The Commissioner Of Income Tax, Delhi v. Bansi Dhar & Sons

Case: THE COMMISSIONER OF INCOME TAX, DELHI versus BANSI DHAR & SONS [[1985] SUPP. 3 S.C.R. 850] (1985) | : _ 7 amraae area, faeett * aaa SO gett eat ws art | +t att | AKT Asta, TalTATA | : | BATA AAA ANT HA (19 faaraz, 1985)| | (earaata ate Sto FAMNGTHT ale aeaaTat aac) | an army afta, 1961 (1961 et 43)—eTeT 256— | gma eq Gaz, 1922 (1922 BT 11) ae. 66 [aafesfafaer sfaat afgat, 1908 at are 15ij—araat fat—faqae goa carats Bt afea—arawe frat % afta wetgo sea vararam atte fafa afar aifgat at aret 151 &ada agit avatafga afer & sat A ez ageit & at Fae andar atfea feat sAT—1922 att 1961 F afafaaat:at gaa aati B atta arma fade aferarfear & aaagea rama at sfea qest 2a faaan g—arefeas,adel at gave frags agi—aa: afera arant fada Fgare earerera eae & at A eattat at TH area aTfeaTet ST THAT|| yo ae ; faaifed! & fear & @era ae drat fram 8 aed THA BTfaatzo fag afanae. pera st ara aTaHt far ATE AT fratfcat(aat at) at safeana ara arant fear are—aat Tet H AFHT qae aaa Bsa eaTaTaa H gen caq Caz, 1922 Hl ATT 66ate araaz afafrom, 1961 at are 256% ala araachadeeq ey seq maraeRaga aT ae eI | || x | | ».||he|| —s | | |||||)\ _ ~4 + | | geq earaiaa ® ana ga arent fata % afeaa <aa ge,fate & fafa oPear afar, 1908 at are 151 % ada Tasurarag at aatatea afsarfear at afafar wee ge TH AAAsiga Prat att ag saat at fs araez fate ar afarafaq aa ae araax afearfeat & fees, ae from ea ge, UFlaqraa ard frat are fs & cana fate ag H vist Te waa aTage a at aa ue Ua aaa are fear are, fH deat ayeit F areRae wan saat afeardd a gos sea earataa a waageal ate ofefenfaat 1x frat wufito go afgar,1908 atTet 151 % ata aot aratafed afeaifear ar salt Het ET FTagesarataa % faeg & favia Ua ® aay fee wae css Ht faa fear 1 a Va fate gt HAs gaara aaal F 8 F ale IVAGET Hl FIaan & fae Ht aaa Sea eaTaTaT H aaa faarcares aTate fare gt Sa achat F <a earataa gre faare fear AT g, AS2 fe 1922 % dae at are 66(1) * aeta waar 1961 % afafraaait arr 256(1) & adta facet ar froerer afeat Wet gq FAT LAaaraTeag HY BT TL agelt® art H aly Va asa qifta Hwa BTafaatfcar aaat afer 21 afara fase ox frat HUT FH TIA SHIsqrarara arefewe aretat at args wT fear aT ale BT HT TEE& at ¥ daw arte ofa wz feat at| Get eaTaTaA aT ag faoaear fe arma ® aerateofefeafaal at tae ge da area Tifafeat arar arfge ate sea earaTaT A ea MG TT UH ATA ATTae fzor fe fanifed) e) gea cararaa B area se ata a 6wate & starz dafaa arrat afer BF AATaTA TaeT TAT LT afa gata afaufa te azat aifer 11974 at fafaa acta to 77aie 78 8 adfsa a ara aaa eat yea cararaa & fafavaa agaqa Has, Prat qear gee eararay aver arant fade aTfagera afeaa TA BT HT a aelt F Gar H Vas ae ATT faravatar user faaa gacarataa e seaeatataat F afafazag at fafanteaat at aatdt 8a guage aaa Gras feat zgfe 1922 % daz at aret 66aT 1961 % afafaam aT ATT 256& ata cararaat Faraat araal & arafead fade aftad wer ar Rare, genfeafe, sea raraal auareeqan era ase freer ar faverer aftaa wa gy arnt at way sl aget al daaae saree saat Oa ata iia wet at arated afantfcarwaa aed21 set smarts tag gete Feared atx dar fe.TAA ¢ wt, fe Bea earTaAT gaa Bea cata RY, AH Tatafar area & frgert ay mfr eee gu, ex aget & arava #Us ate AGT eet agar gad area F AE ade ofa ea Bfaq (Sea rary aaar seam earatay at) amaa HA TATalg afteraa waar a at 1922 etaar ata 1961FHafafiay & 81 edtfae fraifedd ¥ eararadtat aeatatetafaatitar sear angefte afeadt at afedfaa at at TTAar &| Fratfedt at ate & ag acta dt ave oft fe asa cara eeTHF Uh raTaTaAT aT Ta ag arat fate afeenfear at gatt wear@ att ag gfe 3 fe wuara wrath oeita fare al gaars HwaWAT Seq egTaTAT HY Ca ast aga afea He A arafataa afea:glat &, tar cara war adhere ofefeafrat A arazese at Case: THE COMMISSIONER OF INCOME TAX, DELHI versus BANSI DHAR & SONS [[1985] SUPP. 3 S.C.R. 850] (1985) ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਆਫ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ, ਦਿੱਲੀ ਬਨਾਮ ਹੰਸੀ ਧਰ ਐਡ ਸੰਨਜ਼ਦਸੰਬਰ 19, 1985[ਵੀ.ਡੀ. ਤੁਲਜ਼ਾਪੁਰਕਰ ਅਤੇ ਸਬਿਆਸਾਚੀ ਮੁਖਰਜੀ, ਜੇਜੇ.] ਇੰਡੀਅਨ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ ਐਕਟ 1922 - ਸੈਕਸ਼ਨ 66 ਅਤੇ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ ਐਕਟ 1961 - ਸੈਕਸ਼ਨ 256 - ਹਾਈ ਕੋਰਟ - ਅਧਿਕਾਰ ਕਸ਼ਟ - ਪੇਂਡਿੰਗ ਰੈਫਰੈਂਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਟੇ ਜਾਂ ਆਂਤਰਿਕ ਹੁਕਮ ਪਾਸ ਕਰਨ ਲਈ। ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ: ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ - ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਨਿਆਂਇਕ ਨਿਰਮਾਣ - ਕਿੰਨਾ ਦੂਰ ਤੱਕ ਦੂਜੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਵਿੱਚ ਉਪਯੋਗੀ। ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਅਣ-ਵੰਡ ਪਰਿਵਾਰ ਸੀ। ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੇ ਕਰਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਹਵਾਈ ਹਾਦਸੇ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬੀਮਾ ਪੋਲਸੀ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬੀਮਾ ਕੰਪਨੀ ਤੋਂ 2 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਰਕਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਹਾ ਸੀ ਉਸ ਰਕਮ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਨਿੱਜੀ ਆਮਦਨ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਨਿੱਜੀ ਮੁਲਾਂਕਣ ਵਿੱਚ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਰਤਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁਣ ਬਣੇ ਹੁਫ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਮੁਲਾਂਕਣ ਵਿੱਚ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਥਿਤੀ 1959-60 ਦੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹੀ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 1960-61 ਦੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਬੀਮਾ ਰਕਮ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਹੁਫ ਦੀ ਆਮਦਨ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਹੁਫ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮਦਨ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ। ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਨੇ ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਪੀਲੀ ਸਹਾਇਕ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਨੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦਿਆਂ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾਇਆ ਕਿ ਆਮਦਨ ਕਰਤਾ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਆਮਦਨ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਫ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਰਾਜਸੀ ਨੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਵਿੱਚ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ। 1962-63 ਦੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ ਲਈ ਵੀ ਰਾਜਸੀ ਦੁਆਰਾ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਅਪੀਲਾਂ ਇੱਕ ਸਾਂਝੀ ਹੁਕਮ ਦੁਆਰਾ ਨਿਪਟਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸਵਾਲ ਵਿੱਚ ਆਮਦਨ ਹੁਫ ਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸੀ। ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ-ਹੁਫ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ, "ਕੀ ਮ੍ਰਿਤਕ ਕਰਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਬੀਮੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਰਕਮ ਕਰਤਾ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਆਮਦਨ ਸੀ ਜਾਂ ਹੁਫ ਦੀ?" ਰੋਕ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲਾਂ 1963-64 ਅਤੇ 1964-65 ਲਈ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਅਪੀਲਾਂ ਰਾਜਸੀ ਦੁਆਰਾ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਾਇਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਲੰਬਿਤ ਸਨ, ਕਿ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1965-66 ਤੋਂ 1969-70 ਲਈ ਅਪੀਲੀ ਸਹਾਇਕ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਵਿਰੁੱਧ ਸਨ ਅਤੇ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ-ਐਚਯੂਐਫ ਨੇ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੂੰ ਅਪੀਲਾਂ ਪਾਈਆਂ ਸਨ ਜੋ ਵੀ ਲੰਬਿਤ ਸਨ, ਪਰ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਐਚਯੂਐਫ ਦੁਆਰਾ ਪਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਉਹ ਅਪੀਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ 'ਤੇ, ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਟੈਕਸ ਦੀ ਮੰਗ ਦੀ ਰਿਕਵਰੀ ਦੀ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਇਸ ਸ਼ਰਤ 'ਤੇ ਕਿ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਕਾਫੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਕਿ ਦੋ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲਾਂ (1960-61 ਅਤੇ 1962-63) ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਗੱਲਾਂ ਇਸ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1922/ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1961 ਦੀ ਧਾਰਾ 66(1) ਦੇ ਤਹਿਤ ਸਨ। ਸੈਕਸ਼ਨ 256(1) ਅਨੁਸਾਰ ਰੋਕ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਰੋਕ ਦਾ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਰਤਾ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੀ ਨਿੱਜੀ ਮੁਲਾਂਕਣ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਟੈਕਸ ਅਦਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਐਚਯੂਐਫ ਨੂੰ ਉਸੇ ਆਮਦਨ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਟੈਕਸ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਰਾਜਸੀ ਨੇ ਉਪਰੋਕਤ ਰੋਕ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟਾਂ, 1922 ਅਤੇ 1961 ਦੇ ਉਪਬੰਧਾਂ ਤਹਿਤ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਸਿਰਫ ਸਲਾਹਕਾਰੀ ਜਾਂ ਸਲਾਹਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰ ਕਸ਼ਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਟੈਕਸ ਦੀ ਰਿਕਵਰੀ ਦੀ ਰੋਕ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਈ ਅਧਿਕਾਰ ਕਸ਼ਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਰਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਰਥਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਅਤੇ ਇਸ ਅਦਾਲਤ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕ ਦੀ ਗ੍ਰਾਂਟ 1922 ਅਤੇ 1961 ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਐਕਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੇ ਰਾਜਸੀ ਦੁਆਰਾ ਉਠਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਪ੍ਰਾਰਮਭਿਕ ਉਲਝਣਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਟੈਕਸਾਂ ਦੀ ਰਿਕਵਰੀ ਦੀ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਸ਼ਰਤਾਂ 'ਤੇ ਰੋਕ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਉਸ ਰਕਮ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਅਪੀਲਾਂ ਵਿੱਚ: ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਅਤੇ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਦੁਆਰਾ ਲੰਬਿਤ ਰੈਫਰੈਂਸਾਂ ਵਿੱਚ ਟੈਕਸ ਦੀ ਮੰਗ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ 'ਤੇ ਰੋਕ ਦੇਣ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰ ਕਸ਼ਰ ਕਰਨ ਦੇ ਸਵਾਲ 'ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1922 ਦੀ ਧਾਰਾ 66 ਅਤੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1961 ਦੀ ਧਾਰਾ 256। ਇਸ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਅਪੀਲਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਫੈਸਲਾ: 1. ਹਾਈ ਕੋਰਟ 1922 ਦੇ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 66 ਜਾਂ 1961 ਦੇ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 256 ਤਹਿਤ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਿਆਂ ਮੂਲ, ਅਪੀਲੀ ਜਾਂ ਸੋਧ ਅਧਿਕਾਰ ਕਸ਼ਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਸਗੋਂ ਸਿਰਫ ਸਲਾਹਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰ ਕਸ਼ਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। 2. ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਵਾਲ 'ਤੇ ਅਦਾਲਤਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇਣਾ ਟੈਕਸ ਦੀ ਰਿਕਵਰੀ ਜਾਂ ਇਸ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। (B70 G) Case: THE COMMISSIONER OF INCOME TAX, DELHI versus BANSI DHAR & SONS [[1985] SUPP. 3 S.C.R. 850] (1985) A B c D F G THE COMMISSIONER OF INCOME TAX, DELllI v. liANSI DHAR & SONS DECt:!'lllEK 19, 1985 [V .D. TULZAPURKAK AND SABYASACHI MUKHARJI, JJ, J Indian Income Tax Act 1922 : Section 66 and Income Tax Act 1901 : Section 256 - High Court - Jurisdiction of - To grant stay or pass interim orders in pending references. Interpretation of statutes : Words of statute -Judicial construction of words by Superior court -How far useful in con~truing identical words in another enactment. The Assesse•. was a Hindu Undivided Family. The father of the Karta of the HUF died in an air crash. On his death a swn of over Rs. 2 lakhs was received by the Karta from the Insurance Company on account of the insurance policy covering the life of his father. The income ·derived from the said amount was treated as his personal income and assessed in his personal assessment, and it continued to be assessed in the personal assessment of the Karta even after formation of the HUF on his marriage and the birth of a son. This position continued till the assessment year 1959-60. For the first time in the assessment yesr 1960-61 the Income Tax Officer treated the income from the insurance amount as that of the Hlff and assessed the income in the hands of the HUF. Being aggrieved the assessee appealed and the Appellate Assistant Commissioner set aside the assessment holding that the income was the personal income of the Karta and not of the HUF. The Revenue preferred an appeal to the Income Tax Appellate Tribunal. A similar appeal was also pref erred to the Tribunal by the Revenue for assessmev.t year 1962-63. Buth the appeals were disposed of by a common order, whereby it was held that the income in question was that of the HUF and was liable to be assessed as such. The Tribunal referred to the High Court at the instance of the assessee-HUF the question, "whether the amount received from the Insurance Company on account of the accident Insurance Policy covering the risk of his father was correctly treated as ancestral property." The assessee also filed applications for injunction and stay under section 151 of the Code of Civil Procedure invoking the inherent jurisdiction of the High Court. In the applications for stay it was contended that for the subsequent years 1963-64 & 1964-65 similar appeals had been filed by the Revenue, before the Tribunal and were pending, that for the assessment years 1965-66 to 1969-70 the orders of the Appellate Assistant Colmlissioner were against the assessee and the asseasee-HUF had preferred appeals to the Tribunal which were also pending, that in the said appeals preferred by the assessee HUF, on application by the assessee the Tribunal had granted stay of recovery of the tax demanded, on the condition that the assessee should furnish adequate security, that since the matter relating to the two assessment years (1960-61 and 1962-63) were before the High Court under section 66(1) of the Indian Income Tax Act, 1922/section 256(1) of the Income Tax Act, 1961 similar order of stay should be granted by the High Court because prejudice would be caused to the assessee if in spite of full tax being paid by the karta in his personal assessment, the HUF is asked to pay tax over again in respect of the same income. The Revenue opposed the aforesaid applications for stay, contending in its counter-affidavit that under the provisions of the Income Tax Acts of 1922 and· 1961 the High Court exercised only an advisory or consultative jurisdiction, and consequently had no jurisdiction or power to grant stay of the recovery of tax as prayed for in the application, and that grant of stay by the High Court and this court had in fact been prohibited by the two Acts of 1922 and 1961. The High Court rejected the preliminary objections raised by the Revenue and granted stay of realisation of taxes. It found that there should be stay on terms and granted stay on condition that the assessee should furnish adequate security for the said amount to the satisfaction of the concerned Income Tax Officer. Case: THE COMMISSIONER OF INCOME TAX, DELHI versus BANSI DHAR & SONS [[1985] SUPP. 3 S.C.R. 850] (1985) Section: ISSUES The High Court rejected the preliminary objections raised by the Revenue and granted stay of realisation of taxes. It found that there should be stay on terms and granted stay on condition that the assessee should furnish adequate security for the said amount to the satisfaction of the concerned Income Tax Officer. In the appeals to this Court: on the question of juris-diction of the High Court and Supreme Court to grant stay or pass interim orders in pending references under section 66 of the Indian Income Tax Act, 1922 and section 256 of the Income Tax Act, 1961. Allowing the Appeals to this Court, A B c D E F G H A B c D E F G II JIKLD : 1. The High Court in answering a question under section 66 of 1922 Act or section 256 of 1961 Act does not exercise original, appellate or revisional jurisdiction but only advisory jurisdiction. [866 C; 870 C] 2. Rendering advice on the question of law referred to the courts has nothing to do with the recovery of tax or granting stay in respect of the same. [870 G] 3. It cannot be said that the High Court has inherent power or incidental power in the matter of a reference pending before it to grant stay of realisation or to grant an injunction. That must remain within the jurisdiction of the appellate authority and pendency of a reference does not detract from that jurisdiction of the Appellate Authority. The High Court was, therefore. in error in the instant case in exercising ita jurisdiction by passing an order for stay of realisation under section 151 of the Code of Civil Procedure, 1908 in a pending reference. The High Court could have exercised its power if the Appellate Authority had not properly exercised its jurisdiction, not in reference jurisdiction but by virtue of its jurisdiction under Art. 226 or Article 227 of the Constitution of Indis in appropriate cases. But that was not so in the inatant case. [870 li - 871 BJ Sridhar v. Commfeeioaer of Wealth Tax, 153 l.T.R. 543, at 54 7; Dwarka Prasad Baja v. Cccaieei.oner of IDc.- Tax, West BeDgal-I, 126 I.T.R. 219, approved. Polisetti Narayena ll8o v. "'-1 uioaer of IJK:me Tax, Hyderabad, 29 l.T.R. 222, over-ruled. 4. In answering questions or disposing of references either under section 66 of 1922 Act or section 256 of 1961 Act, the liigh Courts do not exercise any jurisdiction conferred upon them by the Code of Civil Procedure or the Charters or by the Acts establishing the respective High Courts. In respect of certain matters jurisdictions exercised by the High Court muat be kept separate from the concept of inherent powers or incidental powers in exercising jurisdiction under section 66 of 1922 Act or section 256 of 1961 Act. Section 66 of Income-tax Act of 1961 ia a special jurisdiction of a limited nature conferred not by the Code of Civil Procedure or by the Charters or by the special Acts constituting such High Courts but by the special provisions of Income-Tax Act 1922 or 1961 for the limited purpose of obtaining lligh Court's opinion on questions of law. ln giving that opinion properly if any question of incidental or ancillary power arises such as giving an opportunity or restoring a reference dismissed without hesring or giving some additional time to file paper book, such powers inhered to the jurisdiction conferred upon it. But such incidental powers can not be so construed as to confer the power of stay of recovery of taxes pending a reference which lie in the domain of an appellate authority. The concept of granting stay in a reference ex debito justitiae therefore, does not arise. That concept might""ilrise in case of the Appellate Authority exercising its power to • grant stay where there is no express provision. Ex debito justitiae is to do justice between the parties. (870 C-F-i- Case: THE COMMISSIONER OF INCOME TAX, DELHI versus BANSI DHAR & SONS [[1985] SUPP. 3 S.C.R. 850] (1985) ਇਸ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਅਪੀਲਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਫੈਸਲਾ: 1. ਹਾਈ ਕੋਰਟ 1922 ਦੇ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 66 ਜਾਂ 1961 ਦੇ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 256 ਤਹਿਤ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਿਆਂ ਮੂਲ, ਅਪੀਲੀ ਜਾਂ ਸੋਧ ਅਧਿਕਾਰ ਕਸ਼ਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਸਗੋਂ ਸਿਰਫ ਸਲਾਹਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰ ਕਸ਼ਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। 2. ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਵਾਲ 'ਤੇ ਅਦਾਲਤਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇਣਾ ਟੈਕਸ ਦੀ ਰਿਕਵਰੀ ਜਾਂ ਇਸ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। (B70 G) 3. ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਕਿ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਕੋਲ ਇੱਕ ਰਿਫਰੈਂਸ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਅਸਥਾਈ ਰੋਕ ਜਾਂ ਇੱਕ ਰੋਕ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲਈ ਅੰਤਰਨਿਹਿਤ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਗੈਰ-ਜ਼ਰੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਪੀਲ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਿਫਰੈਂਸ ਦੀ ਲੰਬਿਤਾ ਉਸ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਘਟਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਈ.ਆਰ.ਓ ਅਗਰਾਲੂ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਲੰਬਿਤ ਰਿਫਰੈਂਸ ਵਿੱਚ ਸੈਕਸ਼ਨ 151 ਦੇ ਤਹਿਤ ਰਿਆਇਤੀਕਰਨ ਦੀ ਰੋਕ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਪਾਸ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਿਆਂ ਗਲਤੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿਵਲ ਪ੍ਰੋਸੀਜ਼ਰ ਦੀ ਕੋਡ, 1908 ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਜੇਕਰ ਅਪੀਲ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕਿ ਰਿਫਰਰਲ ਜਾਂ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਬਲਕਿ ਕਲਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਚਿਤ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਪਰ ਇਹ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸ੍ਰੀਧਰ ਬਨਾਮ ਵੈਲਥ ਟੈਕਸ ਦੇ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, 153 ਆਈ ਟੀ ਆਰ 543, ਐਟ 547 'ਤੇ; ਦੌਲਤ ਰਾਮ ਬੈਗ ਬਨਾਮ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਆਫ ਇੰਕਮ ਟੈਕਸ, ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ-12, 116 ਆਈ ਟੀ ਆਰ 219, ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਪੋਲੀਸੇਟੀ ਨਾਰਾਇਣ ਰਾਓ ਬਨਾਮ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਆਫ ਇੰਕਮ ਟੈਕਸ, ਹੈਦਰਾਬਾਦ, 29 ਆਈ ਟੀ ਆਰ 222, ਨੂੰ ਉਲਟਾਇਆ ਗਿਆ। 4. ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਿਆਂ ਜਾਂ 1922 ਦੇ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 66 ਜਾਂ 1961 ਦੇ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 256 ਤਹਿਤ ਰਿਫਰੈਂਸਾਂ ਦਾ ਨਿਪਟਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਹਾਈ ਕੋਰਟਾਂ ਕੋਡ ਆਫ ਸਿਵਲ ਪ੍ਰੋਸੀਜ਼ਰ ਜਾਂ ਚਾਰਟਰ ਜਾਂ ਹਾਈ ਕੋਰਟਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕੋਈ ਵੀ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ ਜੋ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਾ 66 ਦੇ ਤਹਿਤ 1922 ਦੇ ਐਕਟ ਜਾਂ ਧਾਰਾ 256 ਦੇ ਤਹਿਤ 1961 ਦੇ ਐਕਟ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਮਦਨ-ਕਰ ਐਕਟ 1961 ਦੀ ਧਾਰਾ 166 ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ ਹੈ ਜੋ ਕੋਡ ਆਫ ਸਿਵਲ ਪ੍ਰੋਸੀਜ਼ਰ ਜਾਂ ਚਾਰਟਰ ਜਾਂ ਹਾਈ ਕੋਰਟਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੀ ਰਾਏ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਸੀਮਤ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਆਮਦਨ-ਕਰ ਐਕਟ 1962 ਜਾਂ 1961 ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਵਧਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਕਿ ਰਾਏ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਗੌਣ ਜਾਂ ਸਹਾਇਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਵਾਲ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਦੇਣਾ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁਣਵਾਈ ਕੀਤੇ ਹਟਾਏ ਗਏ ਰੈਫਰੰਸ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਦਾਇਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਅਤਿਰਿਕਤ ਸਮਾਂ ਦੇਣਾ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਇਸ 'ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਅਦਾਲਤ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਪਰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੌਣ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਕਿ ਇਹ ਟੈਕਸਾਂ ਦੀ ਰਿਕਵਰੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਅਪੀਲ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਰੈਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਦੇਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਇਸ ਲਈ ਉੱਠਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਧਾਰਨਾ ਉਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਪੀਲ ਅਧਿਕਾਰੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਕੇ ਰੋਕ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੈ ਨਿਆਂ ਦੇ ਫਰਜ਼ ਤੋਂਪਾਰਟੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਨਿਆਂ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਬੰਬੇ ਆਇਰਨ ਐਡ ਸਟੀਲ ਕੰਪਨੀ ਲਿਮਟਿਡ ਬਨਾਮ ਮੁੱਖ ਰਾਜ ਸਕੱਤਰ ਬੰਬੇ, 1923 ਪ੍ਰਾਈਵੀ ਕੌਂਸਲ = 50 ਇੰਡੀਅਨ ਅਪੀਲਾਂ 212; ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਕਰ ਕੇਂਦਰੀ ਪ੍ਰਾਂਤ ਅਤੇ ਬੇਰਾਰ, 1936 ਆਲ ਕੇ ਪ੍ਰਾਈਵੀ ਕੌਂਸਲ = 63 ਇੰਡੀਅਨ ਅਪੀਲਾਂ 408; ਲੁਹਾਦ ਚੰਦ ਬਨਾਮ ਕੋਮੰਡ ਸੰਘ, [1961] ਐਲ.ਆਰ. 33, ਕੈਲ. 927; ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਆਫ ਇੰਕਮ ਟੈਕਸ ਬੰਬੇ ਬਨਾਮ ਸਿੰਧੀਆ ਸਟੀਮ ਨੇਵੀਗੇਸ਼ਨ ਕੰਪਨੀ ਲਿਮਟਿਡ., 42 ਐਲ.ਆਰ. 589; ਸੀ.ਪੀ. ਸਾਰਥੀ ਮੁਦਾਲੀਅਰ ਬਨਾਮ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਆਫ ਇੰਕਮ ਟੈਕਸ, ਆਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦੇਸ਼, 62 ਐਲ.ਟੀ.ਆਰ. 576; ਜਤਾਸ਼ੰਕਰ ਡਾਇਰਾ ਬਨਾਮ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਆਫ ਇੰਕਮ ਟੈਕਸ, 101 ਆਈ.ਟੀ.ਆਰ. 352, ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਕੰਨਨੂਰ ਬਨਾਮ ਐਮ.ਕੇ. ਮੁਹੰਮਦ ਕੁਨਹੀ, 71 ਆਈ.ਟੀ.ਆਰ. 815, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। 5 ਇੱਕ ਉਪਯੁਕਤ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੈਫਰੰਸ ਦੇ ਨਿਪਟਾਰੇ ਤੱਕ ਰਿਕਵਰੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਿਆਂ ਦੇ ਹਿੱਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਰੈਫਰੰਸ ਦੇ ਨਿਪਟਾਰੇ ਤੱਕ ਜਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰੋਕ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀ ਦੇਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਅਧਿਕਾਰੀ ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਅਪੀਲ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਦਾ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਯੋਗ ਨਾ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਪੀਲ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੇ ਆਰਟੀਕਲ 226 ਅਤੇ 227 ਦੇ ਤਹਿਤ ਉਚਿਤ ਰਿਟਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਕੇ ਉਚ ਅਦਾਲਤ ਦੁਆਰਾ ਸੁਧਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। Case: THE COMMISSIONER OF INCOME TAX, DELHI versus BANSI DHAR & SONS [[1985] SUPP. 3 S.C.R. 850] (1985) Fratfedt at ate & ag acta dt ave oft fe asa cara eeTHF Uh raTaTaAT aT Ta ag arat fate afeenfear at gatt wear@ att ag gfe 3 fe wuara wrath oeita fare al gaars HwaWAT Seq egTaTAT HY Ca ast aga afea He A arafataa afea:glat &, tar cara war adhere ofefeafrat A arazese at ag freer feat aa ar fis, are 256 % ata seq carataeat fata afearfear earataa al saath carfra: efaaa ar saataraftter afta & afaa adt wats ag aat qeq at at val ataaife sea eararay fade ar gat 2a aaa facaeg raifaa afaagYara Ha & ale saa ag faafira atat arfay far ea tat afeaatQ Wt aaa & fate voaeat & ary wate aah far seq aqayafastfcar & satr t aerate & fader & fae arayoe al aesariat faaaa fear qatar fe aeafafsa aferar faeare ate saat uw aati ae dtfma adt xe aadt1 saat aftaHATA eaTaTAT F away alaatfaal F ka de ata AAT HW atfear ate, tet eararay carr ® fea F Htat arazwaH as | azfraat fear var er fe seq eamaa de ate ATT HUY atal afer ar sate ga amt A at aHaT aT Wat fe faaraqose sre—afterar meet¥ det af a vd afsa a@l (Har War aT agar.aafaa adl fratar; faeg ag att Arar Re BI eqsza | | can| 4 om. + : . » ro a,‘ x ) > | ie|Poy|_|||_|||.7 Ce;| atiag fated for mar ar fe fate ar aftad wat at AFagat at tal Dar ate ag ara stata Hidt 3 fe age HT Uae ate a fade ar ae araca adfei at at aqel we arage t wen afratr at adtel afsarfear ar are e1 aarfs, Aefrat fear war ar fe seq eararaa at aeafafga ule catSeqIA eq at wt avafafer afer1961 % afafaan ataT 265 ¥ arareq erat F ara agafna aa Bl as gs alt FTare Hag Hat aar ¢ fe ga ata B aragTs wt fe seq earaTay aTseqay eaaraa al fase feat aar se aver weaaR earaTTT AYatte at 7g 8, fae ag frateor F agar ex ada sar vag frterfeat var ar fe gaara a arafafea fea oe ate sfaarea verAMATFL TSAI AATAT TU Ae ATT HW BU, afafratftie—araazafafaan,1961at art 256 ®-att seq eararag at fea ara ae fata F grag Fa as Ta1922 % tae st arer 66 F aes 11961 F afefaaaal ge 257Hadad sears eqraraa F fram Hwa HT sraee J 1 aret 261AMC 262 F atl FsaTA eaTaTAA A AR ail HA F alt GTcarataal F fea ae fata Afar av fafasaqat sh fase seararataa F gras H fae sraea F1 aa 265 ae earfase Heal FFfe ga ara % aragqe at fe seq eaaTaa aqat VeqaA eaTataT Aalg fader feat wat & waar seaay eqrataa Fars ata st ws 2,aaa F fag ae fate H aay HT AeA aT | Hat TH 1961afafaara & fafa & cet at gee eargraa at faa ara ara faceal cHla at aeaea g, Ae tala Vat AeTat 1922 Hvar Fstaa fafs ar mg set gaya gar & al afeeenat ate afraTafefeafaat F afancr atfaatfedt at Fear qe awar tage aquar used fare al Ser oz, Ca geal Hae A Gea aaTATal Ua qaay aital afer1 sea rararaal are saad afaarfeatYsr: TUAat &; we afearfear a at aries afearfeat wr sataut aa fafa ear at & ak a AS atta a gaaafaatfrar gel aa: seaeqraraayat afaaat atx afaanfaraa afara area A seqan cararaa a afeaatte afrarfar aay& wt afteret st wes at FE wart | alase agar a a at F wk | | . 68 | Gat afaarfear } cata F aafafad § waar sit arqfne SeatoT oeraet 8 at va afierfear atx ger ® gat at qu Hwa Fweraat wrt F 1 (FA 16). >an 8a ema arene, adhe at gre afaanfear arwa adh arat afte Sar aeeereas afsarfar er galeStar g, Tar fe 1922 F daz at ave 66 waar 1961 Rafataaaeta 256% ata sea er sat 8h aaa user faarn ateracta at a at 1 (Gz 22)||7 | +|| waafade afaarfear agar faite afierfear, adel aaaadaafsaiear & fer att 81 1922 ® Raz at aTt 66 F fag aa fade F geq alata oat aferarfiar wa faireatearfear ot sitfe fafra erraraa & eq F caat arava ataaifear& fart Sat 81 ge arealta fase at GAAS BLA AAT GoasaTaTaa afaaey qt ate adel at Gruen aT caseraafaatitar ar sate adt azar) seq carqraa 3% ara fade fryHt TT UR TaeHTe a Bara @ ard PRar, a fade ofa wT aBaH TAT 1922 % dae a are 66(1) ate (2) % weft araar (4zr 24)a| :vo—>»|} vo ') | a@ gferz ar fis eq eararar 1922 ® Uae at are 66watt aaa 1961 % affirm atare 256 % arta fae aT faderHada crag a at ate goa ormagfar dB fade Fwet BT Gaaeaiar HU at cadaar ad date afaacor arefaa cea} er gar amar war ar, gee seq eqraraa are ealaIe‘fear oar arfeq t (et 27), ™7 | Case: THE COMMISSIONER OF INCOME TAX, DELHI versus BANSI DHAR & SONS [[1985] SUPP. 3 S.C.R. 850] (1985) 6 ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਜ ਸਕੱਤਰ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਫੈਸਲੇ ਬਾਰੇ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੂੰ ਰੈਫਰੰਸ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਐਕਟ VII ਦੇ 1918 ਵਿੱਚ, ਧਾਰਾ 51 ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸੀ ਜਿਸ ਤਹਿਤ ਮੁੱਖ ਰਾਜ ਸਕੱਤਰ ਨੂੰ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੇਸ ਰੈਫਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਉੱਠਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ (1) ਆਪਣੇ ਆਪ (ਸੁਓ ਮੋਟੋ) (2) ਹੇਠਲੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਤੋਂ ਰੈਫਰੰਸ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਜਾਂ (3) ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ 'ਤੇ। ਇਹ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਦੀ ਸਿਵਲ ਜਾਂ ਅਪੀਲ ਜਾਂ ਸੋਧ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। 7. 1922 ਦੇ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 66 ਪ੍ਰਾਵਧਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਜਾਂ ਆਮਦਨ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਸਵਾਲ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੀ ਰਾਇ ਲਈ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਕੇਸ ਦਾ ਬਿਆਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਰੈਫਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਅਰਜ਼ੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਧਾਰਾ 66ਏ ਹਾਈ ਕੋਰਟਾਂ ਦੀਆਂ ਬੈਂਚਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁਣਵਾਈ ਲਈ ਰੈਫਰੈਂਸ ਅਤੇ ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਅਪੀਲ ਲਈ ਪ੍ਰਾਵਧਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। 1961 ਦੇ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 256 ਅਨੁਸਾਰ, ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੂੰ ਰੈਫਰੈਂਸ ਦਾ ਪ੍ਰਾਵਧਾਨ 1922 ਦੇ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 66 ਦੇ ਤਹਿਤ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। 8. ਜੇਕਰ ਸੰਸਦ ਦੇ ਕਿਸੇ ਐਕਟ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂਇਕ ਨਿਰਮਾਣ ਮਿਲ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦੁਹਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਯੋਗ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਆਖਿਆ ਦਾ ਇੱਕ ਕੀਮਤੀ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਗਏ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇ ਅਰਥ ਬਾਰੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਨਿਆਂਇਕ ਵਿਆਖਿਆ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇੱਕ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਸੰਸਦ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਯੋਗ ਅਦਾਲਤ ਦੇ ਇੱਕ ਇਕਲੌਤੇ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਸਵੈ-ਇੱਛਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਫੈਸਲਾ, ਜੋ ਕਿ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਲਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਦਾਲਤ ਦੁਆਰਾ ਚੁਣੌਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਬੈਰਾਸ ਬਨਾਮ ਅਬਰਡੀਨ ਸਟੀਮ ਟਰਾਲਿੰਗ ਅਤੇ ਫਿਸ਼ਿੰਗ ਕੰਪਨੀ ਲਿਮਟਿਡ, 1933 ਏ.ਸੀ.ਆਰ. 1933 ਏ.ਸੀ. 402, ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸਿਵਲ ਅਪੀਲ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ: ਸਿਵਲ ਅਪੀਲ ਨੰ. 1668 (ਐਨਟੀ) 1978 ਦਾ। 15.7.1977 ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਐਲ.ਟੀ.ਆਰ. ਨੰਬਰ 82 ਅਤੇ 83 1973 ਦੇ। ਸਿਵਲ ਅਪੀਲ ਨੰਬਰ 77 ਅਤੇ 78 (ਐਨਟੀ) 1974 ਦੇ। 30.7.1973 ਨੂੰ ਪਟਨਾ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਟੈਕਸ ਅਪੀਲ ਕੇਸ ਨੰਬਰ 16 ਅਤੇ 17 1972 ਦੇ। ਨਾਲ ਐਸ.ਸੀ. ਮਾਂਚੰਦਾ, ਅਤੇ ਮਿਸ ਏ. ਸੁਭਾਸ਼ਿਨੀ ਅਪੀਲਕਰਤਾ ਲਈ ਸੀ.ਏ. ਨੰਬਰ 1668 ਦੇ 1978 ਵਿੱਚ। ਗੋਸਵਾਮੀ ਐਸ.ਟੀ. ਦੇਸਾਈ, ਹਰੀਸ਼ ਸਾਲਵੇ, ਮਿਸੇਸ ਏ.ਕੇ. ਵਰਮਾ, ਮਿਸ ਲੀਰਾ ਗੋਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਜੇ.ਬੀ. ਦਾਦਾਚੰਦਜੀ ਜਵਾਬਦੇਹ ਲਈ ਸੀ.ਏ. ਨੰਬਰ 1668 ਦੇ 1978 ਵਿੱਚ। ਬੀ.ਬੀ. ਆਹੂਜਾ ਅਤੇ ਮਿਸ ਏ. ਸੁਭਾਸ਼ਿਨੀ ਅਪੀਲਕਰਤਾ ਲਈ ਸੀ.ਏ. ਨੰਬਰ 77 ਅਤੇ 78 ਦੇ 1974 ਵਿੱਚ। ਨੇਮੋ ਜਵਾਬਦੇਹਾਂ ਲਈ ਸੀ.ਏ. ਨੰਬਰ 77 ਅਤੇ 78 ਦੇ 1974 ਵਿੱਚ। ਅਦਾਲਤ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਸਾਵਿਆਸਾਚੀ ਮੁਖਰਜੀ, ਨਾਇਬ ਨਿਆਂਕਾ ਦੁਆਰਾ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਮੁੱਖ ਸਵਾਲ ਇਹਨਾਂ ਅਪੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੈ, ਅਸਥਾਈ ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਦੇ ਲਈ ਸੈਕਸ਼ਨ 66 ਜਾਂ ਭਾਰਤੀ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1922 (ਹੇਠਾਂ ਐਕਟ ਆਫ 1922 ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ) ਅਤੇ ਸੈਕਸ਼ਨ 256 ਆਫ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1961 (ਹੇਠਾਂ ਐਕਟ ਆਫ 1961 ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ) ਦੇ ਤਹਿਤ ਲੰਬਿਤ ਹਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਅਪੀਲਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤਾਂ ਦੇ ਫੈਸਲਿਆਂ ਤੋਂ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਫੈਸਲਾ ਦਿੱਲੀ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ ਲੇ. ਬਨਸ ਨਰੰਦੀ ਸੰਸ ਬਨਾਮ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਆਫ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ, ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ (ਸੀ.ਏ. ਨੰਬਰ 1668/78) ਦੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ। ਸਵਾਲ ਇੱਕ ਅਰਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰਿਆ ਜੋ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਦੁਆਰਾ ਸੈਕਸ਼ਨ 151 ਸੀ.ਪੀ.ਸੀ. ਦੇ ਤਹਿਤ ਦੋ ਆਮਦਨ ਕਰ ਹਵਾਲਿਆਂ ਨੰਬਰ 62 ਅਤੇ 63 ਦੇ 1973 ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਰੋਕ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਆਫ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ (ਆਈ), ਸੈਂਟਰਲ ਰੈਵੇਨਿਊ ਬਿਲਡਿੰਗ, ਅਤੇ/ਜਾਂ ਹੇਠਲੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸੈਸਮੈਂਟ ਸਾਲ 1960-61 ਅਤੇ 1962-63 ਲਈ ਵਾਸਤਵਿਕ ਸੰਪੱਤੀ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਕੰਪਨੀ ਸਰਕਲ (ਤੀਜਾ), ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਿਕਵਰੀ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦੀ ਜਦ ਤਕ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲੰਬਿਤ ਹਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਿਪਟਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। Case: THE COMMISSIONER OF INCOME TAX, DELHI versus BANSI DHAR & SONS [[1985] SUPP. 3 S.C.R. 850] (1985) :vo—>»|} vo ') | a@ gferz ar fis eq eararar 1922 ® Uae at are 66watt aaa 1961 % affirm atare 256 % arta fae aT faderHada crag a at ate goa ormagfar dB fade Fwet BT Gaaeaiar HU at cadaar ad date afaacor arefaa cea} er gar amar war ar, gee seq eqraraa are ealaIe‘fear oar arfeq t (et 27), ™7 | 7g AAA aayes fe aaat afafhag % ata gqearaa at oee afrarfear a at arefean afirerfzar & att 4aden afaarftars arat fade ae faare wt % faz TAITafanhtar aaearucaa afiperfzar @ att ag va fatty afearftar&1 (Fer 31)oo | |—7 _ | Te BT SAT AIT BU ear 1922 BH daz. at are 66sett at1961 % afafaan at arr 256% ate fadet ar | ) | i * - : > rN + | | — 4 . | by | | fagera Hwa gu seq raraa fafaa sfear afgar, 1908 % areear wet % area aaa Teaaell Sea earaas earfaas HT ater afafradt & ater gee earataal al sara at 7s feat afsarftaraT Sale agl HTT| HS AHA A Gea earaTAT gre sya sl TYafanrftar at aeafafad afeaal sear 1922 % tae at aie 66 Fatt ar 1961% afararaas} are: 256 % adta afeafar arsat pea F aeafafea afaat at arqsfan afecal at daca &fart aaar arat afer)1922 % tae wt are 66 aT 1961 *afafaaa at ara 256 adlfad safe at va tal fate afaatfar2 aife a at fafa sfeat afar & are sara at we 8a TET FHate at att 7 Ua Sea eqrgraal ar mat Her are fade afafarat% aren afag 1922 % daz aaa 1961 F afafran % fare siaet& are fate S geal Te Seaeararaa Hl UT aca HUA H alaesaat & fag sara at arg o1 aqhad et a ua ea A ate agg.fam ar srafan afer ar tar ays seat oar &, tat fa Peal azazat fear stat at faat gaarg & arfesr fay av fade st agra fearara a tat gH Beta afar ge afafeaa aaa a fearora, atv afsaat seqcarataa al sera al ae afeaalaafafea atat &1 freq tat again afaaat F art A ag aatearetadt Paar at anat fe * afacat fade & afeaa tea B cheat Heyat aga aide aaa at afer sara wet&, at afsa ater.sifsara % aarfaare F 8ov ata: ears F argare fat fade F UaMAT FAT HA BT THAT saya gl ag SlatLat Aww caareal F dH gee aa wea H aoa afar He gaSLA areaatta sifaard & aay F saga Mt andl @ sat fe are afaeasaSra avalFt esa HR AGATT Bly HAT gaara &slay rare Hwy& aara g1 (Fu 40) eararaatatfafasz fafa F ova gt aale at aT GU aTagal & ar ad stage& ada F Vs gee ATT Hwa T Fgaaa ad ¢ (Fe 41). qt MIT FATA TART sTqTT;[1985] [1985] 153 ago eto arts 543: 43 . fafra adtet afrerfest: 1978 at fafar ata wo. 1668 :(Gao ato) 197. % araar faea Fo 82 ate 83 F feet sea carataa % arta 15 Garg, 1977 ater favia ate arta % faeg at a8aa |||| aat 1974 at fafaa adla ao 77 ate 78 (aAo eto), 1972 % Bt dae AMAT AAA Fo 16 ATT F gear ye"sararay B ada 30 Fars, 1973 aterfavors ate gems farg at 7g aetlet | — odtareaf et eat aat uqo ato waar ae Fare(1978 at fto ao Fo.Yo garfaeit1668 3)saat at AT aaint uso do arg ar gde(1978 at fito Fo Foarea, MAT To Fogal, Fare1688. #)aeromteardl,alYoatoareraaat alarat at at aat do do aga At FAT To(1:74 at fao ao do 77)«|Batfenit| 78 A) A)a|geafaal st az ace(1974 at fao ao Ho 77.7ett 78 #).|-sarataa ar faa caragfa waa gasit 4 fears| At 78 A) A) - earaata Tast— sa aie¥ aadfaa ger set efteat yam cam Qaz, aadfaa ger set efteat yam cam Qaz, ger set efteat yam cam Qaz, set efteat yam cam Qaz, efteat yam cam Qaz, yam cam Qaz, cam Qaz, Qaz,1922 (fad gay eae grata “1922 ar afafaaa” wer war é) ¥ aadfaa ger set efteat yam cam Qaz, aadfaa ger set efteat yam cam Qaz, ger set efteat yam cam Qaz, set efteat yam cam Qaz, efteat yam cam Qaz, yam cam Qaz, cam Qaz, Qaz, aie 66 ate araar afafaaa, 1961 (faa gat eas aaa - : . | moa|::|_||||te| te|og>|!1| ~| | | | cy ||.| |;>» ) | Case: THE COMMISSIONER OF INCOME TAX, DELHI versus BANSI DHAR & SONS [[1985] SUPP. 3 S.C.R. 850] (1985) Tata Iron & Steel eo. Ltd. v. Qdef Revenue Authority of Bombay, 1923 Privy Council • 50 Indian Appeals 212; ""'"71sai.ooer v. .Bombay Trust Corporation, 1936 A.I.R. Privy Council = 63 Indian Appeals 408; llulaa Qumd Boid v. Kemalanimc! Singh, (1906) I.L.R. 33, Cal. 927; (;oonlssiooer of lDcome Tax llollhay v. Sclndla Steam lisv1gstion Co. Ltd., 42 I.T.R. 589; C.P. Sarathy !liM!aliar v. Cmmissioner of lncollle Tax, ADdhra Pradesh, 62 I.T.R. 576; Jatsshaukar Dayar.,.. v. Cornrlssi.ooer of lncllE Tax, 101 .I.T.R. 343, referred. lDcome Tax Officer, Cmmaoore v. H.K. llohmmed Klmhi, I.T.R. 815, explained. s. In an appropriate case, if the assessee feels that a stay of recovery pending disposal of the reference is necessary or is in the interest of justice, then the assessee is entitled to apply before the Appellate Authority to grant a stay until disposal of reference by the High Court or until such time as the Appellate Authority thought fit. But. in case the Appellate Authority acted without jurisdiction or in excess jurisdiction or in improper exercise of the jurisdiction, then the decision of such Appellate Authority can be corrected by the High Court by issuing appropriate writs under Articles 226 and 227 of the Constitution. [869 H - 870 B) 6. Prior to 1918, there was no provision for reference to the High Court at all in respect of any decision by the revenue authorities. In Act VII of 1918, section 51 contained this provision under which the Chief Revenue Authority was empoWE~ed to refer a case to the High Court when any question aro~e regarding the interpretation of any of the provisions of the Act or of any rule made thereunder. The said authority could do so A B c D E F G H A B C D E F G H (i) either suo m:itu (ii) on reference from a subordinate autho-rity or (iii) on the application of the assessee. This is no part of the Civil or appellate or revisional jurisdiction of the High Court. [858 G-:11) 7 • Section 66 of the Act of 1922 provides that within certain time either at the instance of the assessee or at the • instance of the Revenue, the Tribuual. might refer a question of law for the opinion of the High court, It also empowered the assessee to make an application to the High Court in case' the Tribunal refused to refer the question after drawing up a statement of case. Section 66A provides for reference to be heard by Benches of High Courts and appeals in certain cases to this Court. Under Section 256 of 1961 Act, the provision of reference to the High Court is the same as under section 66 of 1922 Act. (859 B, F, 860 CJ 8. Once certain words in an Act of Parliament bad received a judicial construction in one of the superior courts, and the legislature repeated these without any alteration in a subsequent statute, the legislature must be taken to have used them according to the meaning which a court of competent jurisdiction had given to them. This rule of interpretation affords only a valuable presumption as to the meaning of the language employed in a statute. Where a judicial interpretation is well settled and well recognised the rule ought doubtless, to receive effect, but must be a question of circumstances whether Parliament was to be presumed to have tacitly given statutory authority to a single judgment of a competent court so as to render that judgment, however, obviously wrong nnexamlnsble by the Highest Court. (868 E-G] Barra1i v. Aberdeen Stea TrawliDg and F1sb:lDg Co. Ltd., 1933 A.E.R. a 1933 A.C. 402, referred to. CIVIL APPELLATE JURISDICTION : Civil Appeal No. 1668 (NT) of 1978. From the Judgment and Order dated 15. 7 .1977 of the Delhi High Court in I.T.R. Nos. 82 & 83 of 1973. WITH Civil Appeal Nos. 77 & 78 (NT) of 1974 From the judgment and Order dated 30.7.1973 of the Patna High.Court in Tax Appeals Cases Nos. 16 & 17 of 1972. s.c. Manchanda, and Miss A. Subhashini for the Appellant in C.A. No. 1668 of 1978. S.T. Desai, Barish Salve, Mrs. A.K. Verma, Miss Lira Goswami and J.B. Dadachandji for the Respondent in C.A. No. 1668 of 1978. Case: THE COMMISSIONER OF INCOME TAX, DELHI versus BANSI DHAR & SONS [[1985] SUPP. 3 S.C.R. 850] (1985) ¥ aadfaa ger set efteat yam cam Qaz, aadfaa ger set efteat yam cam Qaz, ger set efteat yam cam Qaz, set efteat yam cam Qaz, efteat yam cam Qaz, yam cam Qaz, cam Qaz, Qaz, aie 66 ate araar afafaaa, 1961 (faa gat eas aaa - : . | moa|::|_||||te| te|og>|!1| ~| | | | cy ||.| |;>» ) | “196.at afafaaa” war aar2)ast are 256 & aala afaafade # ta ada dae Hea sear safer arte afer wea # ta ada dae Hea sear safer arte afer wea ta ada dae Hea sear safer arte afer wea ada dae Hea sear safer arte afer wea dae Hea sear safer arte afer wea Hea sear safer arte afer wea sear safer arte afer wea afer wea BaryHseT cqrararal afaarfear are. a ada sea eararay Ffrovat & freg fatty gataa & at 1g 81 ger favig ato gat gzQs aa AAA aTMHT ayaa, TE fect (1978 at false fo1668) ¥ aaa & feedt gee earataa ar fore ft Te Tear HUT:fraita TF 1960-61 at 1962-63 & aafaa 1973 ¥ a azzfade Ho 82 att 83 F fafaa ofear afear,1908 a are 15]% ala fratfeat are sige few ao aaaal F MIT gal at; syareal + ag sfar at aS dt fe fect gee eararaa, aaezaged (1), pela used wag at amar arent afsartt echafaet (IM) #1 afar ara gu, gad aetaes afrarheat at qatzaFrater at 1960-61 att 1962-63 Hat as aim aT aga HA a71/aT By gaat waaa ae wea eqrarag Fo afaa araaz Fazalam fagert aH gat ait. at agat F fa ot wey vert 8 aaeg eaae fay eqte ard wt| fade # ta ada dae Hea sear safer arte afer wea # ta ada dae Hea sear safer arte afer wea ta ada dae Hea sear safer arte afer wea ada dae Hea sear safer arte afer wea dae Hea sear safer arte afer wea Hea sear safer arte afer wea sear safer arte afer wea afer wea Bary 2. faatfedt ca ferg afanaa gzra 21 ga faq afanaaHST TT KAT Ara Fak at J1 saw far arar great ar FerraUH agar gueat H aq 1y49 H a aar ari fear F aera seTAT TI Aa qtlat H Maas aafaa gdcar dar cfs FHILT HAT Ht SF arar sat Te BY2,49,874 ea at HA oTge a | saa tea Swesree are ara det az at ara ara aEa ate gaat frat sak eafeana fate #Pear vary araHat at Hr faare 3 Ga, 1953 aT gar at att 3 GAT, 1956eset vei fara Hart TA Ga eT TH gat) Meal wea Feqora ara gaa faarg ate sad ga ea F gear feeg afauaerHET H LAAT AAS Tage A ara ddtac Ss aafeana FraterH freifer al oat cat atx Praizor ad1959-60 am ait ea ORél fratfea fear sar <ar «By waTTR- 1960-61. F- faerie ag F aranz afraid 2. ear & sree are at feeg afanaa gera et ara Arar ate. & sree are at feeg afanaa gera et ara Arar ate. sree are at feeg afanaa gera et ara Arar ate. are at feeg afanaa gera et ara Arar ate. at feeg afanaa gera et ara Arar ate. feeg afanaa gera et ara Arar ate. afanaa gera et ara Arar ate. gera et ara Arar ate. et ara Arar ate. ara Arar ate. Arar ate. ate.fag afansa wera aah ear & sree are at feeg afanaa gera et ara Arar ate. & sree are at feeg afanaa gera et ara Arar ate. sree are at feeg afanaa gera et ara Arar ate. are at feeg afanaa gera et ara Arar ate. at feeg afanaa gera et ara Arar ate. feeg afanaa gera et ara Arar ate. afanaa gera et ara Arar ate. gera et ara Arar ate. et ara Arar ate. ara Arar ate. Arar ate. ate. at ara ae STF gear faafeor fear |me | | ferg afanaa zea, are atte fae ay Te aaTaH AMAT BART Aae afafaaifer wea ge Frater ay atqrear He fear ar fe sat ATTara dat az at eafgarra ara ot atc ag fag afanar yeratama at dt1 ga anda & face ces faare A arent atte afe-mem Bt adler at 1 at aA ow ait times Prarr aver afrwer atfaater ag1962-63 & fae at al Tg at FA alalaarety ar.faqarzr 30 aarat, 1970 % uw ararea aay A alanwy gw FLfeat war ar faak aqart ag afafratfea fear wat ar fa qeaTeaa fag afaaaa Gera aT ara et alte gaat frente va a fae.ae ater ar) aereata Faatfedt fag alana Gera SYSTITafar % arrare afatran, 1961 at are 256(1) Baer faea-fafiaa qea, star fe saa arated ate A Iz lar g, Tot AATaa at fafase fear, watt :—© caay aay % qeal ate afefeafaay ay saa gr aTAr datat & fear arar yeataz % stat & aafins geen AATaad ® aren starsaat A arar sdtat Fy eT2,49,874 ead al THA BT Ga faq afawaa Feta atdae aafa dat ate qt Arar at aware aaa aval, fraKera BT Mat sal ae Hat g ?” | 4. atat freer 1973 % araaz fata to 82 AT 83 -F ST Case: THE COMMISSIONER OF INCOME TAX, DELHI versus BANSI DHAR & SONS [[1985] SUPP. 3 S.C.R. 850] (1985) From the Judgment and Order dated 15. 7 .1977 of the Delhi High Court in I.T.R. Nos. 82 & 83 of 1973. WITH Civil Appeal Nos. 77 & 78 (NT) of 1974 From the judgment and Order dated 30.7.1973 of the Patna High.Court in Tax Appeals Cases Nos. 16 & 17 of 1972. s.c. Manchanda, and Miss A. Subhashini for the Appellant in C.A. No. 1668 of 1978. S.T. Desai, Barish Salve, Mrs. A.K. Verma, Miss Lira Goswami and J.B. Dadachandji for the Respondent in C.A. No. 1668 of 1978. Verma, Miss Lira B.Jl. AhuJa and Miss A. Subhashini for the Appellant in C.A. No. 77 & 78 of 1974. · Neino for the Respondents in C.A. No. 77 & 78 of 1974. The Judgment of the Court was delivered by SABYASACHI MllKllARJI, J. The main question involved in these appeals, is the question of jurisdiction of the High Court, to grant stay or pass interim orders in pending references under ""c.tion 66 of the Indian Income-Tax Act, 1922 (hereinafter called the Act of 1922) and section 256 of the Income Tax Act, 1961 (hereinafter called the 'Act of 1961'). These appeals are by special leave from the judgments of the High Courts. The main judgment is the judgment of the Delhi High Court in the case of L. Bansi Dhar and Sons v. CommissioDer of Income-Tax, New Delhi (C.A. No. 1668/78). The question arose in applications filed by the assessee under section 151 of CPC in two Income-tax References Nos. 8l and 83 of 1973 relating to the assessment years 196cr61 and 1962-63 respectively praying that the High Court might be pleased to grant an order of inJuction for restraining the Commissioner of Income-tax ll), Central Revenue Building, and/or his subordinate officers including the Income-tax Officer, Company Circle (III), from enforcing and/or realising the demand raised in the aforesaid assessment years 196cr61 and 1962-63, and from taking any steps for the recovery thereof till the disposal of the references pending in the High Court. The asses see is a Hindu undivided family. The Karta of the HUF is Lala Bansi Dhar. His father, Lala Murlidhar, died in the year 1949 in an air crash. On the.death of the father, a sum of Rs.2,49,874 was received by Lala Bansi Dhar from the insurance company on account of an aceident insurance policy covering the risk of the life of the deceased. The. income derived from the said amount was treated as the income of'· Lala Bansi Dhar and was assessed in his personal assessment •. Lala Bansi Dhar was married on 3rd February, 1953, and a son, Tilak Klimar, was born on 3rd A B c . D E F G H A February, 1956. The illCOllle from the ioaurance amount continued to be assessed in the personal assessment of Lala Banai Dhar even after formation of the llllF on his marri"8e and the birth of a son, and continued to be so assessed till the assessment year 1959-60. B In the assessment year 1960-61 for the first time, the Income-tax Officer treated the income from the ioaurance amount as that on the llllF and assessed the income in the bands of the HUF. On appeal by the assessee, HUF, the Appellate Assistant Comnissioner set aside the assessment holding that the income was the personal income of Lala Baoai Dhar and not of the llllF. Against that order, the revenue preferred an appeal to the Income-tax Appellate Tribuoal. A similar appeal was also pref erred to the Tribunal by the revenue for the assessment year 1962-63. Both the appeals were disposed of by the Tribunal by a cOlllllOD order on 23rd November, 1970 whereby it was held that the income in question was that of the HUF and the liable to be assessed as such. Then at the instance of assessee-tiUF, the Tribunal referred to the High Court the following question under section 256(1) of the Income-tax Act, 1961, as arising out of the said COlllllOD order nsmely : c D Case: THE COMMISSIONER OF INCOME TAX, DELHI versus BANSI DHAR & SONS [[1985] SUPP. 3 S.C.R. 850] (1985) ਨਿਪਟਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਸ਼੍ਰੀ ਲਾਲਾ ਬੰਸੇਲ ਦਾਸ ਭੰਡਾਰੀ, ਲਾਲਾ ਮੁਰਲੀਧਰ, ਕਾਰਤਦ ਮਿਊਫ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਦੁਰਘਟਨਾ ਬੀਮਾ ਪੋਲਿਸੀ ਦੇ ਤਹਿਤ ਸਟਾਕ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਬੀਮਾ ਕੰਪਨੀ ਤੋਂ ਲਾਲਾ ਬੰਸ ਨਰੰਦੀ ਨੂੰ 2,49,074 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਸਨ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਰਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਲਾਲਾ ਬੰਸਲ ਧਰ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਮੁਲਾਂਕਣ ਵਿੱਚ ਆਮਦਨ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਨਿੱਜੀ ਮੁਲਾਂਕਣ ਵਿੱਚ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਲਾਲਾ ਬੰਸਲ ਧਰ ਦਾ ਵਿਆਹ 3 ਫਰਵਰੀ, 1953 ਨੂੰ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ 3 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1956 ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਤਿਲਕ ਕੁਮਾਰ, ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬੀਮਾ ਰਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਲਾਲਾ ਬੰਸਲ ਧਰ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਮੁਲਾਂਕਣ ਵਿੱਚ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤਕ ਮੇਜ਼ਨ ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਿੰਦੂ ਅਨੁਸੂਚਿਤ ਪਰਿਵਾਰ (ਐਚ.ਯੂ.ਐਫ.) ਦਾ ਗਠਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਤਕ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1959-60 ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1960-61 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ, ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਬੀਮਾ ਰਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਐਚ.ਯੂ.ਐਫ. ਦੀ ਆਮਦਨ ਵਜੋਂ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਐਚ.ਯੂ.ਐਫ. ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ। ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ, ਐਚ.ਯੂ.ਐਫ., ਦੁਆਰਾ ਅਪੀਲ ਤੇ, ਅਪੀਲੀ ਸਹਾਇਕ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਨੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦਿਆਂ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਆਮਦਨ ਲਾਲਾ ਬਨਾਲ ਧਰ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਆਮਦਨ ਸੀ ਅਤੇ ਐਚ.ਯੂ.ਐਫ. ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਹੁਕਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਰਾਜਸੀ ਨੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਕੋਲ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ। ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1962-63 ਲਈ ਵੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਕੋਲ ਰਾਜਸੀ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਅਪੀਲ ਪਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਅਪੀਲਾਂ ਨੂੰ 23ਵੀਂ ਨਵੰਬਰ, 1970 ਨੂੰ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇ ਹੁਕਮ ਦੁਆਰਾ ਨਿਪਟਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸਵਾਲ ਵਿੱਚ ਆਮਦਨ ਐਚ.ਯੂ.ਐਫ. ਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸੀ। ਫਿਰ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ-ਐਚ.ਯੂ.ਐਫ. ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਨੂੰ ਸੈਕਸ਼ਨ 256(1) ਦੇ ਤਹਿਤ ਸਾਂਝੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਉਭਰਨ ਵਾਲਾ ਹੇਠ ਲਿਖਿਆ ਸਵਾਲ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ: "ਕੀ, ਮਾਮਲੇ ਦੇ ਤੱਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਲਾਲਾ ਮੁਰਲੀਧਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹਾਦਸਾ ਬੀਮਾ ਪੋਲਿਸੀ ਦੇ ਖਾਤੇ ਤੇ ਲਾਲਾ ਬੰਸਲ ਧਰ ਦੁਆਰਾ ਬੀਮਾ ਕੰਪਨੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਰੁਪਏ 2,49,674 ਦੀ ਰਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਮਦਨ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਲਾਲਾ ਬੰਸਲ ਧਰ ਕਰਤਾ ਹੈ?" ਦੋ ਰੈਫਰੈਂਸਾਂ ਨੂੰ ਆਮਦਨ ਕਰ ਰੈਫਰੈਂਸਾਂ ਨੰਬਰ 82 ਅਤੇ 83 ਆਫ 1973 ਵਜੋਂ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰੈਫਰੈਂਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ ਕਿ ਮੁਲਾਂਕਣਕਰਤਾ-ਐਚ.ਯੂ.ਐਫ. ਨੇ ਸਿਵਲ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸੰਹਿਤਾ ਦੀ ਧਾਰਾ 151 ਤਹਿਤ ਉੱਚ ਅਦਾਲਤ ਦੇ ਅੰਤਰਨਿਹਿਤ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ ਰੋਕ ਅਤੇ ਰੋਕ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀਆਂ ਦਾਇਰ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ। ਰੋਕ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅਗਲੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1963-64 ਅਤੇ 1964-65 ਲਈ, ਅਤੇ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਜਸੀ ਦੁਆਰਾ ਅਪੀਲਾਂ ਦਾਇਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ ਜੋ ਲਮਬਿਤ ਸਨ, ਕਿ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1965-66 ਤੋਂ 1969-70 ਤੱਕ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਪੀਲ