਤੀ ਿਵੱਚ, ਇਹ ਪੁੱਛਿਗੱਛ ਲੰਬੀ ਹੋਣੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ। ਅਸp ਪਿਹਲY ਦੇਿਖਆ ਹੈ ਿਕ ਸੈਕ,ਨ 3 ਿਵੱਚ ਿਵਚਾਿਰਤ ਨ~ ਟੀਿਫਕੇ,ਨ ਜਾਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਸਰਕਾਰ ਿਵੱਚ ਿਨਿਹਤ ਅਸਟੇਟ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਿਦੱਤਾ ਿਗਆ ਸੀ। ਪਰ ਅਸਟੇਟ ਧਾਰਕY ਨੂੰ ਭੁਗਤਾਨਯੋਗ ਮੁਆਵਜਾ ਿਸਰਫ ਜੀ ਦਾ ਬਕਾਇਆ ਬਣ ਿਗਆ ਜਦb ਇਹ ਧਾਰਾ 39 ਦੇ ਤਿਹਤ ਅੰਤ ਿਵੱਚ ਿਨਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਿਗਆ ਸੀ। ਦੂਜੇ ,ਬਦY ਿਵੱਚ, ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਿਜ਼ੰਮੇਵਾਰੀ ਅੰਤ ਿਵੱਚ ਿਨਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤb ਬਾਅਦ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਜਦb ਇਸ ਦੇ ਤਿਹਤ ਿਨਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਿਗਆ ਸੀ। 39 ਹਾਲYਿਕ ਐਕਟ ਨ_ ਅੱਧੇ ਭੁਗਤਾਨ ਦੀ ਿਵਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਛੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਮੋਟੇ ਅਨੁਮਾਨ ਦੇ ਅਧਾਰ rਤੇ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੀ ਰਕਮ ਐਚ. ਵੇਸਿਟੰਗ ਦੀ ਿਮਤੀ ਤb ਮਹੀਨ_ ਇਹ ਵੀ ਨ~ ਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਿਕ ਐਕਟ ਿਵੱਚ ਕੋਈ ਪ/ਬੰਧ ਨਹp ਹੈ ਿਜਸ ਿਵੱਚ ਸ•ਪਣ ਦੀ ਿਮਤੀ ਤb ਭੁਗਤਾਨਯੋਗ ਮੁਆਵਜ਼ੇ rਤੇ ਇੱਕਮੁ,ਤ ਰਕਮਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਿਵਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਸp ਇਸ ਸਵਾਲ rਤੇ ਿਵਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧYਗੇ ਿਕ ਕੀ ਐ"ਸ ਦੇ ਤਿਹਤ ਐਕਟ ਦੇ ਤਿਹਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅੰਤਿਰਮ ਭੁਗਤਾਨ। 50(2) ਨਵੀਆਂ ਰਸੀਦY ਪੂੰਜੀ ਰਸੀਦY ਹਨ:ਕਰਦਾਿਤਆਂ Case: S. R. Y. SIVARAM PRASAD BAHADUR versus THE COMMISSIONER OF INCOME TAX HYDERABAD [[1972] 1 S.C.R. 320] (1972) "Where on the facts and in the circumstances of the case, the interim compensation of Rs. 81,843; Rs. 40,422, Rs. 1,21,146 and Rs. 80,391 received by the assessee under section 50 of the Madras Estates {Abo-lition and Conversion into Ryotwari) Act, 1948 was of a capital nature and not liable to tax." G ' under s. 66 (1) of the Act for the opinion of the High Court. The High Court answered that question in favour of the Depart-ment. Following that decision, the High Court dismissed the Writ Petitions filed by Shri V. V. V. R. K. Yachendra Kumar H Raja raising the very qu·~tion that was the subject matter of the References. The other appeals in this batch of appeals arise from the decision in those Writ Petitions. (Hegde, !.) A For deciding the question whether the receipts with which we are concerned in these appeals are capital receipts, it is necessary to make a survey of the relevant provisions of the Act. But before doing so, it is necessary to mention that the former holders of Estates that had vested in the Government under th~ Act were entitled to receive four different kinds of B payments. They are: ( 1) advance compensation under s. 54-A; 12) in:erim payments under s. 50(2); (3) total compensation under s. 41; and ( 4) additional compensation und·~r s. 54-B. Now let us turn to the relevant provisions of the Act. Section 3 of the Act provides in cl. (b) thereof that the en-c tire Estate, including all interests detail·~d therein, shall stand transferred to the Government and vest in them free from all encumbrances wih effect on and from the notified date. Clause ( c) of that section put an end to all rights and interests created in or over the Estate before the notified date by the principal or any other land-holder. Clause ( e) of •that section is important. It reads : D "That principal or any other landholder and any other person whose rights stand transferred under clause (b) or cease and determine under clause ( c), shall be entitled only to compensation from the Go-vernment as provided in 1this Act." E Section 21 provides for the survey and settlement of Estates for effecting R yotwari settlement. The manner of effecting the Ryotwari Settlement of the Estate vested in 'the Government is prescribed in sub-sections 2, 3, and 4 of s. 22. &ctions 24 to 27 prescribe the manner of determining •the compensation pay-F able for the Estates taken over. The scale of compensation is laid down in s. 37. Section 39 provides for determination of basic annual sum and of total compensation. Section 4 lays down that the Government sha!l deposit in the office of the Tribunal, the amount of compensation in respect of each Estate as finally determined under s. 39, in such form and manner and at such time or times and in one or more instalments as may G be prescribed by the rules made under s. 40. Then, we come to s. 50. Two clauses of that seCJtion relevant for our present purpose are: sub-section (2) and (8) of that section. Sub-section (2) says: H "After the notified date and until the compensation is finally determined and deposited in pursuance of this Act, interim payments shall be made by the Go-vernment every fasli year prior 1to the fasli year in which the said deposit is made, to the principal land-holder and to the other persons referred to in section 44, sub-section (1), as follows ...... " Sub-section ( 8) of s. 50 reads : "No interim payment made under this section shall be deemed to constitute any part of. the compensation which the Government are. liable to deposit under sec-tion 41, sub-section ( 1), or to any extent to be in lieu of such compensation." Section 54-A provides for advance payment of compensation ·and its apportionment etc. That section provides that "in the case of every estate not governed by section 38, the Government shall e~timate roughly the amount of the compensation payable in respect of the estate, and deposit, one-half of that amount within six months from the notified da:te in the office of the Tribunal. as advance payment on account of compensation." Case: S. R. Y. SIVARAM PRASAD BAHADUR versus THE COMMISSIONER OF INCOME TAX HYDERABAD [[1972] 1 S.C.R. 320] (1972) gaat wee at Ofa fates at ag 21 afaae Br argara art 37 F WT HAT e are 39 ararfean alien Ufa % ait ga sfaat & aaarem % faq sade - aed ei are 4 ¥ ag afaafad g fe atHIT Bt OF ATT e arara F afantat ga wan at at fe are 39% ada afar ec a aaaifa st oe, vaseq at tat dfs Haar Wa aaa a aa IT AT TH AT UF a afan vayCreat ¥ Gat fe are 40% wait sare ae faaat are fafea at aid, afew> aratag H TAT wat EAH Gea SA MTT 50 1 fase HW| FAT ada to eet Hag ea WHIT B— ° ‘‘That principal or any other landholder and any other person¢whose rights stand transferred under clause (b) or cease and deter-mine under clause (c), shall be entitled only to compensation fromthe Government a@ provided in this Act.”.; | — . | _— a[ad] \.* fo = : | ~ |- | | _ oO '°re. ° oo ' 7 | satma § fae, sa are RA a ave GAIT 8, 4 Fa aUBT SIT (2) itz (8)i saarer (2) ¥ ae soaea feat qar & fe—. |““ ofagfaa ade & wenq aaraganaa aa fe sfaae arwaaay ea afafran & agqaw A afaa et aa Hr feat are az 38 SAT a we fear ory, aTare aa Gael ad B gs ary wads waa-aR fat fe saa freta fear mar at, aver 44 at saarer( 1)z fafese-TUTRUayy WT 7? BY AT sea aafeaay at farafafaa wa ¥ aeafea dara _ : are 50 Bt saat (8) farafafaar ea F J— | : eevee arr & aedla fac aa fad ay aeafea dara ® art Aag aat an area fe az ta gfaae ar ae were faa rer 4 atfratSaga (1)F gels arate gar Hwa F arfacardla 2, at ag fae at ay ta sfant h gee HR 1” 6. oer 54-u 4 wfaar H afar dara ate sah suraa aif ¥ fac soaee faar mare1 sa are a ag soaea feat qa’ fe sRt Ral daar at ae F faa arer 3g ara ad} dat 8, gearSa Hal F Gag Hada cant at caq Bl gianaa Me ale qe wit --att afagfad atta & ag adaeat ga wea atanit wa aafanza aataa F osfaac ad afaa dara Be eq Haar wri |”7. are 54-41 F afafar sfane & dara ale gah sara se favstaeq faar mar giener o fe awareA at dat arqaray FM fe acarzH fafar a ag dt, areal at aaa ga sfant ar srasaa124 ads waafearaty aes4-ai Hoag scare fear aar & fe afe oat a dea EA *HTS) A ae ga way B:— a “After the notified date and until the compensation is finallydetermined and depositedin pursuance of this Act, interim paymentsshall be made by the Government in every fasli year prior to thefaslt year in which the said deposit is made, to the principal land-holder andto the other persons referredtoinsection 44, sub-section (1), as follows...”; **No interim payment made under this section shall be deemedto constitute any part of the compensation whichthe Governmentare liable to deposit under section 41, sub-section(1), or to anyextent, to be in lieu of such compensation.” - _ 1“‘In the case of every estate not governed by section 38, theGovernment shall estimate roughly the amount of compensation pay-able in respect of the estate, and deposit one-half of that amountwithin six months from the notified date in the office of the Tribunalas advance payment on account of compensation.”a -* @ ‘ - * ° . | oftme.sa uta & wa at, at afte, safer aecatat h arealfra, sheetay ga wae} aga 4H, at fe oer 39 F ala wad 8 etc at ataafar er 8 aaafca at are, faafea fear siears faa wea sraeaofafata fear ar avar g, ae ae 50 at scare (7) %, feat deta a uwasa ga cfefeafaat } ata oare & dara & fae eoaea fear aay 3 fra, sheet | Case: S. R. Y. SIVARAM PRASAD BAHADUR versus THE COMMISSIONER OF INCOME TAX HYDERABAD [[1972] 1 S.C.R. 320] (1972) வி. வேதாந்தாச்சாரி, கே.சி. ராஜப்பா, கே. ராஜேந்திரசௌத்ரி மற்றும்ஹரிசிங்,மேல்முறையீட்டாளர்களுக்காக ( சி.ஏ.எண்கள். 1257, 1260,1262, 1313மற்றும் 1314 மற்றும் 1374 / 1968) . ஆர்.என். சச்தே- எதிர்மனுதாரர்களுக்காக ( சி.ஏ.எண்கள். 1257, 1260,1262, 1313 மற்றும் 1314 மற்றும் 1374 /1968) . பி. ராம் ரெட்டி, டி.ஏ. ராமச்சந்திரன் மற்றும் எ. வி.வி.நாயர்- இடைமனுதாரர்கள். இநத நதமனறததனதீரபா்பனத நதயரசர உயரதர. ஹெக்டேவால வழஙகபபடடத. 1. இந்த மேல்முறையீடுகளில் சான்றிதழின் மூலம் முடிவெடுப்பதற்கு எழும்பொதுவான சட்டக்கேள்வி என்னவென்றால் மெட்ராஸ் எஸ்டேட்ஸ் (ரயத்வாரி மாற்றஒழிப்பு) சட்டம் 1948 (மெட்ராஸ் 1948 ம் வருடத்தின் 26 வது சட்டம்) (இனி "சட்டம்"என்று குறிப்பிடப்படும்") பிரிவு 3 ன் கீழ் அரசாங்கத்தின் வசத்தில் உள்ள சொத்தின்முன்னால் உரிமையாளர் பிரிவு 50 (2) ன் கீழ் பெற்று வந்த இடைக்காலதொகையானது மூலதன இயல்புடையது மற்றும் வரிக்கு பொறுப்பல்ல என்பதே ஆகும். 2. இந்த மேல்முறையீடுகள் அனைத்திலும் உள்ள எழுவினாக்களின் முக்கியபொருண்மைகள் ஒரே மாதிரியானவை. எனவே அதே மதிப்பீட்டாளரால் தாக்கல்செய்யப்பட்ட உரிமையியல் மேல்முறையீடு எண்கள்.1309-ல் இருந்து 1312/1968வரையிலான மேல்முறையீடுகளின் பொருண்மைகளைஎடுத்துரைத்தல்போதுமானதாகும். அந்த மேல்முறையீடுகளில் உள்ள மதிப்பீட்டாளர் ஒரு இந்துபிரிக்கப்படாத கூட்டுக்குடும்பம் ஆகும். அந்த குடும்பம் தான் தேவர் கோட்டா மற்றும்சல்லப்பள்ளி எஸ்டேட்டுகளின் உரிமையாளர் ஆவார். இந்த எஸ்டேட் மேற்படிசட்டத்தின் கீழ் அரசாங்கத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. கடந்த 1953 – 54, 1954- 55,1956- 57 மற்றும் 1958- 59 ஆகிய மதிப்பீட்டு ஆண்டுகளில், மதிப்பீட்டாளர் சிலஇடைக்காலத் தொகைகளைபெற்றுள்ளார். வருமானவரி அதிகாரி மேற்படிஆண்டுகளில் மதிப்பீட்டாளரின் மதிப்பீட்டில் மேற்படி கொடுப்பணவுகளை சேர்க்கமுயன்றார். அந்த ரசீதுகள் வருவாய் ரசீதுகள் அல்ல என்றும், எனவே அதற்கு வரிவிதிக்கப்படாது என்று மதிப்பீட்டாளர் வாதிட்டார். முதலில் மேற்படி ரசீதுகள் விவசாயவருவாய் அல்லது அதற்கு மாற்றாக மூலதன ரசீதுகளை குறிக்கின்றன என்றும்கடைசியாக அந்த வருமானம் முதன்மை நில உரிமையாளர் மற்றும் சட்டப் பிரிவு 50உட்பிரிவு (2) ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மற்ற நபர்களுக்கு பங்கிட்டு கொடுக்கப்பட்டதுஎன்ற அடிப்படையில் மதிப்பீட்டாளர் வேண்டுகோள்களை முன் வைத்தார். மேற்படிமுழுத்தொகையும் அவரது கைகளில் மதிப்பிடப்படுவதற்கு எழவில்லை. மேற்படி வாதங்கள் அனைத்தும் வருமானவரித்துறை அதிகாரியால் நிராகரிக்கப்பட்டது.மதிப்பீட்டாளர் மேற்படி வாதங்களை மேல்முறையீட்டு உதவி ஆணையரிடமும் முன்வைத்தார். ஆனால் மேல்முறையீட்டு உதவி ஆணையர் மேற்படி மதிப்பீட்டாளரின்வாதங்களை நிராகரித்து வருமானவரித்துறை அதிகாரி பிறப்பித்த உத்தரவை உறுதிசெய்தார். வருமானவரி மேல்முறையீட்டு தீர்ப்பாயத்தில் மீண்டும் மேல்முறையீடுசெய்தபோது தீர்ப்பாயமானது மதிப்பீட்டாளரின் வருமானம் தரும் சொத்துக்களைஅழித்ததற்காக மேற்படி தொகைகளை அவருக்கு நஷ்டஈடாக கொடுத்ததால் அந்ததொகைகள் மூலதன ரசீதுகளாக தான் கருதப்படவேண்டும் என்றும், அவைகளுக்குவருமானவரி விதிக்கப்படாது என்று தெரிவித்தது. அதன் பி