Yogendra Nath Naskar v. Commissioner Of Income-Tax, Calcutta

Case: YOGENDRA NATH NASKAR versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, CALCUTTA [[1969] 3 S.C.R. 742] (1969) Section: CONCLUSION YOGENDRA NATH NASKAR v. COMMISSIONER OF INCOME-TAX, CALCUTTA February 18, 1969 {I. C. SHAH, V. RAMASWAMI AND A. N. GROVER, JJ.) Income-tax A.ct (11 of 1922)-Hindu Deity-If can be tax.<d througlt shebtlits. Finding that the assessments of the income from the properties of two Hindu. deities in the hands of its shebaits as trustees were set aside on th~ footing that the status of the assessees had not been correctly determined, the Income-tax Officer initiated proceedings for the assessments again!ft th~ shebaita of the deities and c:Ompleted the assessments on the deities in th!! statuo of an individual and through the shebaits. On the question wh<ther tlae auessments on the deities through the i;hebaits were in accordance with law, HELD : The Hindu idol is a juristic entity capable of holding property and of being taxed through its shebaits who are entrusteJ with the pos-session and management of its proper.ty. A Hindu deity fell within the meaning of the word 'individual' under s. 3 of the Act ;,.ind couid be treated as a unit of assessment undl!r the section and was capable of being taxed through its shebaits. Tne word 'individual' in s. 3 of the 1922 Act included within its connotation al! artificial juridical persons and this legal position was n1ade explicit and beyond challenge in the 1961 Act. (750 C; 751 DJ Neither God nor any supernatural being could be a person in law. But liO far as the deity stands as the representative and symbol of rh.:-particular purpose whic.in is indicated by the donor; it can figure as a legat persoo and in that capacity alone the dedicated property vests in it. Th,:-r~ is no principle why a deity as such a legal person should not bt! taxed if such a legal person is allowed in law to own property even though in ·the ideal sense and to sue, for the prvperty, to realise rer..t and to dcfen\.~ such property in a court of law again in the ideal sense. [749 F] Manohar Ganesh v. Lakshmira1n, I.L.R. 12 Born. 247; Vidyap1!l'J11! Tirtha Swami v. Vi<l,vo·nldhi Tirtha Swami & Ors., !.L.R. 27 ~fad. 435; .Maharan~t Shibessouree Dehia v. Mothocrariath Acharjo, 13 1\1.L:A. 270; ./'rosanna Kw:ir.ri Dcbya v. Golab Chand Baboo, L.R. 2 I.A. 145; l'ramotha Nath Mullick v. Pradyumna Kumar Mullick & Ors., 52 I.A. 245; Bhupati v. Ram/al, 10 C.L.J. 355; Hindu Law of Religious & Clra1·i1-·ahl~ Trust by Mr. B. K. 1\lukherjea; The Commissioner of lncome•tax, Madhya Pradesh & JJhopal v. Sodra Devi, (1958] S.C.R. I; Cape Br«ndy Syndical~ v. l.R.C., (1921] 2 K.B. 403 and Attorney General v. Clarkson, .(1900] 1 Q.B. 156. referred to. · CIVIL APPELLATE JURISDICTION : Civil Appeals Nos. 690 • 694 of 1968. Appeals from the i.udgment and order dated April 3 4, 5. 1965 of the Calcutta High Court in Income-tax Reference 1'1o. 50 of 1961. A c D E F G ff -· Y. N, NASKAR v. C,I.T. (Ramaswami, I.) A M. c. Chagla and B. P. Maheshwari, for the appellant (i;n all the appeals). S. T. Desai, G. C. Sharma and B. D. Sharma, for the ·reopon-dent (in all the appeals). The Judgment of the Court was delivered by Ramaswami, J. These appeals are brought from the judg-:11.cnt of the Calcutta High CoUrt dated 3rd, 4th and 5th April, 1965 in Income Tax Reference No. 50 ot 1961 on a certificate granted under section 66A of the Iµdian Income Tax, Act, 1922 (hereinafter called the Act). Case: YOGENDRA NATH NASKAR versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, CALCUTTA [[1969] 3 S.C.R. 742] (1969) ਯੋਗੇਂਦਰ ਨਾਥ ਨਸਕਰ ਬਨਾਮ ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਮਿਸ਼ਨਰ, ਕੋਲਕਾਤਾ ਫਰਵਰੀ 18, 1969 [ਜੇ. ਸੀ. ਸ਼ਾਹ, ਵੀ. ਰਾਮਾਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਏ. ਐਨ. ਗਰੋਵਰ, ਨਾਇਬ ਨਿਆਂਕਾ] ਆਮਦਨ-ਟੈਕਸ ਐਕਟ (1922 ਦਾ 11)-ਹਿੰਦੂ ਦੇਵਤਾ-ਜੇਕਰ ਟੈਕਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੈਬਲਿਟਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਹਿੰਦੂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਦੀ ਆਮਦਨ ਦੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਨੂੰ ਇਸ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਰਦਾਤਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਬੈਟਸ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਮੁਲਾਂਕਣ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੇਬੈਟਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਰਦਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸਵਾਲ 'ਤੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਹਿੰਦੂ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਕਰਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੇਬੈਟਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਰਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਫੈਸਲਾ: ਹਿੰਦੂ ਮੂਰਤੀ ਇੱਕ ਕਾਨੂੰਨੀ ਇਕਾਈ ਹੈ ਜੋ ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੇਬੈਟਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਰ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ। ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਦੇਵਤਾ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 3 ਅਧੀਨ 'ਵਿਅਕਤੀ' ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁਲਾਂਕਣ ਇਕਾਈ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। 'ਵਿਅਕਤੀ' ਸ਼ਬਦ ਆਪਣੇ ਸ਼ੇਬੈਟਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਰ ਦੇਣ ਯੋਗ ਸੀ। 'ਧਾਰਾ' ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ, 1922 ਦੇ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 3 ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ 'ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਜਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਵਿਅਕਤੀਆਂ' ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਹ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸਥਿਤੀ 1961 ਦੇ ਐਕਟ ਵਿੱਚ ਚੁਣੌਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। (730 C 751 D) ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੇਸ ਦੁਆਰਾ: ਕਾਨੂੰਨੀ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸਥਿਤ ਹੈ ਆਮਦਨ ਕਰ ਵਿੱਚ - ਨਾ ਹੀ ਇੱਕ ਕਰ ਪਾਰੀ ਵਜੋਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੋਕਪ੍ਰਿਯ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਸੂਚਕ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਅਜਿਹੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰ ਸਕੇ, ਕਦਮ ਉਠਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਅਜਿਹੇ ਕਲਪਨਾ ਨੂੰ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸੰਪਤੀ ਲਈ, ਕਿਰਾਇਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਅਤੇ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲਈ। ਮੁੜ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਐਲ.ਆਰ 12. (749 F) ਮਦਰਾਸ ਸਿਵਾਗਾਮੀ ਬਨਾਮ ਦੇਵਰਾਜਾ, ਟਰਾਂਸ. 1ਕਿਊ ਬੀ 127 ਫਰੂ ਐਲ.ਆਰ. 127 ਮੈਡ. 435; ਟ੍ਰਿਮਾਰਕਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਫਰਾਈ ਵਿਘਾਰਲੇ ਦਿਲਦਾ ਸਵਾਹਰੀ ਅਮਾਚ, ਐਲ.ਟੀ. 2 ਵੀ.ਏ.ਐਲ. 750; ਮੁਸ਼ਾਰਵੀਨ ਖੇਰੋਦਿਕੇ ਬਨਾਮ ਵੀ.ਐਲ.ਸੀ.ਜੀ. ਓਮਾਨਾ ਚੰਦਰਾ, 1 ਐਲ.ਐਲ.ਆਰ ਮਾ 4.5; ਥਾਸ ਪ੍ਰਜੈ ਹਰਦੀਤਰ ਬਨਾਮ ਕ੍ਰੇਡਜਾਨਿੰਗ ਕੁਮਾਲਾ ਮੁਲਕ ਕੁਏ, ਐਸ. 1 ਐਲ-ਟੈਲ 445; ਰਾਲਫ ਐਨ ਬਿਲੋਕ ਬਨਾਮ ਪੋਲੀ3375; ਹਿੰਦ ਰੋਲਰ ਐਲ ਰਿਚਰਡਸ ਓ ਭਾਨੂ ਬ੍ਰਾਹੁ ਬਨਾਮ ਮਾਣਿਕ ਲਾਲ, 1 ਐਸ.ਵੀ.ਜੇ. 555; ਕੇਸ ਲਾਅ ਆਫਿਸ ਆਫ ਆਈ ਕੰਪੈਨਸੇਸ਼ਨ (ਸੁਪਰੀਮ) ਆਰ.ਏ.ਬੀ. ਕੋਇਜੁਲਾ (1934) ਸੀ 75[ ਸੀ.ਐਸ.ਸੀ.], ਰਿਫਾਰਮ ਲੈਂਡ, ਮਾਈਡੇਵ ਵਿਬਾਡਚ (1921) ਕੇ.ਬੀ. 403 ਅਤੇ ਅਟਾਰਨੀ ਜਨਰਲ ਬਨਾਮ ਕ੍ਰੈਂਕਯੋਨ [1900] 1 ਕਿ.ਬੀ. .6. ਸਿਵਲ ਅਪੀਲ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰ: ਸਿਵਲ ਅਪੀਲ ਨੰਬਰ 690 1968 ਦਾ 694। ਕੋਲਕਾਤਾ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ 1961 ਦੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਸੰਦਰਭ ਨੰਬਰ 50 ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਅਪ੍ਰੈਲ 3, 4, 5, 1965 ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਅਪੀਲਾਂ। ਐਮ. ਸੀ. ਚਾਗਲਾ ਅਤੇ ਬੀ. ਪੀ. ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਅਪੀਲਕਰਤਾ ਲਈ (ਸਾਰੀਆਂ ਅਪੀਲਾਂ ਵਿੱਚ)। ਐਸ. ਟੀ. ਦੇਸਾਈ, ਜੀ. ਸੀ. ਸ਼ਰਮਾ ਅਤੇ ਬੀ. ਡੀ. ਸ਼ਰਮਾ, ਜਵਾਬਦੇਹ ਲਈ (ਸਾਰੀਆਂ ਅਪੀਲਾਂ ਵਿੱਚ)। ਅਦਾਲਤ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ: ਰਾਮਸਵਾਮੀ, ਨਾਇਬ ਨਿਆਂਕਾ। ਇਹ ਅਪੀਲਾਂ ਕੋਲਕਾਤਾ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੇ 3ਰੀ, 16ਵੀਂ ਅਤੇ 5ਵੀਂ ਅਪ੍ਰੈਲ, 1965 ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਵਾਲੇ ਫੈਸਲੇ ਤੋਂ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਆਮਦਨ ਕਰ ਸੰਦਰਭ ਨੰਬਰ 50 ਦੇ 1961 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1922 (ਇਸਨੂੰ ਐਕਟ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ) ਦੀ ਧਾਰਾ 66A ਅਧੀਨ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ। Case: YOGENDRA NATH NASKAR versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, CALCUTTA [[1969] 3 S.C.R. 742] (1969) | UNHSATT ALHT aay ATURE FTa ec, PAP AT (Yogendra Nath Naskar Commissioner of Income-tax Calcutta) (18 Bratt, 1969) ( Fao So Ato ME, Ato THAT AIT Vo UAo War ) THR Ta Taz, 1922 (1922 wt 11)—farg Faat—aat va IXaaa F aeAT A HT wat at awat z ? maat aieat at aqcat varfeat ferg aaarat at arcfa &,Ol saw Farag Fara eqrfaayl F wr F al, sea ara H, faaie ga BrazGt AIT He fay ay 4 fa fraifefaat st sfara ar aaarea az et aaefeat Tat aT, da Gad saat F Aaraal F favs fauizat # facsraarfeatBIMEH BUST HI Gad saatge aafeest gfaat @gar aaraal Fareqa & faatem gt at feu sm aa arfH aatsaarat st Aaraat& areay a fau qe fayiza aq y ? afafaatita—tag git us fafan arg1ag arateareaHU HAA FU VT Ie Gas va BaadFH areqa a He aa aTanal ¢ fates Gat Arata FT Hest HIT waea ata Tar Ss1 fag caat ufafaan at are3 sae‘aqfee’geqFH gaasmeatd war g At sa area F gala sa fastastgargs araoTGHA fe Ta BEIT GAHFarzal HAweqgAfF Hr qa’aT waar ZI1922 & afafaaa st are 3a cafes’weraT ay emeagqatl afarfafaa aafaa ator ma é ate az fafan feafa1961% afafaanFW eqezOT MATA IT HT aT TE Z| .- | 1 : *, » ; - ‘ , a | . a at aaat ate a a ae aelfen aor fafa A cafaaal amar z|freq agi ae 2aar ga sataa fate ar sfafafa siz sate 2 AY araare guatina Peat war at ast aa ag fatten safereTA et aHAT % Mxhaa gat Sasaovat anfaa avatar fates ata 21 afe be fafar atesat arafa sr earl ax ® fac fafs ¥ aaa we fear vatzt, wa llar megaT Ara a AT fear aa zt Ae Va AATAT Hva arafafavare Aas, WeH aga Ha we sa arate A sfacar FSA & far agaat feat vat A, (aa A det Ht wevar ara BS fae Tar at) TT tT #YSfagia ad 2 fe oa fafan oofatwTFH saat We HT AF ATTA ATT| aaee aia aaTA aeAteA (Manohar Ganesh Vs. Lakshmiram),ATZo Uo Alto 12 yrag 247; faargqu ata carat FAH faanfafa ata carataataeq (Vidyapurna Tirtha Swami Vs. Vidyanidhi Tirtha Swami and Ors.)MIGo Uo Wo 27ware 435, Herat, frdeact Bfea saTAH atawrarfesit, (Maharanee Shsvessouree Dehia Vs. Mothookanath Acharijo.),13 UHo Algo To 270;waa Hare Fear aH Jetaara arg ( ProsannaKumari DavyaVs. Golab Chand Baboo) fateHIXo 2 ATgo Yo 145;saraaraoafeae aa senat eae afew Tat wea (Pramatha NathMullick Vs. Pradyumna KumarMullick andors.(52 WIso To 245;yaa sare taATA (Bhupti Ys. Ramlal), 10 to Uae Ho 355; fag aTarn fedora woe Sfitaa az, HaT A alo Fo Hail, TAHT MARA, AEA TAAate wtats aqtH alat Z4t (Commissioner of Income Tax, Madhya Pradeshand Bhopal Vs. Sodra Devi ), (1958) ao ato MIXo 1; Ba atat fastHegary ATko AIXo eto (Cape Brandy Syndicate Vs. I. R. C.), (1921), 2 aoto 403 sit wedt HATA aATH HoTHAA ( Attorney General Vs. Clarkson );(1900) 1 fo ato 156 faface fae TT| fafas adtet afaatfzat: 1968 Ft Fo 690 B 694 aw aret fafa wate | 196 ® mane fee do 50 H HAH Gea eAraTaT Hs arta 3/4/5yiT, 1963 ara farta ae wee F fares wate|maa Bl WIT aaaatt UNo Blo BTAT WIZ Alo Tro Agameattateaadel Tazo eto FTE, sito Alo WAT AIT ToZio TATI raraTeaa at fra eararfirafa ato urmearat % feat| vaTaTegia UAC . | OR oad aereat cea aTaTAT F 1961 % saat free to 50 F—arate 3, 4 ae 5 ota, 1963 ay faa fratayt faeg gemy aq daz 1922(araae afrfrre, 1922) (fae gat cat Tearq afafraa ser qa 2) atAMT 66 (%) % wate age far Te sarTTT R gare gz A aE g| Case: YOGENDRA NATH NASKAR versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, CALCUTTA [[1969] 3 S.C.R. 742] (1969) (Q)ிய உFFநீதிமooL 1969ஆLD<9,oncyரவாி தleSo 18ஆIDநா6 (Lpிைல LOT ODOTLYLOI) 1Hh. TTLOFTLO!, o)wre wl HAWTFT H(h.097, Co0.g] LOM MI LTT HHAWTET Hh. HOIMoulr, of.6Toor. 2Henoulluied GLoev (pom mut (h) CUTCSHAITHTH HUSTw, CLDED(IPEMMUTIL_L_ -OTH) I OU(HhLOrest out] Spsee OTHIT CLOSV(IPEMMuUT FLW: enmhurer ole Ft (11 Qs 1922)-9)b5) Cl5Wob- Q9)HaI ClClagenLit_ Hae IMHsTouvMTHseT ) elpoow ot) os S woAILIILtoroarraetier bln Filurs DirorntulSSUULaNvens cro6) 5 U6 IHHOBIBTOUTHM TH>6TeClagenLIL_G)LImmLIL> 6TOFTHHISDHOMT MHWOToHA OT WHUIIHSMW HbSMY COFWWLUULLA!. GOH Hooumlrer ot! Sdlart, GwWeumseMtlor Clagenul SOHSA oTHTTH WHILHLoubsoOsSooor CO5rimd, CljwWoubisor Clagenul (hs eLpsHlenNovuile. WHLILIMBononr Hor oH. ClagenutaAw epwrwrs COlSwLUA HSer FLIS5SIMNG PD UuULLSAM otoorm HIT(UPlg oy : QVHHI Al(Hoay(HouF Flemev oTOTUT! GETHHIDAHAMOM HIMIOISTLOT HO, Cw BAsor COlarHd SHOOT 2 ML_omMwW WMMIWAPLILICNLSDSULL Loren Clagenut_haer eLpev.o oun! a(h O)bs! CloWouw FLLULIMe Sor Sip HSoomlmun ororm OlumimetledFLLULIMey Soar SiLp WHILILIL_®) FIVG BS uUTaONSSUUL(|), ClagemuMAIUUIMG 2UW. ah Obs! OGwWouwd FLL_UULI May Ser Sip HootlHur oresrmUns. Cosy FLLUUIMea sor Sp ws FRG B96 uTroalssciur,Clagenul aor eponwrs omalaliuime 2t ud). 1922 spoord) Fr_wsHloor,Sev a(R) HootlHunr orosrm ClFrevovdlor CluT(Hat BonorhA] FL_L_ D OTOL HIG otoTM hlone, FUTASR QUUTMUL}) SHoyshuuHWsSSUULHo91 ig) FLL SS OTLITOD, SLeyCorT QBvvud! HH QWMOSAG QUUMMULt 2 _wHUT 6toTmM] Bhs Qlwovrs!l. BDpormeod Clawouo lod olaluTrHaremr_wurngred GMluUuIt CHrSH5aMSror GOUT) croousndsy GCM அதைன FLLநபராக B (hHOYLOM MDH OHig LILIGHLOL_(hHTIUNASUIULL OFTHH] 9 OLHAHTHIMOluTereorrer 2 sorraied sam FLLBUT OF THF SBHOOOM O1FTHHOTHHMO HH (HH OurTdlayjw, Wenrh)o BCH Olurererrear 29 omrraine HAOFTHAIMSTAHOULD ெதாடர, வாடைக OUI OlFUIWOF THOSLITDISTHDSHOOF ASLILIL (horar Hlomovuslev, ofooT FL_L_HUM orosrmM HlencdullD MONTH TH) oTosmM) oTHhOHTereMHuUjLD LITToMoMUNL _LILIL_L_ H wnoomar BConra, ol7TS vl_aiilpriw, wM.crev.9p7. IZumw. 24/; oll5weveuTio) al. all5orbHld) Hires Four) & srarow., M.cred.9,7. 2/ GCLoam rrroஷிேபெசௗாி ெடஹியா எதிராக CGHT5O5THSIHTHFFTTOMOT,13 eTlo.eTev.eJ. 2/0; UGoreerorr Huon CGHriummr V. GSTOTLI FHH LITLZ, oT. 9pUITWsS HTH psvdls V. NtSusLoor Gurr wpwuodlsa & sairew., 92 L.A. 245; Lug10 C.L.J. 355; alm. L.Ca. (parsdluraier Q)ha) FLW! WHMILD JIMSSL_LomoOU(hUTet ot Qonorur, OHSS NTCSF & CuTruTe odloTH Cergor CHail, [1958oro. 41.947. 1; Gaur Ulgrenrig Florig Gar odors 1.9) 17.41., [1921] 2 Ca.rHL_t_revtl Olsoorped oHlore HlormrséeFosr, [1YOO| 1HITLILIOO 2Temwuilwed Giesv(ipenmult_) 9S SIT ag WL- 2 Henwuiluievd CLos(IpHevd 0694/1968 aionr. aimiworesr oul) uTtene crest. 00-1961 Glarcvesliged 3, 4, 5- 1969 Breneru 2 S5TOY WMMIL FSrciyjsos WHroor Ci6TID.F)FT BeELOM Mபி.பி. wCcseveutGCWed(IPEM MUTL_L(FoMorhGCiwev pen mus (hero.ig. GCHeTW, FI. FTLOT Lommm Li... oagtior, Usdlourd] Sar (9Giwsv (pon MuF ( HTLULEOT Wire wly HHWTFT TTWsVer Ll)SHounrborred MLPBIS Case: YOGENDRA NATH NASKAR versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, CALCUTTA [[1969] 3 S.C.R. 742] (1969) ਐਮ. ਸੀ. ਚਾਗਲਾ ਅਤੇ ਬੀ. ਪੀ. ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਅਪੀਲਕਰਤਾ ਲਈ (ਸਾਰੀਆਂ ਅਪੀਲਾਂ ਵਿੱਚ)। ਐਸ. ਟੀ. ਦੇਸਾਈ, ਜੀ. ਸੀ. ਸ਼ਰਮਾ ਅਤੇ ਬੀ. ਡੀ. ਸ਼ਰਮਾ, ਜਵਾਬਦੇਹ ਲਈ (ਸਾਰੀਆਂ ਅਪੀਲਾਂ ਵਿੱਚ)। ਅਦਾਲਤ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ: ਰਾਮਸਵਾਮੀ, ਨਾਇਬ ਨਿਆਂਕਾ। ਇਹ ਅਪੀਲਾਂ ਕੋਲਕਾਤਾ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੇ 3ਰੀ, 16ਵੀਂ ਅਤੇ 5ਵੀਂ ਅਪ੍ਰੈਲ, 1965 ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਵਾਲੇ ਫੈਸਲੇ ਤੋਂ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਆਮਦਨ ਕਰ ਸੰਦਰਭ ਨੰਬਰ 50 ਦੇ 1961 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1922 (ਇਸਨੂੰ ਐਕਟ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ) ਦੀ ਧਾਰਾ 66A ਅਧੀਨ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਇੱਕ ਰਾਮ ਕਿਸਨੀ ਨਾਸਿਕਰ ਨੇ 17ਵੀਂ ਮਈ, 1899 ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਸੀਅਤ ਛੱਡੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਘਰ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਸ੍ਰੀ ਸ੍ਰੀ ਈਸਵਰ ਕੁਬੇਰੇਸਵਰ ਮਹਾਦੇਬ ਠਾਕੁਰ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਸ੍ਰੀ ਆਨੰਦਮੋਈ ਕਾਲੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇਬੁੱਤਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਛੱਡੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਹੇਮ ਚੰਦਰ ਨਾਸਿਕਰ (ਜੋ ਕਿ ਹੁਣ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ) ਅਤੇ ਯੋਗੇਂਦਰ ਨਾਥ ਨਾਸਿਕਰ ਨੂੰ ਸ਼ੇਬਾਈਟਸ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਖਰਚ ਕਰਨ ਦੇ ਢੰਗ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰਤ ਪ੍ਰਾਵਧਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਸ਼ੇਬਾਈਟਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਟਰੱਸਟੀਆਂ ਵਜੋਂ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1950-51 ਅਤੇ 1951-52 ਲਈ, ਦੋ ਸ਼ੇਬਾਈਟਸ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਟਰੱਸਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਆਮਦਨ ਕਰ ਦੇਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹੇਮ ਚੰਦਰ ਨਾਸਿਕਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਯੋਗੇਂਦਰ ਨਾਥ ਨਾਸਿਕਰ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮੁਲਾਂਕਣ ਦੇਬੁੱਤਰ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਟਰੱਸਟੀਆਂ ਵਜੋਂ ਬਰਕਰਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਸਹਾਇਕ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਨੇ ਇਸ ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਤੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੁਲਾਂਕਣ ਨੂੰ ਇਸ ਆਧਾਰ ਤੇ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੇ ਕਿ ਸ਼ੇਬਾਈਟਸ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਾਲ 1952-53 ਅਤੇ 1953-54 ਲਈ ਹੇਮ ਚੰਦਰ ਨਾਸਿਕਰ ਅਤੇ ਯੋਗੇਂਦਰ ਨਾਥ ਨਾਸਿਕਰ, ਦੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਬਾਈਟਸ ਖਿਲਾਫ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਾਰਵਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਹੈਸੀਅਤ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸ਼ੇਬਾਈਟਸ ਰਾਹੀਂ ਮੁਲਾਂਕਣ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 4(3)(i) ਅਧੀਨ ਛੋਟ ਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅਪੀਲ ਤੇ ਅਪੀਲੀ ਸਹਾਇਕ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਨੇ ਆਮਦਨ ਕਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ। ਇਹ ਅਪੀਲਾਂ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 3 ਅਧੀਨ ਕਰ ਦੇਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਕਿ ਐਕਟ ਦੀ ਧਾਰਾ 41 ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਦੇ ਤੱਥਾਂ ਤੇ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਕਿ ਹਾਲਾਂਕਿ ਸ਼ੇਬਾਈਟਸ ਮੈਨੇਜਰ ਸਨ ਜੋ ਧਾਰਾ 41 ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਰਟ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹੁਕਮ ਜਾਂ ਹੇਠ ਨਿਯੁਕਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮੁਲਾਂਕਣ ਅਵੈਧ ਸਨ ਅਤੇ ਰੱਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਵੀ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਟਰੱਸਟੀ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਣਾ ਆਮਦਨ ਕਰ ਵਿਭਾਗ ਨੂੰ ਸੈਕਸ਼ਨ 41 ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਬੈਟਸ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ। ਵਿਭਾਗਕ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀਆਂ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸ਼ੇਬੈਟਸ ਉੱਤੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸੈਕਸ਼ਨ 44 ਦੇ ਤਹਿਤ ਟਰੱਸਟੀਆਂ ਜਾਂ ਮੈਨੇਜਰਾਂ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਪਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਜੋਂ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿ ਸੈਕਸ਼ਨ 41 ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਧਿਕਤਾ ਸੀ। ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹਾਲਾਂਕਿ ਸ਼ੇਬੈਟਸ ਸੈਕਸ਼ਨ 41 ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਮੈਨੇਜਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਹ ਅਦਾਲਤ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹੁਕਮ ਦੁਆਰਾ ਜਾਂ ਹੇਠ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਸੈਕਸ਼ਨ 41 ਦੁਆਰਾ ਮੰਗੀ ਗਈ ਦੂਜੀ ਸ਼ਰਤ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੇਬੈਟਸ ਖਿਲਾਫ ਮੁਕੱਦਮਾ ਨਹੀਂ ਚਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਜੋੜਿਆ ਕਿ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਵਧਾਨ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਉਹ ਸੈਕਸ਼ਨ 41 ਦੇ ਤਹਿਤ ਹੋਰ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੇਸ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੈਕਸ਼ਨ 41 ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਿਆ। ਆਮਦਨ ਕਰ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਨੇ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੀ ਰਾਏ ਲਈ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਇਹ ਸਵਾਲ ਸੈਕਸ਼ਨ 66(1) ਅਧੀਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ: "ਕੀ ਮਾਮਲੇ ਦੇ ਤੱਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੈਕਸ਼ਨ 41 ਦੇ ਪ੍ਰਾਵਧਾਨਾਂ ਅਧੀਨ ਸ਼ੇਬੈਟਸ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨ?" ਦੋਵਾਂ ਪਾਰਟੀਆਂ ਲਈ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਕੀਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ ਕਿ ਅਪੀਲੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨਲ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਵਾਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਦ "ਅਧੀਨ" ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਰਤੀ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ ਦਾ ਸੈਕਸ਼ਨ 41 ਅਤੇ ਅਧਿਕਤਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਵਧਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪਾਰਟੀਆਂ ਵਿਚਾਲੇ ਅਸਲ ਵਿਵਾਦ ਦੇ ਸਵਾਲ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਕੀ ਮਾਮਲੇ ਦੇ ਤੱਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੇਬੈਟਸ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਪੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮੁੱਖ ਸਵਾਲ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1922 ਦੇ ਸੈਕਸ਼ਨ 3 ਅਤੇ 4 ਅਧੀਨ ਮੁਲਾਂਕਣ ਦੀ ਇਕਾਈ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। Case: YOGENDRA NATH NASKAR versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, CALCUTTA [[1969] 3 S.C.R. 742] (1969) A M. c. Chagla and B. P. Maheshwari, for the appellant (i;n all the appeals). S. T. Desai, G. C. Sharma and B. D. Sharma, for the ·reopon-dent (in all the appeals). The Judgment of the Court was delivered by Ramaswami, J. These appeals are brought from the judg-:11.cnt of the Calcutta High CoUrt dated 3rd, 4th and 5th April, 1965 in Income Tax Reference No. 50 ot 1961 on a certificate granted under section 66A of the Iµdian Income Tax, Act, 1922 (hereinafter called the Act). One Ram Kristo Naskar left a will dated 17th May, 1899 by which he left certain properties as debuttar to two deities Sri Sri Iswar Kubereswar Mahadeb Thakur and Sri Sri Ananda-moyee Kalimata in the land adjoining hi.s residential house at 7 4 /7 5 Beliaghata Main Road. He appointed his two adopted sons Hem Chandra Naskar (since deceased) and Yogendra Nath N askar as the shebaits. Elaborate provision was made as to the D liWmer in which the income from the property was to be spent. For a long time the income from the property was assessed in the hands of the shebaits as trustees. In respect of the assess-ment years 1950-51 and 1951-52, the two shebaits contended that there was no trust executed ~n the case and as such the income from the property did ·not attract liability to tax and E particularly the assessments made in the name of Hem Chandra ]'(askar and his brother Yogendra Nath Naskar as trustees of the debuttar estate could not be sustained. The Appellate Assistant Commissioner accepted this contention oo appeal and set aside the assessments. finding that the assessments have been set aside on the footing that the status of the assessee.; had aot been correctly determined the Income Tax Officer initiated F proceecliiugs for the assessment years 1952-53 and 1953-54 a!Jlinst Hem Chandra Naskar and Yogendra Nath Naskar, the shebaits of the two deities and completed the assessments on the deities in the status of an individual and through the shebaits. The claim for exemption under the proviso to section 4(3)(i) of the Income Tax Act was rejected. On appeal the Appell.ate G Assistant Commissiqner upheld the assessment orders of the Income· Tax Officer. The assessee appealed to the Appellate Tribunal and coatended that the deities were not chargeable· to tax under s. 3 of the Act; that section 41 of the Act did not apply to the facts of the case. Though the shebaits were the managers who could come under the ambit of section 41, they H had not been appointed by or under lli!l!y order of the court and dlercfore the assessments were invalid and should be set aside. It was also contended that the case of the trustee having been 1pccifically giwn . up it would not be open to the Income Tax ·C Department to bring the shebaits upder any of the categori~ mentioned in section 4 L The departmental representative contended that the assessments bad been made on the shebaits not under section 41 as trustees or managers but that the deities had beem assessed as individuals and that section 41 was a surplusage in. making the assessments. The Tribunal held that though the shebaits were the managers for the purpose of section 41, they were not so appointed by or under any order of ·the court, and, .therefore, the second condition required by · section 41 was not fulfilled, and the shebaits could pPt be pro-ceeded against. The' Appellate Tribunal added that the specific provision which the Tribunal first relied. was that of trustees under section 41, but that case having been given up the further attempt to a5sess the shebaits as managers .under section 41 could not be upheld .. At the insta,nce of the Commissioner of Income Tax, the Appellate Tribunal referred the _ followin~ · question of law for the opinion of the High Court 'Q,rider section 66(1) of the Act: "Whether on the facts and in the circumstances of the case, the assessment on the deities through the shebaits under the provisions of section 41 of the ·Indian Income Tax Act were in accordance ··with law?" of the Case: YOGENDRA NATH NASKAR versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, CALCUTTA [[1969] 3 S.C.R. 742] (1969) 196 ® mane fee do 50 H HAH Gea eAraTaT Hs arta 3/4/5yiT, 1963 ara farta ae wee F fares wate|maa Bl WIT aaaatt UNo Blo BTAT WIZ Alo Tro Agameattateaadel Tazo eto FTE, sito Alo WAT AIT ToZio TATI raraTeaa at fra eararfirafa ato urmearat % feat| vaTaTegia UAC . | OR oad aereat cea aTaTAT F 1961 % saat free to 50 F—arate 3, 4 ae 5 ota, 1963 ay faa fratayt faeg gemy aq daz 1922(araae afrfrre, 1922) (fae gat cat Tearq afafraa ser qa 2) atAMT 66 (%) % wate age far Te sarTTT R gare gz A aE g| uafred aeET ua afer A arte 17 Ws, 1899aTat un fea fear fee gre set 74/75 afar get ase qx gad faaTangaTaaadt yfa Hee arcfe aft oft Seqz HAMAT HEaa orHt Bie aft afarea BrettaaT % aH faeg aT H at) vat ast ate faq guat gal etae Ae (ga aa) a Mire a aeward faqaa axfeat ga ata & few faera soar fear aay f& arafa at ara Fy feaTart ae frat war &1 ary aa aa catfeal ® eR aaaaraferF qa zaat& ett are ora a fratca fear arar tal| fratear ag (950-51are1951-52 Bart Hae Baraat F farce fear fs za aaa & fratWTFT freqiaat qat fear ware ate zafau ea oaraf & 2a artaieaz at al cifaea adi 2 ate feteed 2 SATE AHL Ue sak arsPraary ace ® ara a saa arqar & cqfaat ® eq F fax me ara agh te aad | aerae aaa (atta) + ata fae at gxme states aye at fear att frail at ane az feat1 saa saaafaartt aeta ax fe fate eax sere oz gored faa 2 fa faetfcfaatat efaare aTazar aa eT Pat fear aar ar, dat Baars ® aaa,SUaR ACHE BI aiegay acer F fag faatam at 1952-53 aitx<1953-54 % fau arfarfeat oreea we Z¥ ate saa daqnsil gz safe at ahaaaaa Fara F mere a fafa gtac fee maax afafayatara 4 (3)(i) # rege F ate ae arcarat wade ae fear mat) attaPe TK eeTe mye (ae)t oar afeara % fated area atgfe at 21 fruifedt & atte afr attr ata sfetede fefe Gear afefiany at art 3 Fadia at a gard Tat § att afafaay ayART 41 Be TAT FR Tent ae. arg adi aitwaft Barge saree Fatare 41 at oft Far aadt 2 anit & aaraq err at waa findtman & gala frgea adl feo ae ® ak wifey fratey afefiraea 2 atx 1 saa saa . . | 1 : *. >» ;. e. ; ag a, | | . wmed ee fac ae arfeti ag wisfafadefeatwar fe earfaahatAmar fafafess ea a ats fear ara ox araax faunt a a2 afar watat fe aadl at ara 41 Fatwa sanl 3 a feat ® wade Farefaunita sfafafs 4 sfafadir featfie aarsat oz festa arr 41%mata -arfaat at sacral e eTagt feu aaafen saarat aeaafteat* eq faut fee ae &mie are 4 faatea wea H garag atafer a ofafraifea fear fe aaf sarasree 41 * yattafavsare Yagarft seg rararay grer ar sas fedtt oa ae ga ac Ht fagaavet feat wararate wafac ara 4i grr aifaa zat ad qt adt gswit Baraat & fees aryaretadh ay ar andl1 adie afaacar a atwer fe afar a qze faa fafafee gray at vaaraa feat aT azar 4f% gala carfaal at arse2 feeq ca va caaaa oe oz aafear aT tere eafae ara 41% ada saraei® eae aarvat axfasta & faq art yaer feo a at ara at sada at feat aT aaaImast aT Bag a atict wfasca a fafa ar facafafadseaafafiaa at ar 66(1) Sadia sa anarag #) ua® faw fateHC feat — | aay ea ATA Haeat He gar Tae vastofefeafaat Fade oat afafre aoare 4]svaate ata saradtarena& aaaoz fraicar fafes & ogare a?” aay gear & arsetayt st ava Fat FTWAT SAT Ae AAAat var& fe atte ofrecer ara fafese ser A ‘aredia oarrax afafsaaer are 41Fe sraeelse getta’ wer marae arrax fara far wreafer ait setay caer & dia arafas afaareh setFB eT OF aA& few saat farafafar eae sorazar fear arr atfac— Cay eqAaa e aqeal ay wareoe wie saa ofefeafaai FVarad FH AEAA A Aaatal oe fratea fafe ¥ wgare A?” ad: Staite F gamma HF feu sega yeq uae & fe aafag@aat at arrax afafara,1922 stare 3 att 4% atta fateal ZHTs AAT ST THAT Ss| Case: YOGENDRA NATH NASKAR versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, CALCUTTA [[1969] 3 S.C.R. 742] (1969) 2Temwuilwed Giesv(ipenmult_) 9S SIT ag WL- 2 Henwuiluievd CLos(IpHevd 0694/1968 aionr. aimiworesr oul) uTtene crest. 00-1961 Glarcvesliged 3, 4, 5- 1969 Breneru 2 S5TOY WMMIL FSrciyjsos WHroor Ci6TID.F)FT BeELOM Mபி.பி. wCcseveutGCWed(IPEM MUTL_L(FoMorhGCiwev pen mus (hero.ig. GCHeTW, FI. FTLOT Lommm Li... oagtior, Usdlourd] Sar (9Giwsv (pon MuF ( HTLULEOT Wire wly HHWTFT TTWsVer Ll)SHounrborred MLPBIS 6Ne OU(mLOTe oul! LiT@enou otresor.O0-190167 way FL_L_UiLilfeaou tlFFL_L_5& LpOULD (BISFITOTM! BLCINEOULD (hI OSTVBHHSTD WITH DILWOTMLO, Hirer, gure 3,4, 9-19090 Hrenarw 2 55TOY WMMIL FSTULoCed(IPEMMUl HoT OHW, (Q Hlov QO)Hosriilosrowrit FL_L_LD Tri SIMewCLar HWST crotruoit 16099 B10 Ser) Gro 1/ Sp CH2 Wen all OF Glrarmrr, 95or epuw Sur /4//9 CucOlurasrt_ tor OlD oer Hood! HiGwWIN(MmUILY AFL_omt_ sal_igui HlvHSOV Q)pGCuCTMeur WanrGSLl FSTHFx_T LMMILW tof Lof S,orh5Cworul) sroFIV O1FTHHISSOSM BO IPSW OFWHMT. Soul Hors] QY)Tor) MerruLy FIA) THrvVAT (9)MHHSHl oO] (HHGurCasHhsIT HTOOS Iஆகிேயாைர ClagemUiL_ANTS HUSH. OFTHH OO] (HHH! OU(MLD (MH WTO HOH ThA (lpCoenr(HLd oTOTLID) HV SHI OlMouresr oyMur(h) ClFUWLILL_1_ FH).HOU(HLTOTLW, AONHsrouvralor almuuddsloor Cumled wHlNtcioe ts. 1951991-92 WwWSILILTL_G) SpoorHamoar CuTHASUOT, YH MPSA OV oh STMUHADHLILIL_OMCVENED CTOOTMIL, BooOGwWTE CFTHHISHM OHHH ClFYIHFIO CUTMMIULYSG 2 omontrsgoailevened crarmMiw, GogHUST WHMIMD Foss ForHT CurCaHaslT HTH HIMWSTr Balowm@r HlvsolFr94) (LDO BIBTOUT B6T6oHg LILIGOL6)FUWIUILLOSILILT Hh] OOVDDDAHDY 6oTooou H]L_L_oGWev(lpen உதவி Df, 60CWV(IPEMOMUTL_Ig6d Q)HH UTHHOOH oTMMIAClSroas#r(h) wa HsmnHUT HOTS HATouled oumhworerourtl Hslerml, wHlLILtoronrrHentlosrHITSROTUNAATWOO QHIDDLILIL (HHH WHIM HSM Bg tiriont_uled 1952-53ஆகிய Lod) LILDh ODOT (H[hL_OULG HO(Q) 7O) WO mIDSeClagemui_(satrer Gamb F¢HhdsIT HBIOUST WMMIW Qos Foaragrr CuHrvsr BAOMSHSAH oH TTH OlHtTt_maluerormi cresrmiw, CljwWoumiLAL Hamer GClagenul—haoflesr eper HolButr oraorm Amd Hl(PLILHAIOMTONTTT srosrmM) (pigoy GlFWHTT. ou(mworesr oullsF FL_LASlootweve CSI(huds! BITTSMSSUULLD!. Cloev(iipenmulttyov, CweriHMOs, o(mhiuorer ot! Hd artwileor w/t) 2 S5TQYSOOM 2 MIS! OlFodo t_troarr Gwe (pemmult_) HTUUTWHHOV Cwvipemmul(h) GFWH!)Flt Ultley sor Sip ou allaglees upigwmrgdy croormsi FLLuUlMeoy 41 upOUT hHSTH! sTormi ordt_t_or. Clagenut aor Cwvroarnrsanrrs Q)( 41 60OU SOT W16OUT SFr Lo WOUTST1h | LO6ST H6TH2 FST CUT Bovvuds! oh 2 HSSTONOrT DPW MHlWwWisSHtiULalleoLALIT Hse ClFeveTHomol sTOTUBTO HSASMOY COlFUWWULIL Covssr(OULD Muuoo douIL_LILIClagenLIL_FLL) MeyA180FMO!UUILuUL(Merar uenmSwiBiSetled ssoOHSHNILl sposrMled HLP (plows! oroormMjwo ourSl_UUL Ls. Fioom sFrTHsy UlpalOlajloor HONHUMT sTOTM DiguusmMr wile wWHUTHHSor HromrilsSUUL tS! oroorLOAILILF HH CoMolsrerodied ‘aillenarWlonds orem, Gagemut act Fl_tuHINHATUOTHACEMT, Govranrsoort Mover csroormMjw ours tit gs. FLBLPC)agenLiLCinsvTarTrsQ)(hbHTOYDouro1h Fy)LO6STM6TIhDD FHSTOMNSTLIUGQUIW Bovvus!) 6h 2 HSTOINOOT HDIPW Bououreroroo FLLUIMeay 4lor Q\rexxrtraids| UMSUDDOO Hoorhorar6)FUIUILILIL_6TOOTLI6)eg.60 LCLM 6) si[5 L_OL LgCHMOlSrerar(ipigurs| sToOTM) HATLIUTWLW drmMwsy. Craw CweviirHHOIH HATLIUTWO wsdl. QOL Flt oenswwrer FLewviuite 41 or HiHOHIDATMUVTHSM ofoOrm FTTH (HHDAD. Dorms Bhs LPHG FLU Moy 41 C)ag.enLICinsvTearTrLod) LIL(LpIm)oOHONIL_LILILLD 680Clagenul_(sonar CloevrersTaer crosrmiw, FLLULIMea; 41 or SiMODUL ULLL ATO BHM Hlonw HMIdH Q)woevrsy! coroorms) drMlAMorrutlesr Couch Garontlesriig Ciroev eponmult_) FrvuTrwi FL1_LHOTL FLLWOUNM)W vloorrsAMOEMT DWT HAWN) HAHHAA(HHSTA UMHA Q\bHjuUI onmworer ube Ftd oor ila 41oar Hip, Glagemut Hac epiUWSsTeor WHILST, updsdlor FU Gipbhlonvsotlosr Biguucmtulசாியானதா? Q\(hSTUL SBNOMbS uypsaMlenracnar CSLLMHS UlMG, Cwevripenmmult(SMuUuIt_erer Caorailuile, O)Hslw onmworeor uns FLtHdloor 41ougs) clflUTFAD WeNSWMTT stots TOO HSSUIUL(), HSTUUOTTHSOHSAA COL OWULITFFENOT HOIHH lord DPHIL ulm! WTMM) Geo wWuUUudod Hirose d)(HL CUPS ST FLUO Gphlonvrsotler Biguiiiontuwled GClagemuthUsZror WAIT Hao, FLU FM wiresrHr?ஆகேவ, (9) LD OLD6U 5 IT LOT oot BGor es(Lp ddFo_M| Case: YOGENDRA NATH NASKAR versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, CALCUTTA [[1969] 3 S.C.R. 742] (1969) Q\(hSTUL SBNOMbS uypsaMlenracnar CSLLMHS UlMG, Cwevripenmmult(SMuUuIt_erer Caorailuile, O)Hslw onmworeor uns FLtHdloor 41ougs) clflUTFAD WeNSWMTT stots TOO HSSUIUL(), HSTUUOTTHSOHSAA COL OWULITFFENOT HOIHH lord DPHIL ulm! WTMM) Geo wWuUUudod Hirose d)(HL CUPS ST FLUO Gphlonvrsotler Biguiiiontuwled GClagemuthUsZror WAIT Hao, FLU FM wiresrHr?ஆகேவ, (9) LD OLD6U 5 IT LOT oot BGor es(Lp ddFo_M| eTOTSTOlUETMITE, OU(hlioTeT sulle FLLwW, 1922, UlMlaser 3 LwMmiCHWUBOMH WHILILIL_H) BV, HH HHH Q)wi Q\b5 Al(HY(MmuUFFloMo sh FLL. (HLM, orooM) BDHoOuLTd AHACFTHHOOL_உாிைம O)BrevToTooஉயா் அதிகார (F(LPHAO[HOOMIMI Hears. Loar CaHrulled ULpSG otOTM! BOONSSULIMD WOorrsr HoTH)T olol_aulgmip (1) & Glayewt wmmmb CurLat SysHetL_orM(~.creD.9p7. 12 umimbGu Qos FLLW, Coroolw FLD woMnMb gHAS/OHSs! CluMuULtLemo, CFol_(h\(HOUTHSW BoM wy, Sor! 29 Miuvicrrsemor Cure Feroz SHOOT HFL_L_ HUM 6TOTM DIG LILicmt_uilovd Ol MTevsrL_H] oTooTuiCH H (Q(T Q\ibH) FLU BVH] DIMCHFITHH DEMOWLIemL HlMiow olemFL_L_H HOSSS OuCHTHDHOOSOlen _wioertlSSGLa)LHFT, BhL_OSroo_SH BS SITD Qonlviurr, HOMHSUL FLD DOH] QipHSOHM), FMOHA OUT QHFUTM) UTHISTLIYOMULITT. HHH GOOSSLoMlL ulloorPHOTF 60115 O(Q)oorM!WISMGell,<9}, [FL_L_HH)6o[HONHOF oTEM LOதவிர, 69 CHTbDHDIMSISCHMULILIM HOSDDL lL omoOHTWOUATO FILHO, OStTeMOL_ Borluuds SYOHSAA HMSAGZO uMersHe HBHQVuourMy) QBTUUMMSASUULL HoASONMT CHUTVUUWIAAOHAGH OlGtlalISSQ)(HbAQ)5FLLநபராக DIoOML_WITOTLILIHovev6)1) ds] 5 2 (HRUSBUIUHHASUULL BUH CFQUSSUUHW CSTEMLcomou QHDAI. Gol Trew 2 wthdslwom HAwTFT FUUI Tool SQwWwT MUTLL Teor FTHH over) 6TH)iTMsAWTH Ss)STHH VETO) wWmMMIL uevwr (1) cram auypsadOD GUL Hosts, Y)HICQ(h 2 OTTysAG 2 MW UVMWMH H(HOUH, UTOUVMTOT WHMID BpwWTe1HUTTH OFTHHISDDOM MURA (HAD (lPlIGUrTyA QoronnMms HMILIUHous! CuGQuhbuTorer HrHatleor FLL_msoT O)hH MFUBSOO sQa“(h SAMUD (HUTHD DOWD AH orores#;, 9)Hi, Couocmevusiled OlFWWLLLL_ WSVHuUuML_viu Orns. sMaorCa CoMmncara SrLi_viulMernrgs Cure,HOMHH! HA HAAIOOM HLITHoMYW ClpHHUT HLoyor, HAHTHTUACT Bovvusdsl(GluTevUTsS WMI MWL_vreaxrLwor Bhs FL_1LHSlooT uToorms, GHGs) 1,Q\bAI CHroaiodled Hi (pipagq ClFWH! YORwors BlMouciuL_t_ FlenevWoorrasr HAOsmrew sToTM UIPSAAV (IPlaoirest FLLWOTGDW. S9MSALITFHISHISN storm Hrvier BFltur HH. lpoororrds FreWoud) QoouraH (Pporresrest] CULPSSTIHA WHAUILIHSIMrT. Gwsyw HAUS! ClacsWl_ VYvennours lords SoM. CwWyL QarMIsge CWMULL apAGatevd HIAHAGHipailesr (poy Fioveluuwras aCe hlomovviure gv OSL_TA MS). (GLamlur ea)NCwrs65r5IUS BFerrCor (3) wHmiw UCrreororr Guworh Csco.Garvu Fh UTL, (4) B\mHUILNepi Ci_tiwr oral Carer! FHS uTtollosr 6160) 5 மனித LIT HID OU 6V LIGvOT WILD 5HO)srLiryTNUHMHASUUL NVM osraoTMTEV F)(HY(HUFAOMVUSOHAH FIL_HOOTSSLIULeTOOTM) §=LIGTL] (IP(IPEMWWsD! WTWe GCUTWAI®LD sTaOTM dQ\uouUTM! Hovo Qh Oumrerarrer 2 orale win OerHs AHayHouUFAnvsgG ClFTHHeTOOTM] FrM (IPlgusl, CLDsyILD DIHOT 2 ML MLW LOMMIHOOT SOL9119 LILIGேமலாளா் OVS]6)0g60GuITreநபா் 6GLDPUILICOLASIUL Cor w).guUuUTM QUUEMLASUULL BUT, F)(hoay(CFMUDBATHYMD, HHO OFTHHlONT HOVeT WMMIW UTHISTULIMSTHOYD, HoOMHHYhoods ournlFlor GHviraremosuCuirend hs Roya CHomnuuTr HBonH GUN (HSS GColorrhib csrarm CHrarmiadlmsl. Q)hbH OTTHOOIhITL_ce5 ITLILI6A GHouevimெதாடா்பாக O)FTEVEULILIHILL HHL_ATHOTTOUUSTS CHTOMIAMH!. Ph COHovmruwW shHUCUTHID MWHASGHUGuTeaTmM) UTONSSUILL CoueorHwW, Qh GFWHOHWTHACO AMHHLILHYPHODAOM HbHIAM UTHATMUVISM CT HVLFWHAHTOO UMAR HAA Gouswr(HUTHOW MUFIAHL_UL tL Hlonvulo HHHW UTHISTUVISMTOO FouUNTHsFMaZubBaAMaTL! LMM) YS OFWHTE HL UlgQsaons +THADH HoMr MR SSLIL(GuireversS wWmHmitd Gow _vrert_iot 9 midlCow FL_LSsSloor upormsUTWs HTS Ipvodls orslir Up5ustooor Gword Ipuodlasa & Sprow.(1), vm#@"Q(h Q\bhs FlomMovd, Homi Brows HMw. Bd] HST lg, QHHISHollooTLILPSHOULP HH Lg LILIEML1h] MIOULILGLDey1h HILDOOTM HHDsAMSSUIULL sem FLL HIM. QF UYpSHH CHTL (HOW WMMID UNG|OBTL(HD HABSITHHILGOT Qh HAHHIOONM BHHWOGS Clarovr(herarH].GurMIULIe MUS (HUUOUT WHMIW F_L_HH OO Y)MHUIUOUT BwMoaHH) HHHO HVTAMM HAUSHAHAAOSATOTAMTT, BHAHOSWU GilPhlonwSoenled, 52(h (HIPHoOs ourtlFlosr cTOVGCLL_lg oor CGLOSUTET(HHAG ULPHGHMCSror AT_Huds CHMMUUMMS], Qlouourm crolonowwtrsS M Garl_ur®) 2 midilurs HlmououltG Case: YOGENDRA NATH NASKAR versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, CALCUTTA [[1969] 3 S.C.R. 742] (1969) "ਕੀ ਮਾਮਲੇ ਦੇ ਤੱਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੇਬੈਟਸ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਪੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮੁੱਖ ਸਵਾਲ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਮਦਨ ਕਰ ਐਕਟ, 1922 ਦੇ ਸੈਕਸ਼ਨ 3 ਅਤੇ 4 ਅਧੀਨ ਮੁਲਾਂਕਣ ਦੀ ਇਕਾਈ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਚ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਭਲੀ ਭਾਂਤ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਮੂਰਤੀ ਇੱਕ ਕਾਨੂੰਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਸੰਪਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮਨੋਰ ਗਾਰਡਨਜ਼ ਬਨਾਮ ਲਕਸ਼ਮੀਕਾਂਤ(1) ਨੂੰ ਦਾਕੋਰ ਮੰਦਰ ਕੇਸ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਵੈਸਟ ਅਤੇ ਬਿਹੇਵੁੱਡ, ਜੇ.ਜੇ., ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹਿੰਦੂ ਕਾਨੂੰਨ, ਰੋਮਨ ਕਾਨੂੰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਲਏ ਗਏ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਾ ਸਿਰਫ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਨਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਆਪਣੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਹਨ।" ਆਪਣੇ ਵਿਅਕਤੀ ਮੈਂਬਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਪਰ ਜੁਰਿਸਟਿਕਲ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਜੋ ਧਾਰਮਿਕ ਜਾਂ ਚੈਰਿਟੇਬਲ ਸੰਸਥਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੀ ਉਦਾਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇਵੇਗਾ ਜਾਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਜਾਂ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਟਰੱਸਟ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਅਜਿਹੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਟਰੱਸਟ ਦੀ ਲੋੜ ਦਰਅਸਲ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੋਹਫਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵੇਦੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਚਰਚ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਮੱਦਰਾਸ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਗਟਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਵਿਦਿਆਪੁਰਨਾ ਤੀਰਥ ਸਵਾਮੀ ਬਨਾਮ ਵਿਦਿਆਨਿਧੀ ਤੀਰਥ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ(1) ਜਿੱਥੇ ਮਿਸਟਰ ਜਸਟਿਸ ਸੁਬਰਮਾਣੀਆ ਅਯਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਿ ਕੁਦਰਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵਜੋਂ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉੱਲੇਖਿਤ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੁਖਦ ਟਿੱਪਣੀ ਵਿੱਚ ਧਾਰਣਾ ਹੈ 'ਸ਼ਾਇਦ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਦੇਵਤਾ, ਹੀਰੋ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੰਤ' (ਪੋਲਾਕ ਅਤੇ ਮੈਟਲੈਂਡ ਦੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸ, ਖੰਡ I, 481)." ਇਹ ਤੱਥ ਕਿ ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਮਰਪਿਤ ਮੂਰਤੀ ਇੱਕ ਕਾਨੂੰਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ, ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਕੇਸ ("ਟੈਗੋਰ ਲਾਅ ਲੈਕਚਰਜ਼" 'ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਲੇਖਕ ਮਿਸਟਰ ਪ੍ਰਮਾਥ ਨਾਥ ਮੁਲਿਕ, ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੇਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੈਸਟ ਜੇ., ਪੂਰੇ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਿਦਵਤਾ ਨਾਲ ਚਰਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਜੱਜ ਚਲਮੱਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਦੇਉਕਾ ਬਨਾਮ ਮੇਹਤਾਵਲੀਥ (ਮਨੋਹਰਤ) ਸ਼ੀਲੇਸ਼ਸ਼ਰਮਾ ਕੁਮਾਰ ਦੇਬੇ ਬਨਾਮ ਗੋਪਾਲਚੰਦਰ ਦੇਬੇ। ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਭਾਲਕਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜੋ ਕਿ ਸਵੈਚਛਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਦੇਬੇ ਬਨਾਮ ਗੋਲਾਬ ਚੰਦ ਬਾਬੂਟ"(1) ਜੁਡੀਸ਼ੀਅਲ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਿਆ: 'ਇਹ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਆਦਰਸ਼ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਸਹਿਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਜਾਇਦਾਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਕਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ੇਬੈਤ ਜਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਵਜੋਂ ਸੌਂਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਧਿਕਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਲਾਭ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੋਵੇ ਉਹ ਕਰ ਸਕੇ, ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਉਸ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਨਾਬਾਲਗ ਵਾਰਿਸ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ—ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਕਿ ਲਗਭਗ ਉਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਗਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਿ ਐਡਵਰਡ ਪਹਿਲੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਫੈਸਲੇ ਵਿੱਚ ਚਰਚ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ: 'ਇੱਕ ਚਰਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਬਾਲਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਾਬਾਲਗ ਵਜੋਂ ਵਿਚਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਨਾਬਾਲਗਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਭਾਲਕਾਂ ਦੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਾਰਨ ਵਿਰਾਸਤ ਤੋਂ ਵਾਂਜਿਆ ਜਾਵੇ; ਦਾਅਵੇ ਜਾਂ ਕਾਰਵਾਈ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਤੋਂ ਵਾਂਜਿਆ ਜਾਵੇ ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੰਭਾਲਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਣ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾਬਾਲਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ' (ਪੋਲਾਕ ਅਤੇ ਮੈਟਲੈਂਡ ਦੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸ, ਖੰਡ I, 483)." ਪ੍ਰਣਾਥ ਨਾਥ ਮੁੱਲਿਕ ਬਨਾਮ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਕੁਮਾਰ ਮੁੱਲਿਕ ਅਤੇ ਹੋਰ(1) ਲਾਰਡ ਸ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਮੂਰਤੀ, ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਦਾਲਤਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਇੱਕ 'ਕਾਨੂੰਨੀ ਇਕਾਈ' ਹੈ। ਇਸਦੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਹੈਸੀਅਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਮੁਕੱਦਮਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ 'ਤੇ ਮੁਕੱਦਮਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਾਰਜ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਕਾਨੂੰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਪਰਿਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਨਤਾ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਨਾਬਾਲਗ ਵਾਰਸ ਦੇ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਇਸ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਦਗੀ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।" Case: YOGENDRA NATH NASKAR versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, CALCUTTA [[1969] 3 S.C.R. 742] (1969) "Whether on the facts and in the circumstances of the case, the assessment on the deities through the shebaits under the provisions of section 41 of the ·Indian Income Tax Act were in accordance ··with law?" of the After having heard learned cOunSel for both the parties we are satisfied that in the question referred by . the Appellate Tribunal the words 'under the provisions of section 41 of the Indian Income Tax Act' should be deleted as superfluous and the question' should be modified in the follo,wing manner to bring out the question in real controversy between the parties : "Whether ari the facts and in the circumstances of the case, the assessments on the deities through the shebaits were in accordance with law." The main question hence presented for determination in these appe'als is whether a Hindu deity can be treated aS a unit . of assessment under section 3 mid 4 of the Income Tax Act, 1922. It is well. established by high authorities that a Hindu idol is. a juristic person in whom the dedicated property vests. In Manohar Ganesh v. Lakshmiram(') called the Dakor temple case, West and Birdwood, JJ. state: . . . · · · ' "The Hindu Law, like the Roman Law and those derived from it, recognises not only incorporate bodies with rights of property vested m the corporation apart (1) I.L.R. 12 Born. 247. B c D E F . G H , \ \ A from its individual members but also juridical persons called foundations. A Hindu who wishes to establish a religious or charitable institution may according to his law express his purpose and endow it and the ruler will give effect to the bounty or at least, protect it so far at any rate as is consistent with his own Dharma or con-I ceptiQll or morality. A trust is not required for the purpose; the necessity of a trust in such a case is in-deed a peculiarity and a modern peculiarity of the English Law. In early law a gift placed as it was ex-pressed on the altar of God, sufficed it to convey to the Church the lands thus dedicated. It is consistent with c the grants having been made to the juridical person symbolised or pernonified in the iclol". The same view has been expressed by the Madras High Court in Vidyapurna Tirtha Swami v. Vidyanidhi Tirtha Swami & Ors. ( [1]) ill which Mr. Justice Subrahmania Ayyar stated : D "It is to give due effect to such a sentiment, wide-spread and deep-rooteq as it has always been, with reference to something not capable of holding property ·as a natural per.;on, that the laws of most countries have sanctioned the creation ol a fictitious person in the matter as is implied in the felicitous observation E made in the work already cited "Perhaps the oldest of all juristic pernons is the God, hero or the saint" (Pollock and Maitla.nd's History of English Law, Volume I, 481). That the consecrated idol in a Hindu temple is a juridical pernon has been expl'a%1y laid down in F Manohar Ganesh's case('), which Mr. Prannath Saraswati, the author of the 'Tagore Lectures on Endowments' rightly enough speaks ol as one ranking as the leading case on the subject, and in which West J., discusses the whole matter with much erudition. And in more than one case, the decision of the Judi-G cial Committee proceeds on precisely the same footing (Maharanee Shibessouree Dehia v. Mothocrapath Acharjo([1 ]) and Pr0sanna Kumari Debya v. Golab Chand Baboo(•). Such ascription of legal personality to a,n idol must however be incomplete unless it be Jinked of human guardians for them variously designated in H Debya v. Golab Chand Baboo(•) the Judicial Com-mittee observed thus : 'It is only in an ideal sense that (t) I.LR. 27 Mad. 435. (2) 1.l.R. 12 Born. 247. (3) 13 M.l.A. 270. (4) L.R. 2 I.A. 145. SUPREME COURT REPORTS Case: YOGENDRA NATH NASKAR versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, CALCUTTA [[1969] 3 S.C.R. 742] (1969) aay gear & arsetayt st ava Fat FTWAT SAT Ae AAAat var& fe atte ofrecer ara fafese ser A ‘aredia oarrax afafsaaer are 41Fe sraeelse getta’ wer marae arrax fara far wreafer ait setay caer & dia arafas afaareh setFB eT OF aA& few saat farafafar eae sorazar fear arr atfac— Cay eqAaa e aqeal ay wareoe wie saa ofefeafaai FVarad FH AEAA A Aaatal oe fratea fafe ¥ wgare A?” ad: Staite F gamma HF feu sega yeq uae & fe aafag@aat at arrax afafara,1922 stare 3 att 4% atta fateal ZHTs AAT ST THAT Ss| me sea oifearfeat sre weet ace earfta 2 fe fez aia ws fafraeth ¢ faad antoa areata fafea didi 21 aatee atta aaa weatrea (1)fat Sart afer HT Ama Het arate,eararfirafaat az aie agas Awet e—eum fafa ate cae ogee fafa at vite ferg fate Baerfatfaa fratat gt faaa N, saw erfiers acest & gan, fafeaaraferFH oufaatt F ara araatadt edi@ afew ofa Feart art fafa caftat attarerar edt 21 me fare oY feetaia aT aah ata at casa ataT area f aaa afer H aqar<ara watat afuerm we ana f a ea sea aa 2 aHat2AX Was sa ateect(bounty)at yardl war waat we a HAa ala aH Het aH az sas MI TAar wast MIT waqreMTa afana Fatt fal aw st grasvast azar war) sqsaat & fae até sara wifead¥ 2,Be ame faa Amaerpat aaa H uw faa ait efeamfate at arafaafamemat&1orate fafa Awerar ag ata afe gyre F aTwat at afaeam fear srarat safac ag za warx anfca yfaaa al geatatta aware fae cata atatari ae ara ata Ft sata arqa oat are fates cathe at fee ae maar ® ama B”aal faart ware Sea eaIaTaT aie faarqa ate carat gaara faenfaferate carat aat aea (?) 4 afer feat var g feed oraifacia qaataarTAL A HT F—| ‘safe=aafti(natural person) # eTFH arafa area wetH gana feel seq a vfa fade a ai tar water aera acgt anHat FAT AIT THT WIS Sa arqH wT F garam wea F favafanat eat al fafaat Aga faga Fcareqian’ cafe at gfe atwa fat mee war fe set sigaafa # sae feu au zanyfaare H arated @1 fata at fafa caf(juristic persons) gu%ot aa Fo otaay faz, aa# (hero) aaahTaw wheRadeay facetl are efram at, fare I, Jo 463” (1) HTgo Tao HlXo 12 Aras 247. (°)BTIg0 UWAo WIXo 27 Hare 435. ' aS , ae | ‘ ‘ . > ; . ; | | Lay ; | —_ aatet mataBars (STUART) HAZ afaaaa ere afarafad ¢ fFfag afar & sfaftor att wa fafan cofes 21 Cae teat ara UASTSAA> Sage ft gras aeeadlHosa mA at sta gf ea farsa FF ATSyTAaT (Jeading case) Het & ait Zae Foto Fee 4 argu fase aT aga fasat-qut fata frat ese wae ATHAT H afefnor shel ar fafreaa ote satarent Te gare (merert ferazatt Btear aaa ararerra araat (5) atxTAT FART RAT FATA YHA WY ()) feeg aia 1 fafan safera aTvar afratom aa an fram zt aga wert wa ae fe se aeafa & ofecaratsive gare aor gam fac ara deatfed aofafa % fafaercaifrart fer aad, waar® fader} feet sata ain[X][ Wag][A][ FT]feat aneweet gard Fan aaa qevaars arg (qaie) # Gfefirra Fret Aag wat oraet for & fe hae areahee wr F aeafcr afa at wat oT aa gatc ag cararfce ata & fe Ser BEAT TAT wara frsaa at fret cafe FT,Sarna a vars Bet H, ator oar arfet| Baa az sata dtat 2 fe =agare raed oats HY ae B eH saat ast feat TH AAT TF fry gorerfeare> sacra at que frat ovat 2, fa at Bar FAT AIK saat aeafa } Hase afccert & faa ot ge Mt wife at se FTAfare aaa fear STATfagaaAY araeah rd "> seq WETS [® fear a oH fara F qh atayH Wl HB HAT WAT at saat aan sfaeafa sata aa gi aa Fer waaayagar& ate oF fry F WT A ATAT STAT arfen wiz ag fafs % ages AdzPa frat at sae azearat BT ster HA saufyatt & afar at fear sgat ae oa zat A are wera & aft Fe feat sare frat 3 aay axeral gratga any daqas a 7 arai Ft farsa FC fet TAT q waren AX" (THaie aede TT feed arn afters ar’, fez 1, 463)| gay ara afas sare wear gare ales ate wea (°) FATS AT Afacrfafad wa ore feat at— _ ofgesit at arian efeat att aTaTaAaY gia Ta aT AS AAATx gare at ara ana a eafaa wife H wart fee ata oF (8) 13 {Ho Teo to 270.| (4) Ueto HITo 2 AIRo To 145. (8) 52 agoto 245. . | [1970] 1 BA0 fro qo Case: YOGENDRA NATH NASKAR versus COMMISSIONER OF INCOME-TAX, CALCUTTA [[1969] 3 S.C.R. 742] (1969) ਪਰ ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਕਾਨੂੰਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਪਦਾਰਥ ਮੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਫਟੂਆ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ ਕਿ ਮੂਰਤ ਖੁਦ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਸਮਾਰੋਹ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਜੀਵਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਜਾਂ ਚਿੱਤਰ ਜਿਸ ਸਰਬੋਚ ਜੀਵ ਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਰਪਿਤ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਪਾਠਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰਵ ਮੀਮਾਂਸਾ 'ਤੇ ਭਾਸ਼ਾ, ਅਧਿਆਇ 9, ਪਾਦ I, ਸਬਰਾ ਸਵਾਮੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਸ਼ਬਦ ਜਿਵੇਂ ਕਿ 'ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਪਿੰਡ,' 'ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ' ਲਾਕਸ਼ਣਿਕ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਾਇਦਾਦ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਕਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰੰਤੂ ਭਗਵਾਨ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਦਾ ਵਰਤੋਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।” ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁਸਮ੍ਰਿਤੀ, ਅਧਿਆਇ XI, ਪਦ 26 'ਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦਿਆਂ ਮਾਧਾਤਿਥੀ ਲਿਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਅਰਥ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮਾਲਕੀ ਦਾ ਅਰਥ ਮਨਾਹੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ॥ ਉਹ ਮਾਲਕ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ॥ ਇਸ ਲਈ ਮਾਲਕੀ